Wij vragen nooit om hulp. We hebben het jarenlang alleen geprobeerd, steeds weer hoop gehouden dat het volgende stapje ons verder zou brengen. Maar na meer dan 11 jaar armoede, overleven en vechten om elke maand rond te komen, is de rek eruit. We zitten vast. En het Nederlandse systeem laat mensen zoals wij gewoon vallen.
We werken. We doen ons best, dag in dag uit. Mijn partner fulltime, ik vanuit huis aan het project dat we zelf hebben opgezet, maar dat nog geen inkomsten oplevert. Door omstandigheden en een arbeidsverleden dat werkgevers afschrikt, kom ik al jaren niet meer aan werk. Niet omdat ik niet wil, maar omdat anderen ooit hebben bepaald dat ik “afgeschreven” zou zijn. We krijgen geen uitkering, geen steun van familie, geen vangnet en geen buffer — die kun je niet opbouwen als je al jaren op het randje balanceert.
Op papier zitten we net boven bijstandsniveau. In werkelijkheid leven we eronder.
In de winter kunnen we de CV niet eens aanzetten. De energierekening is te hoog. We hebben dagen gehad dat het binnen 12 of 13 graden was. Je went eraan, zeggen mensen soms. Maar je hoort er niet aan te hoeven wennen. Warmte zou geen luxe moeten zijn.
We vallen precies tussen wal en schip: te “hoog” voor hulp, te laag om rond te komen. En na jaren schrapen, rekken en hopen is er niets meer om op terug te vallen. Geen mensen om op terug te vallen. Alleen wij tweeën, die al zo lang proberen om een stapje verder te komen.
We vragen niet om medelijden. We vragen om een beetje lucht. Een kleine brug, zodat we niet verder wegzakken. Zodat we kunnen blijven werken. Zodat we weer kunnen ademen.
Elke bijdrage — hoe klein ook — helpt ons om dat stapje verder te zetten. Dankjewel dat je dit leest.
– Stapje Verder
Misschien vraagt u zich af waarom hier geen namen of gezichten bij staan. Dat is een bewuste, maar ontzettend moeilijke keuze geweest. Mijn partner weet niet dat ik deze actie ben gestart. Zijn trots en verantwoordelijkheidsgevoel zitten diep, en de situatie drukt al loodzwaar op zijn schouders. Ik wil hem beschermen tegen de pijn en de confrontatie van onze financiële realiteit in de openbaarheid.
Daarnaast kies ik voor anonimiteit om het weinige dat we nog hebben te beschermen: een klein beetje zakelijke waardigheid voor het werk dat we doen, en een laatste restje persoonlijke trots. Het vraagt al immens veel overwinning om deze schaamte opzij te zetten en dit überhaupt op te schrijven. Maar de nood is simpelweg groter dan de schaamte geworden.