Mijn verhaal...
Het is voor mij best moeilijk om het verhaal te vertellen.
Ik voel een schaamte die mij in de weg zit maar eigelijk onterecht is.
Mijn zoon is geboren met zuurstofgebrek, een foutje van de artsen in het ziekenhuis.
Hij groeide normaal op, hij ziet er normaal uit en is zelfs zeer intelligent.
Wij dachten het valt wel mee, echter zijn handicap is onzichtbaar, en hoe ouder hij werd hoe meer ons ging opvallen hoe anders zijn gedrag was als bij "normale" kinderen. Hij denkt anders....hij benadert zaken anders, en hoe ouder hij werd hoe meer impact dit kreeg op ons gezin. Ook mijn dochter werd geboren en stond altijd in de schaduw van haar broer omdat hij zoveel aandacht nodig had. Diagnoses werden aan ons gegeven Asperger autisme en ADHD, hij kreeg medicatie maar niks lukte. Hij kon het leven niet goed oppakken. Mijn moeder kon als enige wel wat met hem bereiken, ze bleeft volhouden geloof in hem, help hem en ooit komt het goed.
Na jaren van ellende was ik zelf een beetje wandhopig geworden, mijn huwelijk kon niet meer tegen de druk van het hebben van een zeer moeilijk opvoedbare zoon, we raakte in financiele problemen omdat we uit pure nood omdat er voor de jongen geen school was hem naar particuliere scholen stuurde en dat konden we dus eigelijk niet betalen. Altijd hielp mijn moeder ons financieel maar ook emotioneel ze was er van overtuigd dat onze zoon als hij echt op zijn plaats zou zijn het goed zou gaan doen.
Zoals ik al vertelde is mijn zoon erg slim en misschien klinkt het heel raar maar wij vonden dat erg lastig, want hij kon bedrijven starten, leningen afsluiten alles lukte hem want hij wist wat te doen....maar iets beginnen was hij een ster in maar iets volhouden niet. Aangezien geen een school hem wist te begeleiden had hij hoe intelligent hij ook is, geen diploma. Dus werd hij maar eigen baas....alles ging mis en mijn moeder betaalde weer alles voor hem, duizenden euro's steeds, daar ging haar spaargeld, waar ze haar hele leven voor had gespaard. Ze heeft zelf als vrouw ook altijd gewerkt wat vroeger in de jaren 70 best apart was.
Nu heeft mijn zoon een baan, hij doet het uitstekend, hij is op zijn plaats en mijn moeder die altijd in hem is blijven geloven heeft nu rust. Ze is inmiddels 84 jaar maar al haar spaarcentjes zijn naar mijn zoon gegaan. Haar huisje moet echt aangepast worden, de vloerbedekking ligt er al 30 jaar in en alles is aan vervanging toe. Maar haar geld is naar haar kleinzoon gegaan, dit doet mij pijn. Mijn moeder verdient de laatste jaren van haar leven ook een fijn huis, zelf zegt ze dat het met mijn kleinzoon goed gaat nu is veel belangrijker. Ik zou haar graag verrassen met een aanvulling op haar spaarrekening zodat ze haar huisje kan laten opknappen. Iedereen verdient zo'n oma wat een rijkdom, en deze oma verdient wat rijkdom.