Steun weeshuis in Tanzania

20 februari 2024

Het hoogtepunt van de dag was de opening van het weeshuis. Na een rit langs de markt voor vers fruit, kwamen we aan bij het weeshuis. Het erf was al ingericht voor de ceremonie. De kinderen, in hun uniformen (schooldag), speelden in het opstuivende zand voetbal terwijl de vlaggen wapperden. De dames liepen op hakken (in het zand). De kinderen in dit weeshuis mogen van Daisy (moeder van alle kinderen) zelf een geloof kiezen. Maar eenmaal gekozen moeten ze ook verplicht naar de kerk of moskee.

De burgemeester en zijn ambtenaren sloten zakelijk aan en daarna volgde een uren durende reeks aan speeches in Swahili en Engels onder de mangoboom. De kinderen bleven rustig op het kleedje zitten, speelden rustig met een autootje door sporen te maken in het zand of vielen in hun stoel in slaap. Onze circusartiest maakte ons wakker met zijn komische acts. Zelfs de burgemeester kwam los. De liefdevolle en oneindige aandacht die hij geeft aan de kinderen, steelt ieder hart.

Er werd een lintje geknipt en daarmee was het weeshuis officieel geopend en volgde het diner. Ruim 150 volwassenen en 90 kinderen stonden in twee rijen. Het contrast werd pijnlijk duidelijk toen de kinderen pas als laatsten konden eten (na de ambtenaren/volwassenen). Ik kon het niet aanzien en liep weg om een gehandicapt meisje (kan zelf niet lopen) uit het weeshuis een stukje kip te geven. De oogjes die mij toen aankeken (mijn ogen lopen weer vol als ik dit schrijf) is onbeschrijflijk. Armoede kennen wij niet in Nederland, echt niet.

Ook kinderen uit buurdorpen waren gekomen omdat er eten wordt uitgedeeld bij de opening. We hebben Daisy nadrukkelijk gevraagd alleen de kinderen van het weeshuis toe te laten in het weeshuis, daar waren de cadeaus tenslotte ook voor bestemd. Druipnat (zweet) deelde ik de tenues van Pvcv uit en zo stond ieder van ons bij een koffer
met lollys, schoolspullen, kleding, enz De kinderen konden al dat moois niet dragen (plastic tasjes zijn verboden in Tanzania) waardoor hun broekzakjes bestonden uit de scharen, kleurpotloden van Djoeke, de knuffels van Senay onder de arm en de lollys in hun verpakking in hun mond naar buiten liepen. Nadat we de cadeaus hebben uitgedeeld wilde een van de vrijwilligers nog wat lollys uitdelen aan kinderen die op het feest zijn afgekomen. Super lief! De chaos die daarna voor de deur van het weeshuis ontstond is niet te beschrijven. Kinderen die op elkaar klimmen, duwen en trekken om een lolly… een simpele lolly…laat de tranen maar komen…

Ik probeerde in die chaos nog een foto te regelen voor pvcv (we kregen 2 koffers vol voetbaltenues), dat moest echt nog uit mijn tenen komen. Alle jongens wilden wel een voetbaltenue, maar eenmaal gekregen beschermden ze dat met hun leven. Laten we het erop houden dat ze erg dankbaar waren 😂 heb een halfslagtige foto met een paar tenues kunnen maken. 

We reden rond 17h terug naar het hotel om op te frissen. Ik besloot in de hangmat te liggen en heb daar nog even geslapen met vieze voeten. 

19 feb 2024

Luisterend naar muziek met een goede bass, reden we weer swingend door de Tanzaniaanse dorpjes naar het weeshuis. Onderweg zien we veel armoede, maar ook kinderen die ondanks de verpauperde huizen en een slecht infrastructuur toch gelukkig leken. We komen gevangenen tegen die onder de hete zon het land omploegen, kraampjes met kapotte schoenen, een hair saloon met 1 bureaustoel en dorpelingen die zich verzamelen om een kraampje voor een ontbijt (1 aardappel). 

Aangekomen bij het weeshuis werden we enthousiast onthaald door de kinderen. We gingen meteen aan de slag met het verven van de voorgevel, ondanks de brandende zon (37 graden) terwijl de grotere weesmeisjes de jongere wasten en de afwas deden. 

De kinderen speelden met hun blote voetjes om ons heen met hoela hoeps, eenwielers, en gekleurde bordjes, terwijl we de levensboom afwerkten met hun handafdrukken. Ondanks dat ze zoveel niet kennen in het leven, zijn de kinderen gelukkig en blij met iedere aandacht die ze krijgen. Naast de boom maakte ik een Afrikaans Girl with a balloon (van Bansky) wat nu op de voorgevel hoop en dromen symboliseert. 

Tijdens het verven begonnen de kinderen te wijzen. Ik dacht dat ze onze kunstwerk bewonderden, maar het was de watermeloen die ze hadden gezien (overgebleven van onze lunch). Mijn hart brak. Ik heb de watermeloen in kleine stukjes uitgedeeld aan de kinderen… ze smikkelden hun vingers op… een onbeschrijfelijke dankbaarheid dit. In de middag kwam ik een babyweesje tegen, en na hem wat watermeloen te hebben gegeven, klampte hij zich aan me vast. Die kleine momenten raken me diep.

De heren hebben de bedden in elkaar gezet en de dames hebben ze opgemaakt en de kamers met slingers versierd. Helaas zijn er te weinig bedden... Daisy liet me gisteren de jongensweeshuis (naastgelegen gebouw) zien. Daar slapen soms 6 kinderen in een stapelbed. Dat is nauwelijks te geloven…

We werden uitgezwaaid door een paar weesjes toen we rond 16 uur vertrokken. Ik gaf ze een lolly vanuit de bus en ze deden een klein dansje. Dag vrolijke en dankbare kindjes, tot morgen. Dan openen we jullie weeshuis en maken we een feestje van het nieuwe onderkomen. 

18 februari 2024

Met een lichte vertraging vertrokken we om half negen richting het weeshuis. In de bus kregen we instructies: bijv om geen zonnebril te dragen. Sommige kinderen zouden kunnen huilen bij het zien van blanke mensen (hebben ze nooit eerder gezien).

De reis over zandweggetjes, met putjes die ons deden schommelen, werd opgevrolijkt door vrolijke Afrikaanse liedjes.

Na ongeveer anderhalf uur arriveerden we bij het weeshuis, waar Daisy (de mama van het weeshuis en de uitvinder) ons verwelkomde. De kinderen zo blij met onze komst in hun mooiste jurkjes en sprankelende oogjes. Het nieuwe gebouw, dat wij met z’n allen hielpen financieren, gaf ze veel hoop omdat Daisy de kinderen niet meer mocht ontvangen (het gebouw werd te klein).

Vandaag verfden we de muren en knuffelden we met de kinderen. Het was ontroerend om te zien hoe ze ons verwelkomden, sommigen klampten zich aan ons vast alsof we familie waren. Ik voelde een diepe verbondenheid met deze kleine zielen. Ik maakte een schildpad,  bloemen in de slaapkamers en werkte aan een levensboom op de voorgevel.

Om 14 uur kregen de kinderen een bordje eten. Netjes in de rij om hun handjes te wassen en daarna uit hun gekleurde bordjes te eten (met hun handjes). De voldoening die ze hadden bij dit ritueeltje raakte me. 

Onze circusvrijwilliger, vermaakte de kinderen met jongleren, grappige fluitjes en een trapeze in de mangoboom. Zijn energie en vreugde waren aanstekelijk voor de kinderen. 

Om 17h werden we liefdevol uitgezwaaid en reden we terug naar het hotel, moe maar voldaan, reflecteerde ik op de dag. De liefde die ik had mogen geven en de sprankeling in de ogen van de kinderen waren onbetaalbaar. Deze ervaring in het weeshuis van Bogamoya was meer dan alleen vrijwilligerswerk; het was een les in nederigheid, liefde en kracht. Een avontuur dat ik voor altijd zal koesteren.

Ik wil jullie alvast een eerste update geven over de voortgang van het nieuwe weeshuis in Tanzania / Dar Es Salaam. De fundering is succesvol gelegd en momenteel wordt er met veel enthousiasme en inzet gebouwd door de lokale bevolking. Het is werkelijk prachtig om te zien hoe mensen zich betrokken voelen en vol vreugde meewerken aan de realisatie van het weeshuis. Ik heb wat foto's toegevoegd hiervan aan de donatie website.

Dit weeshuis markeert een bijzondere mijlpaal, aangezien het de tweede is in het dorp. Door de groeiende behoefte aan ondersteuning voor de weeskinderen heeft Time to Help Nederland besloten om een tweede weeshuis te bouwen. De gemeenschap heeft dit initiatief met open armen ontvangen, en de betrokkenheid van zoveel mensen geeft kracht en energie om dit project tot een succes te maken. Straks (half februari) richt ik samen met een team van Time to Help het weeshuisje in, open we ook een waterton en verwennen we de weeskinderen. Allemaal met jullie donaties is dit mogelijk! 

Blijf op de hoogte voor verdere updates en dank aan iedereen die zijn steentje bijdraagt aan dit waardevolle project. 

Liefs, Elif