Wij zijn Mark en Sharron. We wonen sinds 2007 samen in Dronten. Mark werkt in de IT. Je kent het wel, altijd druk met het helpen van mensen met hun gigabytes en vastgelopen laptops. Sharron werkt als maatschappelijk werker in de zorg. Die is ook altijd in de weer met het helpen van anderen. Dan krijgt die weer een kaartje—gewoon zomaar—of die een belletje. Samen zijn we helemaal gelukkig.
En oh ja, dan vergeten we ons boomer-hondje Samson nog.
Gelukkig
Maar op een gegeven moment had Mark al een tijdje wat lichamelijke klachten. De verschillende huisartsen die we spraken maakten zich gelukkig geen van allen zorgen. Dus wij ook niet en leefden ons leventje gewoon door. Tot dat in mei 2015 het noodlot toesloeg. Mark was plotseling zo verzwakt dat hij amper nog op zijn benen kon staan. Hij was inmiddels enorm afgevallen en was doorlopend tot spugen aan toe misselijk.
We konden niet anders dan weer naar de huisarts gaan. Die stuurde hem met een verdenking van nierstenen naar het ziekenhuis. Daar werd Mark onderzocht en hoopten we dat ze in ieder geval snel zouden weten wat er aan de hand was. Maar toen dat niet zo bleek te zijn en Mark onderzoek na onderzoek moest ondergaan werden we steeds nerveuzer. Wat was er aan de hand?
Oordeel
En toen kwam het oordeel: Mark had een enorme tumor in zijn buik. Toen we dat hoorden zakte de grond onder ons vandaan. En het zou nog veel erger blijken.
Met spoed werden we doorgestuurd naar het Antoni van Leeuwenhoek in Amsterdam. Dit ziekenhuis is gespecialiseerd in die ziekte met een grote K. Daar zagen ze voor het eerst hoe ernstig het inmiddels was. Mark bleek uitgezaaide zaadbalkanker te hebben met een enorme tumor in zijn buik. De tumorwaarden waren zo hoog dat we geen tijd kregen om dit te laten bezinken. Mark moest meteen geopereerd worden.
Hand-in-hand
Maar toen dat achter de rug was begonnen de loodzware chemokuren pas. Een reeks van vier keer een-en-twintig chemokuren volgde. Maand na maand, chemo na chemo. Mark viel dertig kilo af en zijn gezondheid verslechterde nog verder. Zijn overlevingskans werd ingeschat op niet meer dan vijftig procent. Toen we dat te horen kregen wisten we niet meer waar we het zoeken moesten.
Sharron: “Ik weet nog dat ik aan Mark’s bed zat in het ziekenhuis en hij mijn hand pakte en zei: ‘Wij zitten aan de goede kant van die vijftig procent. We gaan ervoor Sharron!’”
Eindelijk naar huis
Eindelijk mocht Mark voor eventjes weer naar huis. Helaas alleen om aan te sterken. Hij moest zich voorbereiden op een volgende zeer risicovolle operatie. Dat was in december 2015. Dat het risicovol was werd duidelijk. Zijn aorta, ook wel ‘de grote lichaamsslagader’ genoemd waar 5 liter bloed per minuut doorheen stroomt, werd per ongeluk geraakt. Mark verloor liters bloed.
Maar de tumor? Die was succesvol verwijderd. Wat een opluchting. We hebben de mooiste feestdagen ooit meegemaakt.
Dood
Tot dat er bij de eerst volgende controle opnieuw ‘iets’ gezien werd in zijn buik. Alles komt meteen weer terug. De paniek, de onzekerheid, de wanhoop. Opnieuw moest er een grote buikoperatie gedaan worden. Alles moest weer open. Gelukkig bleek het loos alarm. Maar het was heel moeilijk om te ontspannen daarna want je wist bij iedere controle kon het weer slecht nieuws zijn.
Het was een hele heftige periode waarin leven en dood heel dicht naast elkaar stonden.
Toekomst
Gelukkig is Mark weer helemaal gezond verklaard. Ons leven is weer in rustiger vaarwater terecht gekomen. We denken al weer een hele tijd na over de toekomst. Samen hopen we op een gezinnetje waarin we in alle rust en geborgenheid een kindje groot mogen brengen.
Op een natuurlijke manier is dit voor ons niet meer mogelijk. Daarom willen we graag een kindje adopteren dat we een veilige plek in een liefhebbend gezin kunnen bieden. Zodat hij of zij bij ons een mooie toekomst heeft.Het is onze grootste wens.
Erg veel
Inmiddels zijn we twee jaar in de adoptieprocedure en zijn we ‘goedgekeurd’. We hebben beginseltoestemming en zijn in de afrondende fase met de laatste documenten. We staan dus bijna op de wachtlijst voor een kindje uit de Verenigde Staten. We kunnen het kindje als baby adopteren en er bestaat een mogelijkheid om contact te houden met de biologische ouders. Tevens is er al veel bekend over de medische achtergrond van het kindje en familie zodat wij daar op voorbereid zijn en rekening mee kunnen houden.
Echter, een adoptieprocedure is niet alleen ingewikkeld. Het is ook erg kostbaar. De kosten worden geschat tussen de €55.000 en €65.000.
Het bedrag is opgedeeld in een deel voor de nederlandse procedure (documenten verzamelen bij de notaris, vertalingskosten van documenten, medische keuring etc.) en de grootste kosten in Amerika: de zorg van de biologische moeder tijdens de zwangerschap, haar onderdak, zorgverzekering, opname in het ziekenhuis tijdens de bevalling, voor de rechtbank verschijnen, advocaten, maatschappelijk werk etc.
Tot slot gaat er nog een deel van het bedrag naar instanties die zorg dragen voor moeders die in verwachting zijn en een slechte positie hebben; bijvoorbeeld wat betreft financiën, veiligheid, onderdak etc.
En hoewel we beide hard werken blijft het erg veel geld. Toch zijn wij niet plan ons hierdoor uit het veld te laten slaan.
Krijgen en geven
Wij zijn zo dankbaar dat wij zoveel geluk en gezondheid hebben gekregen, dat wij hopen een kindje te mogen adopteren en het een prachtig en veilig leven mogen geven.
Daarbij is alle hulp natuurlijk van harte welkom.
Bedankt in ieder geval voor het lezen van ons verhaal. Fijn dat wij het met u mochten delen. En bedankt natuurlijk voor uw (eventuele) gift.
Groetjes,
Mark & Sharron