NOODKREET VOOR MIJN GEHANDICAPTE BROER | Geld inzamelen
 
 

NOODKREET VOOR MIJN GEHANDICAPTE BROER

DIT IS EEN NOODKREET VOOR MIJN GEHANDICAPTE BROER 17

Hoi, ik ben Sophie.

Mijn broer zit in een benarde situatie. Wij hebben dringend hulp nodig voor hem om hier uit te komen omdat:

• School heeft geweigerd leermiddelen ter beschikking te stellen

• Machtsmisbruik door schoolpersoneel, ambtenaar Leerplicht en gemeente

• Valse signaalmelding door school aan gemeente

• Valse zorgmelding gemeente aan Jeugdbescherming

De aangrijpende aanleiding waarom ik deze oproep doe is omdat mijn broer al vier jaar niet in de gelegenheid wordt gesteld om goed voortgezet onderwijs te kunnen volgen. De achterstanden zijn ontstaan door wanbeleid bij diverse scholen; het wrange actuele resultaat van een bijzonder complexe situatie waarbij diverse partijen zijn betrokken. Het is een mix van een ingewikkelde chaotische strijd tussen instanties binnen het onderwijs en zorg waarbij medewerkers hun werk op onoorbare wijze over de rug van een leerling uitvoeren door hem verantwoordelijk te stellen voor de tekortkomingen binnen het onderwijs.  Mijn broer is hier het slachtoffer van.

Het is een open bedrag wat ik u vraag, dat lijkt bijzonder. Maar dat is wel met de kanttekening dat elk bedrag, hoe klein of groot deze ook is, hierbij zal voldoen. Elke bijdrage om te kunnen voorzien in financiën zal direct bijdragen aan een praktische oplossing voor:

•  Het uitgeven van één of twee boeken (afhankelijk van het budget), geschreven over deze misstanden die inzage geven in de ervaringen van mijn broer en de manier van werken binnen:

-  Scholen

-  Leerplicht, gemeente en Onderwijsinspectie

-  Jeugdbescherming en Raad voor de Kinderbescherming

•  Kosten voor maatwerkonderwijs voor mijn broer

Mijn broer heeft spasticiteit en kan niet op de gebruikelijke manier schrijven.
Om schoolwerk te kunnen maken heeft hij digitale leermiddelen nodig en daarom gebruikt hij normaliter een laptop en digitale werkboeken. Ware het niet dat… hij langdurig de leermiddelen die hij nodig heeft om schoolwerk te kunnen maken, niet kreeg vanuit school. Ondanks dat deze voorzieningen bestaan, en hij daar vanwege zijn handicap ook recht op heeft, zijn deze noodzakelijke digitale boeken en andere schoolzaken niet op de juiste manier of helemaal niet door de school ter beschikking gesteld.

Diezelfde school houdt hem er nu verantwoordelijk voor dat het maken van schoolwerk niet snel genoeg gaat, terwijl de oorzaken hiervan binnen de school zelf liggen.
Schoolwerk maken zonder middelen gaat immers niet? Dit terwijl zijn vraag toch niet te moeilijk leek, de vraag om boeken. Dit zou niet eens een discussiepunt vanuit school moeten zijn.

Dat mijn gehandicapte broer langdurig zonder boeken zat was natuurlijk al vreemd. Toen mijn ouders medewerkers hier vragen over stelden om opheldering te krijgen, werden er afspraken gemaakt om de problemen op te gaan lossen. Maar wat hierna gebeurde slaat werkelijk alles.
Korte tijd later volgde er ineens, out of the blue, een absurde, mensonwaardige actie vanuit school:
Er werd een signaalmelding over mijn broer afgegeven aan de gemeente, gevolgd door een zorgmelding bij Jeugdbescherming met advies voor onderzoek naar zijn geestelijke gesteldheid!

Mijn ouders en ik luiden de noodklok, omdat wij zien dat de problemen binnen het onderwijs waar mijn broer, en ook vele andere jongeren tegenaan lopen, om diverse redenen niet op korte termijn opgelost kunnen worden en er dus andere maatregelen nodig zijn.
Bewustwording op een breed vlak is hierbij daarom van essentieel belang.
Dagelijks zijn mijn ouders bezig met het verstrekken van inzicht en informatie aan medewerkers welke op een bepaalde manier te maken hebben met onderwijs, zorg en veiligheid. Daarnaast schrijven zij. Het manuscript voor het eerste deel voor een boek ligt klaar en kan, als daar financiën voor beschikbaar komen, worden  uitgegeven. Aan het vervolg, waarin over de actuele situatie wordt geschreven, wordt momenteel fulltime gewerkt.

Uitgeven van boek(en)

De kosten hiervan:
€  8.374,00 voor het uitgeven van het eerste manuscript. Daar komen nog bij de kosten voor opslag, verspreiding, marketing en overige doorlopende kosten tijdens het schrijven van het tweede manuscript waaraan nu wordt gewerkt. Wij schatten daarmee de kosten vanaf schrijven van het manuscript tot aan  levering aan de winkels in op  € 11.000,00 tot € 15.000,00.

Onderwijs

Voor mijn broer heeft het (passend) onderwijs niets anders opgeleverd dan ene grote chaotische bak ellende! Waarin het onderwijs zelf niet weet wat zij aan het doen is en men het overzicht, hoe bestuurlijke en praktische problemen op te lossen, kwijt is. Daardoor is de opgelopen achterstand inmiddels enorm; 4 jaar!
Het is onmogelijk om de achterstand in te gaan lopen tenzij hiervoor een speciaal traject zal worden opgestart waarbij het mogelijk is om vier jaar havo onderwijs in kortere tijd te kunnen doorlopen. En die  mogelijkheid bestaat gelukkig. Daar hangt wel een stevig prijskaartje aan. De basiskosten bedragen minimaal € 14.000,00 per jaar. Het voorbeeld hiervan heeft Infinity College. Daarbij moet wel rekening worden gehouden met kosten voor extra ondersteuning die mijn broer zeker nodig zal hebben vanwege zijn handicap en de situatie dat hierdoor onderwijs op thuislocatie nodig zal zijn.

De kosten voor de extra ondersteuning zijn thans nog niet bekend. Wij schatten in dat de totale jaarlijkse kosten tussen € 14.000,00 en € 20.000,00 bedragen. Wij hopen dat het hierdoor realiseerbaar is om in korte tijd de kwalificatie te behalen die nodig is om verdere studie in de toekomstmogelijk te maken voor mijn broer die graag wil leren.

 

Als wij voor dit moment van de grootste marge uitgaan voor twee jaar privé onderwijs en het schrijven, drukken en uitgeven van twee manuscripten, komen wij uit op ca. € 70.000,00. Het is natuurlijk wel zo dat elke bijdrage welkom is, omdat deze ervoor kunnen zorgen dat er goede ontwikkelingen in gang worden gezet en een reële bijdrage kunnen leveren aan positieve veranderingen op dit moment.

Omdat mijn broer ook het fenomeen, ongebreidelde misbruik van macht binnen het onderwijs en bij gemeenten, tegen hem wil tegengaan, vecht hij terug. Door zijn verhaal naar buiten te brengen wil hij een signaal afgeven over deze maas in de wet die maatschappelijk gezien voor een grote schijnveiligheid voor jongeren zorgt. Zodat daarmee andere jongeren die, net als hij, slachtoffer van deze praktijken dreigen te worden, kunnen worden gewaarschuwd en om daarmee soortgelijke situaties toekomstig  te kunnen voorkomen.

Om mijn broer met daden te ondersteunen hebben mijn ouders in plaats van het werken in een “gewone”  baan eerder al besloten om zich helemaal vrij te maken voor dit belangrijke doel, wat veel verder gaat en duidelijk breder is dan alleen de situatie van mijn broer.
Zij hebben zich de afgelopen tijd volledig gericht op het zoeken naar dialoog, oplossingen en samenwerking en hebben in verband daarmee inmiddels contacten gelegd en gesprekken gevoerd met personen die werkzaam zijn in diverse ambtelijke lagen bij veiligheid,onderwijs en zorg . Ook continueren zij daarnaast zoals gezegd het schrijven om voor het belang van velen die van deze ervaringen kunnen leren, deze in boekvorm uit te kunnen geven.

Het manuscript van het eerste deel voor een uit te geven boek ligt al klaar en kan, als daar financiën voor beschikbaar zijn, worden  uitgebracht. Aan het vervolg hierop met het tweede manuscript, waarin over de actuele situatie wordt geschreven, wordt momenteel fulltime gewerkt.

Ondanks dat het niet de makkelijkste weg is die zij gekozen hebben ben ik heel trots op hun doorzettingsvermogen en vasthoudendheid. Ik hoop dat beide manuscripten uit kunnen worden gegeven, omdat dit een completer beeld schept over de problemen in het onderwijs maar ook de gebrekkige hulpverlening eromheen.
 

Een zorgmelding aan Jeugdbescherming en de Raad voor de Kinderbescherming.
En dat als gevolg van het door de school afgegeven zorgsignaal, met in de eerste instantie als opgaaf van reden dat er te weinig schoolwerk zou zijn ingeleverd.
Maar de melding wordt nog gekker als wij te lezen krijgen dat er zorgen en angsten zijn ontstaan bij de medewerker op school, en daardoor ook bij de gemeente; over de sociaal- emotionele ontwikkeling en veiligheid van mijn broer?! Het is bijna niet te geloven. En toch gebeurde het.
Hij kwam in een onbegrijpelijke, heel bizarre situatie terecht omdat de persoon in kwestie, die voor hem deze situatie heeft veroorzaakt, een valse signaalmelding bij de gemeente heeft gedaan.
Zou u dat pikken?

Mijn broer kreeg een brief van de gemeente waarin staat dat hij “matig tot slecht presteert”.
Hij doet havo en heeft een cijfergemiddelde van 8,7. Bij mijn weten helemaal niet slecht.
Dus waar heeft men het over.

Het ingeleverde huiswerkpercentage was te laag. Ja, hoe zou dat nu komen? Dat kan ook niet als je geen middelen krijgt.
Iets waarvan de oorzaak, met feiten onderbouwd, vaststaat: langdurig ontbrekende leermiddelen.
Het enige wat nodig is om gelijkwaardig mee te kunnen doen aan het onderwijs, zijn de schoolvoorzieningen die elke leerling nodig heeft, plus aangepaste digitale werkboeken vanwege zijn lichamelijke handicap. Daar is op meerdere wijzen om verzocht en daar is beslist geen psychisch onderzoek voor nodig!

 

De gevolgen van leermiddelen die niet zijn verstrekt door de school worden ondergeschikt gemaakt; feiten zijn op een manipulatieve manier vervangen door verzinsels en worden nog geloofd ook.
Blijkbaar is het woord van een 17-jarige minder waar(d) dan die van een volwassene!
Niemand die de school er op wijst dat zo’n brute handelswijze door een medewerker absurd is.

Met de jeugdwetgeving zijn mooie plannen gemaakt. Maar hoe kan het zo zijn dat, als een leerling zijn leermiddelen niet krijgt en ouders daar medewerkers op aanspreken, het binnen diezelfde wetgeving mogelijk is voor medewerkers om een valse zorgmelding te kunnen doen? De aandacht op die manier wordt afgeleid van tekortkomingen in het onderwijs? Er vervolgens een diepgaand onderzoek kan worden gestart naar de “sociaal- emotionele ontwikkeling” en “veiligheid” van de leerling?

Dat kritische vragen van leerling en ouders willekeurig worden bestreden door het verrichten van een dubieuze zorgmelding, met alle gevolgen van dien voor de leerling, is onacceptabel en moreel onjuist. Daar is zo’n machtsmiddel niet voor bedoeld. Ronduit schokkend is het dat er vervolgens door niemand wordt ingegrepen om iets aan dit hiaat in het onderwijs- en zorgsysteem te doen!

Mijn broer vindt dat deze repercussie, in antwoord op zijn vraag om leermiddelen, absoluut niet door de beugel kan en is klaar met dit abnormale, rare gedrag.
Maar in de tussentijd zit hij wel vast in de ambtelijke molens die in werking zijn gesteld en doordraaien. Hij moet blijkbaar boeten voor de fouten die binnen de school door medewerkers zelf zijn gemaakt.

Mijn ouders hebben over deze melding een klacht ingediend bij de schooldirectie, het bestuur, Inspectie en gemeente. De  reactie daarop was echter minstens zo verbazend als de vreemde zorgmelding.
In eerste instantie leek het erop dat zij met hun klacht serieus genomen werden. Niets is minder waar. Men negeerde de feiten simpelweg en zette de door de medewerker ingeslagen weg voort.

Mijn broer heeft, min of meer gedwongen door de omstandigheden waarin hij verkeert, de keuze
gemaakt om te vechten, door zich te verzetten tegen het onrecht wat hem nu, met onjuist ingezette machtsmiddelen, wordt aangedaan. Hij heeft samen met mijn ouders geëist dat deze ongefundeerde zorgmelding met buitensporige laster en wantrouwende aantijgingen wordt ingetrokken en rechtgezet.

Een strijd aangaan met het Onderwijs en Jeugdzorg? Misschien lijkt dit in uw ogen zinloos. Dat voelt als Klein Duimpje tegen de grote Reus. En toch is het voor hem belangrijk dat hij hiertegen in verzet gaat. Omdat dit in de kern te maken heeft met acceptatie van wie je bent: Hij is een gewoon mens, een leerling met een lichamelijke beperking die niets mankeert aan zijn bovenkamer, geen gedragsproblemen heeft en alleen maar vraagt om geschikte leermiddelen zodat ook hij zijn schoolwerk kan maken.

Het lijkt erop dat wij nu terug zijn gegaan in de tijd; naar die van de middeleeuwen welteverstaan.
Mijn broer wordt aan de schandpaal genageld, kansloos, en is geen partij voor het “onderwijssysteem”.
Een systeem welke al langere tijd onder grote druk staat en problemen laat zien die niet opgelost lijken te (kunnen) worden.

Wat ons door de ervaringen met mijn broer zichtbaar is geworden, is dat hij niet de enige is die in zulke rare omstandigheden terecht is gekomen; er zijn ook anderen (zie link op facebook naar presentatie Prezi). De uitdrukking klopt: De ketting zo sterk is als de zwakste schakel.
Als er docenten voor de klas staan die overbelast of ziek zijn, er niet meer uitkomen in de omgang met leerlingen en hun ouders, en/of wanneer er docenten zijn die kennis en ervaring missen in het (passend) onderwijs en vastlopen in een oerwoud van onduidelijke regels en werkwijzen, zijn het de leerlingen die hiervan de zure vruchten moeten plukken.

Dit is een fundamenteel onderliggend probleem, voortvloeiend uit de teloorgang die binnen het onderwijs gaande is. Het  grijze gebied waarin zich dit afspeelt is voor het oog van de buitenwereld (nog) niet erg zichtbaar maar des te meer voelbaar voor degene die er mee te maken krijgt, zoals mijn broer.

Omdat er door mijn broer en ouders naar voren is gebracht dat er zaken misgaan, er tekortkomingen zijn blootgelegd, heeft dit een gevoelige zenuw geraakt bij de school. Wat volgde was ontkenning.
Naderhand werd het over een andere boeg gegooid, ondanks dat de feiten voor zich spraken.
De betreffende medewerker gaf aan zich niet voor de ontstane problemen verantwoordelijk te voelen, voelde zich daardoor ook niet aangesproken, zo liet zij schriftelijk weten.
Gek genoeg was zij wel degene die met een actie van haar zijde een ander spoor heeft ingezet. Dit heeft geleid tot deze onorthodoxe maatregel waar zelfs de Kinderbescherming voor wordt ingezet.

Mijn broer en ouders hebben met school op dit moment een verschillend perspectief over wat hij als (zorg-) leerling nodig heeft. Ik heb er nu één punt uitgelicht omdat de problemen die mijn broer op zijn pad kreeg hiermee zijn begonnen en de kern van zijn verhaal vormen. De lijst met problemen is echter langer en om dit allemaal door te lopen is ondoenlijk. Vandaar dat mijn ouders bezig zijn geweest om alle ervaringsverhalen op te gaan schrijven om dit uiteindelijk in boekvorm uit te gaan geven. Het is namelijk nogal wrang als je merkt dat zaken, die normaal gesproken voor iedereen beschikbaar zijn, voor jou niet toegankelijk zijn of ontbreken.
Maar ja, als de wet van Murphy in werking treedt houdt deze niet op bij leermiddelen. Dan gaat het ook over de inzet en ondersteuning van een mentor die een jaar lang heeft ontbroken en om de beslissing van de directie om mijn broer nu over te willen plaatsen naar een Mytylschool of RECON-onderwijs.
Wat absurd is omdat mijn broer dat niet nodig heeft. Het gaat niet om zijn niveau, intelligentie of de wil om te leren. Als hij de leermiddelen ontvangt die nodig zijn, kan hij gewoon leren, zijn werk maken.

Uitvoerenden in het onderwijs staan tot op heden de uitvoering van het recht op onderwijs binnen de Leerplichtwet in de weg.
Alle aanknopingspunten om deze situatie te kunnen oplossen zijn aanwezig, liggen voor het oprapen, en toch is het nog steeds niet gelukt.

De gevolgen van dit alles, wat dit doet met mijn broer, met ons gezin, is met geen pen te beschrijven.
En toch, hierover schrijven met de taal van de rede, dat is nu juist wat mijn ouders proberen te doen.
Juist omdat ons inmiddels wel duidelijk is geworden dat het probleem van een vals zorgsignaal vanuit ongelijke machtsverhoudingen, niet alleen mijn broer overkomt.

Dat door een medewerker op school een zorgmelding bij de gemeente kan worden gedaan, dat is niet zo vreemd. Maar anders wordt het als een reële aanleiding ontbreekt. Dat blijkt uit de situatie die nu speelt. Door de tegengestelde actie met een draai van 180 graden, waarbij alle fatsoensnormen door grensoverschrijdend gedrag aan de laars werden gelapt, was het dat deze medewerker iets van zichzelf liet zien. Het probleem van ontbrekende leermiddelen was afgestemd en de verwachting was dat de praktische problemen opgelost zouden worden. Wat ons met haar afgegeven zorgsignaal onmiskenbaar duidelijk werd gemaakt, was dat er iets ernstigers binnen het onderwijs aan de hand is, en zijn wij bij het punt aangekomen dat je vraagtekens kunt zetten of wij hier te maken hebben met een overbelaste docent?

Al een tijdlang wordt er melding gemaakt over toenemende druk in het onderwijs waarin overbelasting en burn-out klachten schering en inslag zijn.
De omstandigheden waaronder docenten en medewerkers hun werk moeten uitvoeren is al langdurig ver beneden de maat.
De verantwoordelijkheid die medewerkers dragen is groot, de druk op de werkvloer is onevenredig hoog. De kans dat er verkeerde beslissingen genomen worden neemt daarmee toe. Maar door wie en hoe wordt er op toegezien of deze beslissingen wel verantwoord zijn?
Zeker als er onder valse voorwendselen een heel zorgapparaat met een leger aan hulpverlening in gang kan worden gezet?

Mijn ouders en broer, ons hele gezin, wij doen er alles aan om deze misstanden bespreekbaar te maken, zoeken de dialoog maar lopen tegen een muur van onbegrip, onwil en een wirwar van onduidelijke regels aan. Medewerkers in en rond het onderwijs en zorg lijken er niet voor open te willen staan om van deze ervaringen te leren. Kiezen liever voor struisvogelpolitiek is onze ervaring. 

Nu is er ook nog een andere vorm van politiek en daarom ben ik onlangs samen met mijn ouders voor een demonstratie naar Den Haag geweest, om bij onze minister Slob van Onderwijs en Kamerleden aandacht te vragen voor de situatie van mijn broer.
Na een gesprek van mijn moeder met de minister en de Inspecteur Generaal lijkt er nu (eindelijk) wat beweging in onze persoonlijke situatie van de kant van politiek Den Haag te komen.

Maar er is meer nodig. Want het gaat ook over de veiligheid van andere jongeren op scholen. Die komt door deze vorm van overbelasting onder druk te staan.
Gezien de ongewone, onbekende situaties die er voor jongeren ontstaan als zij in dit soort omstandig- heden belanden, raakt men soms het spoor bijster. Doordat de signalen van die jongeren niet (tijdig) opgepikt worden of wanneer de ernst niet direct doordringt bij henzelf, hun ouders of verzorgers, lopen deze jongeren de kans om ziek van dit alles te worden, met alle gevolgen van dien.

Het domino-effect van oorzaak en gevolg zal, doordat er binnen het onderwijs niet tijdig genoeg wordt ingespeeld op onder andere personeelstekort en burn-out kwesties, niet snel genoeg veranderen en eerder toe- dan afnemen. 

Mogelijk verklaart dit voor een deel ook de schrikbarende, onverklaarbare stijging van zelfdodingen bij jongeren onder de twintig in het afgelopen jaar, waarvan de cijfers onlangs door het CBS bekend zijn gemaakt. Verder nemen burn-out klachten en depressiviteit onder jongeren hand over hand toe. Het zijn dus geen “beroepsziekten” meer die alleen docenten treffen maar ook de leerlingen.

Mijn ouders zijn op diverse manieren aan het werk om deze belangrijke onderwerpen over het onderwijs en zorg naar buiten toe onder de aandacht te brengen.
Een bredere bekendheid maakt het mogelijk dat jongeren, ouders en ook docenten, alerter worden. Niet vanuit wantrouwen maar om de signalen (op tijd) te herkennen en daarmee te voorkomen dat het van kwaad tot erger gaat.
Belangrijker is nog dat deze ervaringen er toe gaan leiden dat er sneller doeltreffende veranderingen op gang komen die aansluiten bij deze problematiek. Daarbij hebben alle partijen elkaar nodig. Zowel de politiek, het onderwijs, aan onderwijs gerelateerde instanties, de zorg, ouders en leerlingen zullen zich er bewust van moeten worden en zijn, dat een strijd die je aangaat voor verbeteringen, niet een strijd moet worden tegen elkaar, maar met elkaar. Daarbij is het van belang dat ieders stem gehoord wordt, óók die van de jongere.

Mijn moeder is samen met mij vier weken lang creatief actief geweest bij The White Wall, een kunst-project in de buitenlucht van de Spaanse schilder Paco Dalmau. Het thema was participatie. Mijn moeder en ik hebben geprobeerd de buitensluiting in het onderwijs, gebaseerd op de ervaringen van mijn broer, door middel van schilderen op canvas in beeld te brengen.
Enkele  werken zijn bijgevoegd. Meer afbeeldingen kunt u zien op facebookpagina Dingena artiste.

Mijn broer heeft de keuze gemaakt om te vechten en dat doet hij niet voor zichzelf alleen. Hij doet dit ook voor andere jongeren. Het luiden van deze noodklok voor een rechtvaardiger onderwijs geldt voor velen. Wij hopen dat de problemen die hij met onderwijs en onterecht handelen heeft ervaren niet voor niets zijn geweest, en dat daardoor een begin kan worden gemaakt met reële veranderingen waardoor het belang van jongeren niet alleen op papier –met woorden– maar ook in de praktijk met daden echt centraal gaat staan.

Ik hoop met deze noodkreet om hulp dat het mogelijk is om het bovenstaande te realiseren.

De jongeren van nu zijn de volwassenen van morgen en zij verdienen het, mijn broer ook!
Bedankt, Sophie

Zie ook: www.facebook.com/dingena.artiste.9

             www.anpfoto.nl/video/search.pp?ShowPicture=60898300&pos=54

 

Voor reacties: gelijkerechtengelijkekansenonderwijs@kpnmail.nl 



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.









 

Laat een reactie achter

2 donaties
€ 135,00
662 dagen te gaan