Australie here they come! met een extra buffer

Australie here they come! met een extra buffer | Geld inzamelen
 
 

Na 21 jaar eindelijk emigreren naar Australië. Hun droom achterna.

Misschien weet je het al, misschien niet. Milou en Willem gaan emigreren. Eindelijk, 21 jaar nadat zij dit voor het eerst bedachten samen. Op 15 februari 2022, om precies te zijn, met hun vier kinderen.

In dit verhaal deel ik de (pittige) reis die Milou (46 jaar) en Willem (48 jaar) hebben gemaakt, om tot emigratie naar Australië te komen. Wat dit van ze heeft gevraagd, wat het ze heeft gekost en dat het nu eindelijk gaat gebeuren. Milou en Willem zijn mijn schoonzus en zwager, hoewel het aanvoelt als goede vrienden. Ik ben heel trots op hun doorzettingsvermogen. Op hoe ze hun droom al die jaren zijn blijven najagen ondanks alle tegenslagen. Ik gun ze daarom vanuit heel mijn hart de uitkomst van deze (verrassings!)actie. Hopelijk help je mee. Lees snel verder.

Hoe het begon

Milou en Willem leerden elkaar in het jaar 2000 kennen. Niet in een kroeg ergens in Nederland, maar in Sydney, Australië tijdens de Olympische Spelen in het Holland Heineken House. Het was liefde op het eerste gezicht. Hier gaan wij later wonen, zeiden ze tegen elkaar. Die droom bleef altijd bestaan, soms op de voorgrond, dan weer op de achtergrond.

Een aantal jaar later richten ze een rijk gezin op. Er komen vier kinderen: Sydney, William, Riley en Marcus. Hun namen doorspekt met een verlangen wat nog steeds aanwezig is. In die jaren richten ze meerdere bedrijven op en werken keihard. Want ze weten: emigreren naar Australië, dat vraagt nogal wat. Of een relevant beroep (verpleegkundige, leraar), of een exorbitante zak geld. Ze probeerden van alles. Het lukt bijna. Maar dan ook echt bijna. 

Hoe het bijna lukte

De zaak wordt verkocht, maar op het laatst trekt de verkoper zich terug. Later, na een strategisch minder goed uitgepakte overname, gaat de zaak failliet. Ze zien hun droom in duigen vallen. Er volgen jaren van schulden aflossen. Van ‘gewoon doorgaan’ zoals ze dat noemden. Ik keek er van een afstand met plaatsvervangende buikpijn naar. Zag hoe ze hun rug rechtten en weer opkrabbelden. En dat lukte. 

Hoe ze het opnieuw probeerden

Hun droom kwam weer op de voorgrond. Zo besloten ze twee jaar geleden, aan het begin van het coronatijdperk, hun huis te verkopen. Een hele concrete eerste stap richting emigreren. Ze huurden een woning, vroegen een visum aan, lieten zich medisch testen, deden examen in Engelse taalvaardigheid en regelden stapels papierwerk. Willem had inmiddels een baan in Australië en werkte volledig online. Dat dit betekende dat hij elke dag om 04.00 uur op moest staan, maakte hem niet uit.  Zo sterk is hun droom.

Hoe anderen er over dachten

Mijn man (de broer van Milou) keek er van een afstand naar, met enige twijfel. Hij gunt zijn zus en haar gezin de wereld en tegelijkertijd aarzelde hij over van alles. 

  • Zou je dat nou wel doen met tieners?
  • Hoe ga je dat straks doen met hun school?
  • Red je dat financieel wel?
  • Misschien zie je sommige familieleden of vrienden wel nooit meer…
  • Wat als je ouders ziek worden?
  • Hoe doe je het wanneer… Wat als… (je hebt er vast zelf ook één).

Hij kon met gemak dertig redenen verzinnen om niet te gaan. Om het niet te doen. En daar was hij niet alleen in: familieleden, vrienden, kennissen, buren: iedereen had er wel een mening over. Niet dat dat Willem en Milou uit maakte: zij hadden hun zinnen erop gezet. We gaan. We weten niet wanneer, maar we gaan. 

De zoveelste tegenslag

Van het visum hoorden ze lange tijd helemaal niets. “Hij kon boven of onderop de stapel liggen, we weten het niet.” Van mensen om mij heen hoorde ik dat emigreren naar Canada en Australië het aller moeilijkst is. Soms duurt het wel vier jaar voordat je visum is goedgekeurd. 

En toen ging Australië op slot. Potdicht. Niemand erin, niemand eruit. Totaal onduidelijk wanneer het land van het slot af zou gaan. Houd het dan nooit op! Dacht ik. Kan het een keertje simpel. Gewoon hup, hier is jullie visum, en hoppa, dat vliegtuig in met z’n allen. Helaas. Hobbels en uitdagingen horen bij een grote droom, zo lijkt het.

De laatste loodjes

Ook bij deze tegenslag zag ik dezelfde veerkracht: anticiperen, afwachten en erin blijven geloven. Milou en Willem gingen alvast op zoek naar een plek om te wonen rondom Brisbane, verdiepten zich in woningen en de kwaliteit van het internet (lees: vrij slecht). Ze bekeken het Australische onderwijssysteem, wat financieel totaal verschillend is (lees: extreem duur) voor emigranten. Hun kinderen, inmiddels drie pubers en een tiener, zitten nu op vier verschillende vormen van onderwijs. Een soortgelijke onderwijs kwaliteit creëren op meer dan 16.000 km afstand zou nog best een klus kunnen worden, ”maar dat zien we dan wel weer”.

Het verlossende woord

En toen volgde die ene dag, maandag 13 december 2021, 21 jaar na het ontstaan van hun droom, waar het verlossende woord kwam. De visum aanvraag is goedgekeurd! 15 februari 2022 stappen ze in het vliegtuig. Met hun drie kinderen en een jong volwassene: inmiddels zijn ze 18, 15, 12 en 10 jaar. 

De doneeractie

Wat mij betreft is het nu aan ons om ze een keer wind mee te geven. Een steuntje in de rug, voor die eerste maanden. Wanneer ze op zoek gaan naar een woning, scholing of werk, vervoer: alles op nieuw opbouwen wat ze achtergelaten hebben. Hoe fijn zou het dan zijn om een extra financiële buffer mee te krijgen van mensen die om je geven, die in je geloven? Of van mensen die graag doorzettingsvermogen en ondernemerschap stimuleren? Of misschien doorvoel je het verlangen om te emigreren en wil je hen op deze wijze aanmoedigen?

Wanneer we met z’n allen een mooi bedrag verzamelen en die aan hen overhandigen, weet ik zeker dat ze bijzonder verrast zullen zijn. Ze zullen er nooit om vragen: het zal hen zeker goed doen. Dit laatste cadeau uit Nederland. Kortom: denk jij net als ik dat dit gezin deze gift van familie, vrienden, kennissen en mensen die deze stap willen stimuleren en ondersteunen, verdienen? Doneer dan snel!

Je hebt tot 7 februari om je gift cadeau te doen. Dat kan op naam met een berichtje erbij, of anoniem. Is allemaal goed. Te gek als je mee doet. We zijn je heel dankbaar.

Anoek (06 2170 1036)

Ps lukt het doneren niet goed via de site? App even, dan regelen we het samen.

 

 

 

Anoek Muiser
10-01-2022

Ha iedereen,

Ontzettend leuk dat er zoveel gedoneerd wordt, dat veel mensen de actie volgen en meehelpen om andere mensen warm maken voor deze actie.

Ik krijg nu steeds vaker de vraag 'komt er ook nog een soort afscheidsmoment'?

Dit kan ik je daarover vertellen:

- Op zaterdag 5 februari organiseren Milou & Willem een 'garage sale'. Dat betekent dat ze aan hun huis, hun spullen gaan verkopen. Dit is tegelijkertijd een mooi moment voor een laatste contact / klets, gewoon op de stoep, met een gluhweintje in de hand. 

- Milou & Willem vliegen 15 februari om 14.30 uur, wat betekent 11.30 uur door de douane. Sommige mensen overwegen om naar Schiphol te gaan voor een laatste uitzwaai. Daarover zeggen ze: dat kan natuurlijk altijd, maar weet dat we dan vooral bezig zijn met boarden en dat er niet veel tijd is voor uitgebreid afscheid nemen. En alles is natuurlijk op (fysieke) afstand. 

- Het uiteindelijk bedrag gaan we ergens tussen 8 en 14 februari onthullen en overhandigen. Wordt vervolgd.

Tot zover de update!

Anoek


27 donaties
€ 9.270,00
14 dagen te gaan