Lieve allemaal, wie kent hem nou niet?? Zoveel rijbewijzen en zoals vele bij ton wesker! We leven allemaal mee met alle updates en nieuws maar kunnen zo weinig. Zoals ton is heeft hij het vooral over het geestelijke en medische. Financieel zal je hem niet over horen! Hulp vragen komt niet echt bij hem voor. Daarom heb ik besloten om een hulpactie in te zetten om financieel te kunnen helpen. Heel veel meer kunnen we helaas niet voor ton en gezin doen. Ik hoop hiermee dat ton zich volledig op zijn herstel kan richten, op leuke dingen doen en het hem vooral rust geeft. Delen word al heel erg gewaardeerd ❤️❤️❤️
Hieronder het verhaal van Ton zelf
Help Ton en Sam in een onzekere toekomst
Van een zelfstandig leven naar een onzekere toekomst
Mijn naam is Ton Wesker. Ik ben 64 jaar en woon samen met mijn vrouw Sam in Lelystad.
Tot voor kort had ik mijn eigen autorijschool. Ik werkte met ontzettend veel plezier als rijinstructeur. Het begeleiden van leerlingen, hen zelfvertrouwen geven en zien hoe ze steeds zelfstandiger werden, gaf mij veel voldoening.
Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik binnen enkele weken zelf degene zou zijn die opnieuw moest leren lopen en afhankelijk zou worden van de hulp van anderen.
Op zaterdag 26 september 2026 veranderde ons leven volledig.
Die dag kreeg ik thuis een ernstig epileptisch insult. Ik verloor het bewustzijn en werd met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Onderzoek wees uit dat er een tumor in mijn hersenen zat.
Op maandag 19 oktober werd ik in het UMC Utrecht geopereerd.
Aanvankelijk richtte ik me vooral op het herstel na de operatie. Ik wilde weer kunnen lopen, mijn rechterarm beter gebruiken en zo snel mogelijk mijn zelfstandigheid terugkrijgen.
Maar ondertussen hing er een veel grotere onzekerheid boven ons hoofd.
Wat voor tumor was het? En wat zou dat betekenen voor onze toekomst?
De diagnose die alles veranderde
Op dinsdag 3 november kregen we in het UMC Utrecht de definitieve uitslag van het aanvullende onderzoek.
Ik heb een glioblastoom, IDH-wildtype, graad 4. Dit is een zeer agressieve vorm van hersenkanker die niet te genezen is.
Ook bleek uit het onderzoek dat er geen MGMT-methylering is aangetoond. Dat betekent dat de tumor naar verwachting minder gevoelig is voor de gebruikelijke chemotherapie.
Binnenkort begin ik aan een intensief behandeltraject van zes weken bestraling, vijf dagen per week, gecombineerd met chemotherapie in tabletvorm.
Na afloop volgt een pauze van vier weken, waarna nog zes kuren chemotherapie gepland staan.
De behandelingen zijn bedoeld om de ziekte zo lang mogelijk af te remmen. Genezen kunnen ze mij niet.
Tijdens het gesprek met de artsen werd ook de levensverwachting besproken.
Bij deze ziekte ligt de mediane overleving met behandeling rond de 12 tot 16 maanden. Dat betekent dat de helft van de patiënten korter leeft en de andere helft langer. Er zijn mensen die aanzienlijk langer leven, maar ook mensen bij wie de ziekte sneller verloopt.
Het zijn statistieken, geen persoonlijke voorspelling.
Toch is het bijzonder confronterend wanneer je op 64-jarige leeftijd te horen krijgt dat je misschien nog maar een beperkte tijd te leven hebt.
Niemand kan mij precies vertellen hoeveel tijd ik nog heb.
Maar één ding is duidelijk: de toekomst die Sam en ik voor ogen hadden, is in korte tijd volledig veranderd.
Van rijinstructeur naar patiënt
De tumor en de operatie hebben grote gevolgen gehad voor mijn lichamelijk functioneren.
Mijn rechterbeen is ernstig verzwakt en ik ben voor het lopen afhankelijk van een rollator. Ook mijn rechterarm heeft veel kracht en controle verloren.
Alledaagse handelingen die vroeger vanzelfsprekend waren, kosten nu veel moeite.
Toch probeer ik iedere dag vooruitgang te boeken.
Ik oefen met lopen, fietsen en het aansturen van mijn rechterarm en been. Inmiddels lukt het me om weer kleine stukjes te lopen en krijg ik steeds meer controle over mijn rechterbeen.
Ook heb ik onlangs weer de trap naar boven kunnen lopen en een halfuur op de hometrainer gefietst.
Dat zijn voor mij belangrijke overwinningen.
Als rijinstructeur leerde ik mijn leerlingen altijd om vooruit te kijken. Nu moet ik zelf leren om vooral kleine stappen te zetten.
Mijn doel is om weer zoveel mogelijk zelfstandig te functioneren.
Niet alleen voor mezelf, maar ook om Sam te ontlasten.
Ons inkomen is weggevallen
Naast alle zorgen over mijn gezondheid zijn we ook geconfronteerd met een groot financieel probleem.
Door mijn ziekte heb ik mijn werkzaamheden als zelfstandig rijinstructeur moeten beëindigen.
Daarmee is ons inkomen uit de rijschool weggevallen.
Als zelfstandig ondernemer had ik geen arbeidsongeschiktheidsverzekering. Mijn vrouw Sam heeft geen eigen inkomen en helpt mij dagelijks met de dingen die ik zelf nog niet kan.
Onze vaste lasten lopen ondertussen gewoon door.
We hebben een eigen huis, een hypotheek en de gebruikelijke kosten van levensonderhoud. Daarnaast brengt mijn ziekte extra uitgaven en onzekerheden met zich mee.
Wat we jarenlang samen hebben opgebouwd, staat daardoor onder druk.
Mijn grootste zorg is Sam
Natuurlijk ben ik bang voor wat mij te wachten staat.
Maar wanneer ik nadenk over de toekomst, gaan mijn gedachten vooral uit naar Sam.
Ze staat iedere dag voor mij klaar. Ze helpt me, verzorgt me waar nodig en probeert ondanks alles positief te blijven.
Ik zie hoeveel deze situatie ook van haar vraagt.
We hadden ons onze toekomst samen heel anders voorgesteld. We wilden nog mooie jaren beleven, genieten van de gewone dingen en samen oud worden.
Nu moeten we rekening houden met de mogelijkheid dat die tijd veel korter zal zijn dan we hadden gehoopt.
Wat gebeurt er met Sam wanneer ik er niet meer ben?
Hoe moet zij financieel verder wanneer ons inkomen is weggevallen en de vaste lasten blijven bestaan?
Dat zijn vragen die mij bezighouden.
Ik zou zo graag willen dat zij, naast het verdriet en de zorgen die haar mogelijk te wachten staan, niet ook nog eens in grote financiële problemen terechtkomt.
Waarom vragen wij om hulp?
Hulp vragen is voor mij niet vanzelfsprekend.
Ik ben altijd gewend geweest om mijn eigen problemen op te lossen en mijn verantwoordelijkheid te nemen.
Maar ik heb inmiddels geleerd dat er situaties bestaan waarin je het eenvoudigweg niet meer alleen kunt.
Met deze inzamelingsactie hopen we financiële ruimte te creëren om onze vaste lasten en dagelijkse levensbehoeften te kunnen blijven betalen.
Daarnaast willen we een buffer opbouwen voor de extra kosten die mijn ziekte met zich meebrengt en om Sam enige financiële zekerheid te bieden voor de toekomst.
Het gaat ons niet om luxe of bijzondere wensen.
Het gaat om rust, zekerheid en de mogelijkheid om de tijd die ons samen nog gegeven is niet voortdurend te laten beheersen door financiële zorgen.
Tussen vertwijfeling en hoop
Ondanks de ernst van mijn ziekte wil ik niet bij de pakken neerzitten.
Ik blijf oefenen, blijf vooruitkijken en probeer iedere dag iets positiefs te vinden.
Soms is dat een stukje lopen dat beter gaat. Soms een beweging die gisteren nog niet lukte. En soms is het gewoon een rustig moment samen met Sam.
Ik weet dat mijn ziekte niet te genezen is. Maar zolang ik er ben, wil ik blijven leven en niet alleen maar bezig zijn met ziek zijn.
Ik probeer positief te blijven, zonder de werkelijkheid uit het oog te verliezen.
Misschien is dat wel de grootste uitdaging waarvoor ik ooit heb gestaan.
Ik kan niet bepalen hoeveel tijd mij nog gegeven is. Maar ik kan wel proberen iets te doen aan de zorgen die ik achterlaat.
Daarom vraag ik, hoe moeilijk ik dat ook vind, om jullie hulp.
Iedere bijdrage, groot of klein, betekent ontzettend veel voor ons.
En wanneer je niet in de gelegenheid bent om te doneren, helpt het ook enorm wanneer je ons verhaal wilt delen.
Dank je wel voor het lezen, voor jullie betrokkenheid en voor alle steun die we in deze moeilijke periode ontvangen.
Ton en Sam Wesker
Lelystad, 3 november 2026