Grafmonument voor mijn vrouw

Grafmonument voor mijn vrouw | Geld inzamelen
 
 
Ik ben op zoek naar financiele hulp voor het grafmonumentje van mijn vrouw

Lieve mensen

Op 15 Oktober jongstleden is helaas mijn lieve vrouw Lijda van mij heengegaan. Ik heb de eer en het genoegen gehad 21 jaar haar echtgenoot en 24 jaar haar beste vriend te zijn geweest. Voordat ik jullie iets over ons vertel, eerst de reden voor mijn hulpvraag. Wij hebben door omstandigheden altijd op een budget moeten leven maar we hadden in ieder geval een goede uitvaart verzekering afgesloten. Althans zo dachten wij. Tijdens de planning van de uitvaart verzekerde de uitvaart onderneming mij telkenmale dat ik mij geen zorgen hoefde te maken en dat alles wat ik voor haar wou mogelijk was. Ik heb hierbij meermale duidelijk gemaakt dat het grafmonument belangrijk was dus dat daar geld voor moest overblijven. Nu heb ik de rekening van de uitvaart binnen (zonder grafmonument, dat komt altijd pas later) en wonderbaarlijk genoeg is het PRECIES het door de verzekering uit te keren bedrag. Ergo... ik moet het monument uit eigen zak betalen. Ik zit zelf in de Wajong, ik ben 100% afgekeurd. Ik heb bijna geen spaargeld, ik ben blij dat ik een duppie heb om om te draaien de meeste dagen. Ik heb wel iets te besteden maar na het "shoppen"  voor een monument is het feit dat ik toch een goede 2000 euro te kort kom. Dat is dus waar ik naar op zoek ben. Dan nu iets over Lijda en mij. Het maakt wat meer duidelijk over het hoe en waarom.

Ik heb Lijda ontmoet in 1996 in Utrecht waar wij beide vandaan komen, zij was client in de nachtopvang waar ik nacht diensten draaide. Wij hebben allebei een goede 15 jaar "op straat" gelopen maar het was de N.O.I.Z in Utrecht waar we elkaar aan het einde van die jaren leerden kennen.. Ik moest haar absoluut niet. Ze was luid, aanwezig, druk. Alle dingen die ik niet was en bovendien verstoorde het mijn rustige nachtdiensten :) Achteraf denk ik trouwens dat ik het mezelf gewoon wijs maakte dat ik haar niet mocht. Het wil namelijk, dat ik haar op een avond tegen een vriendin hoorde praten, deze vriendin had een liefdes brief ontvangen en Lijda verzuchte dat ze daat ook wel zou willen. Wat me bezielde weet ik niet, maar ik nam een beslissing die mijn leven zou veranderen, ik schreef die nacht een hele eerlijke "liefdesbrief".



Ik vermelde in die brief dat ik het had gehoord en dat ze dus de brief vooral niet te serieus moest nemen maar hier was het dan. Vervolgens ben ik aan de slag gegaan met elk cliche dat je je maar kan bedenken.  Dat haar ogen als blauw als de diepste zee waren (ze zijn bruin), Dat ze prachtige blonde haren had (ze is een brunette) en dat soort dingen. Als laatste schreef ik echter dat ze weliswaarr de reden van de brief wist maar dat we "het natuurlijk altijd kodnden proberen". Zij was het tot mijn verassing met me eens. Een paar maanden later vroeg ik haar ten huwelijk en op 11 Juni 1999 trouwden we in wat ik hoop de mooiste dag van haar leven was.

Een beetje kerel laat zijn lief niet op straat staan dus vrij snel nadat we "verkering"  kregen klopten we aan bij de verschillende instellingen om van de straat af te komen. Via verschillende projecten en tijdelijke woonvormen zijn we na een paar jaar op een eigen flatje gekomen en alles was goed. Maar toen kreeg Lijda opeens moeite met lopen. Het werd eerst gewoon vermoeiender, vervolgens ook pijnlijk en dit bleef verergeren. Uiteraard volgde er vele bezoekjes aan dokter en ziekenhuis maar waar ze last van had? Jiist maghet weten. MRI, CAT, DNA, alles werd uit de kast gehaald maar de enige "diagnose" die men kon stellen is dat ze "ergens"  last van had. Wat op gegeven moment wel duidelijk was, was dat Lijda voortaan in een rolstoel moest voortgaan.

In de volgende jaren hierna hebben we ons zo goed en kwaad als het ging zien te redden. Voor mij werd het uiteraard mantelzorg geven, thuishulp kwam om de hoek kijken en buurtzorg hield een oogje in het zeil. Tot een jaar of 4 geleden ging dit best wel ok totdat Lijda een urineweg infectie opliep en met loeiende sirene naar het ziekenhuis wer gebrach. Of dit iets getriggerd heeft in haar systeem weet ik niet, maar het was het einde van thuis wonen. Lijda ging naar een verpleeghuis van het LdH. Het is de zwaarste beslissing die we ooit hebben moeten nemen.

In het verpleeghuis ging het best goed. Ze maakte vrienden, deed mee aan activiteiten en ging zelfs mee met een vakantieweek. Ik kwam een paar keer per week een paar uurtjes langs en alhoewel ze natuurlijk het lieste weer naar huis ging aarde ze er best wel. En toen begon de pandemic. spoiler, nee, Lijda is niet aan covid 19 overleden. Wat de pandemie wel deed was ervoor zorgen dat ik een paar maanden lang niet langs mocht komen. We spraken elkaar via telefoon en skype maar dat is toch anders. Ik had het idee dat Lijda achteruit ging maar via die kanalen was dat niet met zekerheid te zeggen.

Na bijna 4 maanden mocht het eindelijk weer en ik ging her weer heen. Maar Lijda was snel moe en na een uurtje wou ze naar bed. De keer daarna lag ze al op bed. Bij de derde keer kreeg ik te horen dat Lijda koorts had. Ze werd op antibiotica gezet maar de koorts bleef. Dit duurde zo een tijdje totdat op een avond Lijda naar 40,2 steeg. Ze moest naar het ziekenhuis, gelijk.

Lijda werd naar het Meander in Amersfoort gebracht (het verpleeghuis is in Baarn) en men begon te behandelen om de koorts omlaag te krijgen. De koorts ging niet omlaag. Scans, bloed testen etc etc... geen diagnose. Men kon wel dingen beginnen uit te sluiten. Na iets meer dn een dag besloot men dat Lijda naar de I.C  moest en in een kunstmatig coma gebracht. Ze werd geintubeerd en aan de medicijnen gelegd, alles om de koorts maar weg te krijgen. Gelukkig, na drie dagen zakte de koorts en men was van plan haar wakker te maken. Lijda werd niet wakker. Wederom werden er onderzoeken gedaan en men gaf haar tijd om uit zichzelf wakker te worden. De slaap medicatie was helemaal stopgezet dus dat zou uiteindelijk moeten gebeuren.

Onderstussen had de neuroloog een verdachte. Neuroleptic Malignam Syndroom. Een zeldzame bijwerking van anti psychotica medicatie. Men kan dat echter niet testen. Medicatie werd toegediend en we wachten. En eindelijk, op 12 Oktober werd ze wakker. Een klein beetje, en in korte periodes, maar mijn vrouwtje was terug. De artsen besloten dat 14 Oktober de dag zou worden dat ze van de beademing kon.

14 Oktober kwam en het was zover. De beademing ging eraf. Na verloop van een klein uurtje kwam de afdelings arts naar me toe en wist te vertellen dat hij tevreden was. Ze ademde welliswaar wat lastig maar wel helemaal zelfstandig. Ik mocht naar haar toe.Ze was groggy maar wakker en ik merkte dat ze wist dat ik er was. Ik praate tegen haar en hield haar hand vast. Ik sprak van vooruit gang en een weg naar herstel.Ik kuste haar gedag met de woorden "ik zie je morgen"

Half 1 snacht's werd ik gebeld. Ik moest onmiddelijk naar het ziekenhuis. Een taxi werd gelukkig geregeld voor me en iets van een urrtje later ariveerde ik, bang dat ik al te laat was. Ik was niet te laat. Verre van dat. Mijn lieve meid heeft gevochten, ze heeft de dood maar liefst acht keer afgeslagen. Iedere keer dat de artsen dachten dat het gebeurd was kwam ze terug. Iets meer dan 18 uur heeft ze gekonkt. Helaas moest ze die avond omhalf tien de strijd opgeven.

Ik ben zo ongeloofelijk trots op haar, zo vereerd dat ik haar man mocht zijn. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik haar mis. We hadden een prachtige bruiloft, ze kreeg een prachtige begrafenis. En het was een prachtige begrafenis. Maar door het oneerlijk handelen van de begrafenis ondernemer heb ik nu geen (prachtig) monument. Vandaar mijn smeekbede.


Martin van der Louw
27-01-2021

Lieve Mensen, allereerst mijn dank aan iedereen die gedoneerd heeft. Helaas, zoals jullie kunnen zien ben ik er nog lang niet. Dus hierbij het verzoek om toch ook graag zo veel mogelijk te delen. Mochten mensen eerst willen weten aan wie ze doneren dan is hier een link naar de uitzending van Noord Zuid Oost West op NPO2 dat gisteren is uitgezonden. Hierin is een interview met Lijda en mij dat zomer 2019 is opgenomen.

https://www.npostart.nl/noord-zuid-oost-west/26-01-2021/POW_04911444


35 donaties
€ 1.105,00
Doel: € 2.000,00
55%