Mijn naam is Johanna, ik ben 43 jaar, heb klassiek autisme en ben zwakbegaafd, maar ik woon zelfstandig. In 2012 kreeg ik mijn tweede chocobruine Labrador (de eerste was na 10 jaar overleden). Door hem kwam ik veel buiten, voelde mij niet eenzaam en had zijn hulp in critische momenten die bij mijn handicap behoren. Mijn lieve Labrador Marley is echter geheel onverwacht en plotseling overleden, 9 jaar oud. 's-Morgens hebben wij nog fijn met hem gespeeld in het bos, hij was nog vol energie. Omdat hij steeds overgaf, gingen wij naar dierenarts in de veronderstelling, dat hij in het bos iets verkeerd gegeten kon hebben. Helaas had hij een kwaadaardig gezwel in zijn buik dat zo groot was dat wij hem in de narcose moesten laten inslapen. Het allerergste was dat ik geen afscheid van hem heb kunnen nemen, voel mij echt een beetje schuldig. Nu kom ik niet meer buiten, voel mij eenzaam, want door mijn handicap heb ik geen partner, geen echte vrienden, geen enkele relatie, behalve dan mijn bejaarde ouders. Een hond zoals die Labrador, was voor mij de relatie die ik anders niet kan hebben. Hij hield mij lichamelijk en ook geestelijk op de been en was mijn maatje in moeilijke momenten.
Tja, wat nu? Een andere Labrador pup? Nou, dat zou wat zijn! Kon ik maar weer zo'n bruin kereltje in mijn armen sluiten en liefde geven. Maar ja, ik heb een WaJong-uitkering, dus ben niet in staat om de steeds hogere prijs voor zo'n vriendje te betalen.
Ik hoop dat er mensen zijn die mij willen helpen om de rekening van de dierenarts (foto's, operatie), zijn crematie en de aanschaf van een nieuwe pup te betalen. Kom dan gauw op € 2.500 (dierenarts 600, crematie 400, nieuwe pup 1.500).
O, wat zou ik blij en dankbaar zijn!
Natuurlijk ben ik geholpen om dit samen te stellen, want alleen had ik dat niet gekund. Ik moet er wel rekening mee houden dat ik op mijn WaJong gekort zal worden als ik een donatie ontvang.