Laat Elias weer lopen

We zijn inmiddels in de 16de week na Elias ernstige ongeluk in Kranenburg (D). Op zondagmiddag 2 februari reed een auto hem aan met ongeveer 50 km per uur. Elias brak daarbij zijn linker dijbeen, waarvan de middelste 10 cm verbrijzeld waren. Het stuk vanaf zijn heup stak net naast de knie naar buiten.

Na een spoedopname, operatie van 3,5 uur met plaatsing van een 25 cm lange metalen pen + plaat, en nog twee dagen verblijf in de kliniek, mocht Elias op woensdag 5 februari naar huis. Om daar in een kooi te gaan revalideren. Niet rennen, niet spelen, niet wandelen... slechts tien keer per dag hetzelfde suffe rondje in de tuin.

Zijn poot herstelde goed, en ieder stapje voorwaarts was een opsteker. Toen na een paar weken de nare kap om zijn nek verwijderd mocht worden. De eerste keer dat hij weer even buiten de tuin mocht snuffelen. De eerste keer dat hij weer mee mocht in de auto. Inmiddels gaat hij weer met de baas naar zijn werk, en kan de oppascentrale (een man/vrouw of acht die bijna drie maanden lang minimaal zes keer per week kwamen oppassen!) bijna opgeheven worden.

En niet te vergeten: toen Elias en zijn baas na een week of 8 weer boven in een gewoon bed konden gaan slapen in plaats van op de bank. Dat was ook een verademing, vooral ook voor de baas...

Op woensdag 14 mei is er een nieuwe röntgenfoto gemaakt. Plaat en pen zitten mooi op zijn plek, mogen blijven zitten en er volgt dus geen nieuwe operatie. Zo'n 6 cm van het dijbeenbot zijn nog dun, hier moet dus nog botaangroei plaatsvinden. Elias mag weer trappen lopen, zij het aan de band. Nog niet: rennen, voetballen, in en uit de auto springen en knuffeltjes apporteren. 

Maar lopen gaat prima."Het is een wonder hoe hij nu loopt" aldus de dierenarts.

De totale kosten bedragen ongeveer 5700,-.  Het gestelde inzameldoel is gehaald, maar dat was dus wat voorzichtig geschat... Het hoofddoel van de actie, Laat Elias Weer Lopen, is zeer zeker gehaald. Want Elias loopt weer als de beste. Dan aan jullie allemaal: meelevers, donateurs, oppassers, uitlaters, dierenartsen en bovenal chirurg Geert-Jan Arntz van Dierenkliniek Beneden-Leeuwen die een waar meesterwerk geleverd heeft. De actie loopt tot 1 juli. Hartelijke groet Maarten, Jessey, Tyano.

Na langere tijd weer eens een update. Het is de tiende week na Elias' ongeval.

De eerste maand was er eigenlijk hoofdzakelijk vlotte vooruitgang. Elias streed dapper voor zijn herstel, probeerde al snel weer te lopen in plaats van te hinken.

Hij moest fors inleveren: alles wat zijn leventje zo leuk maakte (voetballen, knuffeltjes apporteren, rennen, op de bank springen, boven op bed slapen, met de baas mee in de auto)... van de ene op de andere dag mocht het niet meer. Op een gegeven moment legt een hond zich daarbij neer: 'dit is blijkbaar nu mijn leven'. Werimaraners zijn meestal niet van het volgzame type. De baas volgen... dat doen ze maar al te graag. In de betekenis van: overal mee naartoe. Maar ze zijn ook hyperintelligent, maken de hele dag plannen in hun hoofd en die plannen (in plaats van anderman's plannen) móeten uitgevoerd worden.

Daarom zijn Weimaraners ook volstrekt ongeschikt als politiehond. Zodra de hond doorheeft wat de bedoeling is, gaat hij alternatieven verzinnen zo van: " als ik het nu zus en zo doe... dat is tocht handiger/sneller/leuker/efficiënter.... En al gauw heeft de baas geen idee mee wat de hond aan het doen is. Maar Elias kon opeens zijn plannen niet meer uitvoeren. Opeens bestond zijn leven uit bivakkeren in een kooi in de huiskamer, en een paar keer per dag hetzelfde rondje door de tuin (saai!).

Na een week of zes kwam er een duidelijke terugval. Zijn knie werd dik, hij liep stijver en begon ook af en toe weer te hinken. Conclusie: ontstoken knie. Op zich kan dat gebeuren in zo'n ingewikkeld revalidatieproces. En het was met pijnstilling en ontstekingsremmers ook weer snel onder controle.

Nu, na ruim negen weken dus, zijn we er nog lang niet. Elias loopt overdag rond in huiskamer, op de veranda en in een afgezet stukje tuin. Maar gisteren (7 april) constateerde de dierenarts dat de knie toch weer dikker is, en ook bij de heup speelt de metalen plaat op. Het lijkt alsof het metaalwerk toch wat losgekomen is. Elias lijkt overigens weinig tot geen pijn te hebben, en hij loopt ook op vier poten (zij het dat hij zijn knie wat vreemd naar buiten draait). Maar er bestaat de kans dat de stalen plaat verwijderd zal moeten worden. Met wederom een zware operatie...

Conclusie: de vooruitzichten zijn wat somber, maar op dit moment gaat het met lopen wel oke. Eind april een nieuwe foto, en een nieuwe update. Deze doneeractie loopt in ieder geval nog tot mei. Dank aan iedereen die iets bijdroeg of bijdraagt, in welke vorm dan ook. 

Hartelijke groet, Maarten en Jessey.

Nieuwe röntgenfoto

Vandaag is bij onze eigen dierenarts een nieuwe foto gemaakt, de zwart-witte hierboven. Helaas is de resolutie wat laag. De conclusie: er is herstel, maar we zijn er nog lang niet. Onder de stalen pen is duidelijk botaangroei. Boven de pen ontbreekt nog een stuk (licht = bot, donker = geen bot).

Elias moet lopen, dat bevordert herstel en houdt de bespiering op peil. Dat lopen deed hij tot vandaag in de huiskamer en (overdag) op de omheinde veranda. Loslopen mag niet. 

Probleem: Elias is niet gewend aangelijnd te zijn. dat moet nu wel. maar dan trekt hij enorm (ook met beide achterpoten) en dat is niet goed. Dus heeft hij sinds vanmiddag ook een omheind stuk tuin als WC. Kan hij zelf gaan als hij moet, zonder aanlijnen.

Over een maand wordt wederom een foto gemaakt. Dus de dierenartskosten blijven nog wel even doorlopen. Dank voor jullie steun, belangstelling en niet te vergeten de oppascentrale voor het oppassen. Doneren kan nog steeds! Hartelijke groet Maarten en Jessey.

Als je de updates nog volgt: nog even geduld alsjeblieft. Woensdag 19 maart as. wordt een röntgenfoto gemaakt. Op basis daarvan kan een revalidatie-persepctief gemaakt worden. We zullen dan wat concreter kunnen inschatten in hoeverre Elias zal herstellen, en wat hij op welke termijn weer zal kunnen en mogen doen. ik zal volgende week een uitgebreidere update plaatsen.

Hartelijke groet Maarten

Tja... het is hier eigenlijk hetzelfde verhaal als vorige week.

Elias vindt dat hij weer helemaal hersteld is, en wil dus weer alles doen wat niet mag. Op een stoel klimmen bijvoorbeeld. Met zijn collectie knuffeldieren spelen. Rennen. Voetballen. 

Het is ongelooflijk moeilijk om een voorheen zo actieve hond in toom te houden. Het ene moment loopt hij rustig door de kamer (dat mag), het andere moment springt hij op de bank die momenteel 'de kooi' heet. Dat mag niet. 

Natuurlijk doen we braaf wat er gezegd wordt. We laten hem alleen uit aan een korte riem. Maar ja, hoe korter je hem houdt, hoe harder hij trekt en zich schrap zet. 

Ik ben heel benieuwd hoe de breuk er nu uitziet. Volgende week volgt het maken van een nieuwe foto. Heeft het herstel ingezet? Of is Elias toch te actief geweest, en loopt hij volgend jaar nog net zo maf als nu? We gaan het zien.

Hartelijke groet Maarten

Dag 30 na de operatie, de tijd gaat snel. Dat hadden we een maand geleden niet durven denken: dat Elias weer op vier poten zou lopen. Dat doet hij nu vrijwel de hele tijd. Ik heb vorige week geprobeerd Elias' rare loopje te beschrijven. De voetbalvedette die een blessure simuleert. terug te vinden in eerdere updates. 

Als Elias blij is (en dat is hij met ieder persoon die binnen komt) kwispelt hij zo hard dat zijn heupen gaan draaien als ware hij een als hond gereïncarneerde Elvis.

Maar dit alles heeft een keerzijde. Het mag niet te wild, niet te snel en niet te laconiek. Elias kun je dat niet uitleggen uiteraard. Maar we betrappen ons erop dat we zélf ook wat gemakkelijker worden. We moeten wel scherp blijven! Elias mag niet springen, niet op zijn achterpoten staan, niet rennen of aan de riem trekken, niet met zijn kunuffeltjes-collectie spelen... Het kán wel, maar het mág niet. 

En dan is er nog een andere zorg. Zijn darmen zijn nog steeds van slag. Dat was logisch (want: bekende bijwerking van de medicatie) maar die medicatie is nu klaar. En voor enige rust in de darmflora heeft hij al ruim een week een soort vezel-poedertje. Maar maag en darmen blijven rommelen. Hopelijk is daar geen schade. Nee, we zijn er nog niet.

Dank aan jullie allen! Hartelijke groet Maarten

De actie "Laat Elias weer lopen" is nu zowat een maand gaande. Op zondag 2 februari veranderde Elias' leven in een nachtmerrie, en het onze in een soort rollercoaster (excuus voor het cliché) van zorgen, dag en nacht aan huis gebonden zijn, hondenoppascentrale opzetten om in ieder geval zelf te kunnen blijven werken, steeds afstemmen "wanneer ben je thuis want dan kan ik even weg" en vul maar in.

Nu, bijna een maand later, komt er langzaam aan wat lucht. Elias wandelt wat door de kamer (en bij goed weer over de omheinde veranda) en slaapt nog veel. Hij hoeft zijn nekkraag niet meer om, dat is ook al een frustratie minder. Hij kan niet alleen zijn, mag niet spelen, rennen, springen maar daar lijkt hij nu wat meer in te berusten. Het is nog een lange weg.

Nog even terug naar de titel van deze actie. Breaking news: Elias loopt weer. Een behoorlijk deel van de stappen zet hij op vier poten! Dat is heel goed nieuws. Niet alleen dat het kan, en blijkbaar niet al teveel pijn doet. Maar ook voor de spieropbouw. Ook heel belangrijk voor het bewegen.

En, hoe loopt Elias dan nu? vraag je je wellicht af. Nou, als een voetbal-vedette die zojuist een schwalbe gemaakt heeft . En daar tot zijn verdriet geen vrije trap uit heeft weten te slepen. En dus voor de vorm, in een vergeefse poging tot geloofwaardigheid, een raar mank loopje inzet.

 "We zijn er bijna" schrijft een van de donateurs vandaag. En inderdaad, het bedrag blijft maar oplopen! Dat had ik niet durven denken toen ik de actie begon! By the way... Elias heeft nu meer op zijn bankrekening dan de baas haha... Zou mooi zijn als het laatste eindsprintje er nog komt. Iedereen wederom zeer, zeer bedankt!

We hebben een oplossing gevonden voor Elias' therapie. Die moet lopen, maar mag niet aan de riem trekken. We hebben nu onze veranda van gaas voorzien zodat hij daar niet af kan. Zo kan hij overdag in de huiskamer en op de veranda rondkuieren, en maakt stiekem nog heel wat meters. Zonder zich schrap te zetten of aan de riem te trekken. 

Hartelijke groet Maarten

Vandaag is onze eigen dierenarts voor het eerst op bezoek geweest. Naar haar wordt het patiëntendossier van Elias nu overgedragen. Ze heeft Elias' poot langzaam in- en uit ge'scharnierd'. Elias liet dat toe, het leek ook geen pijn te doen. Er is enig gekraak bij te horen vertelde ze. Dat zijn losse botstukken die nog niet aan elkaar gegroeid zijn.

Elias loopt steeds vaker (even) op 4 poten, en wisselt dat af met hinkelen op 3. 

Hij moet nu echt gaan trainen, om de bespiering op peil te krijgen. Twee keer per dag moet hij een paar honderd meter lopen. Maar daarbij mag hij niet aan de riem trekken. Daar moeten we iets op verzinnen, want Elias trekt dus wél. Die liep voorheen zelden aan de riem. Eigenlijk alleen als we ergens op bezoek gingen waar verkeer in de buurt kon zijn, en dan alleen het stukje van de auto tot deur of tuin. Tja, nu hebben we natuurlijk spijt dat we Elias als pup niet hebben geleerd rustig aan de riem te lopen. Maar anderzijds is het natuurlijk ook niet zo voordehandliggend om dat 8 jaar geleden te bedenken 'voor het geval hij ooit onder een auto zou lopen en daarna moet revalideren....' 

Wat ik wel hartverscheurend vind, is dat Elias af en toe een van zijn vele knuffeltjes pakt, en dan hoopvol klaarlegt zodat wij ze weg kunnen gooien en hij ze kan apporteren. Hetgeen natuurlijk niet mag en we dus ook niet doen. Teleurgesteld geeft hij het dan maar weer op en gaat slapen.

Eerdere updates vanaf de operatie (3 februari) kun je lezen door hieronder te klikken op oudere updates weergeven.

Groet Maarten

Dag 17.

Er gebeurt de laatste paar dagen iets wat sinds het ongeluk van Elias nog niet eerder gebeurd is: ik hoor meerdere malen per dag de klap van de aanrijding. In m'n hoofd welteverstaan. Raar is dat. Alsof er de eerste weken geen ruimte voor herbeleving was. Een keiharde klap, vergelijkbaar met wat je hoort als een stukje verderop twee auto's op elkaar knallen. Gevolgd door gejoeker. Ik weet nog dat door mijn hoofd schoot 'hij leeft nog'. 

Daarna ben ik enkele seconden kwijt. En het volgende moment sta ik bij Elias die met doodsbange en hulpeloze blik naar me kijkt. Zijn poot bungelt er raar bij, als die van een lappenpop zonder vulling. Er zit ook een groot rood gat in, waardoor het afgebroken dijbeen naar buiten geprikt heeft, zo zal later duidelijk worden.

Ook onbegrijpelijk: pas na een week ontdekken we dat Elias' testikels flink gekneusd zijn, en donkerpaars van kleur. Wat moet dat zeer gedaan hebben. Hulde aan chirurg Geert-Jan Arntz, die er met twee collega's (en een halve dag opereren) in ieder geval voor gezorgd heeft dat Elias zijn poot lijkt te kunnen behouden. Hoewel ik niet weet voor welk dilemma hij me gesteld had, als hij op de röntgenfoto's vooraf had kunnen zien wat hij zag toen hij de poot opengesneden had om aan de operatie te beginnen. 

Dank voor al jullie steun! Hartelijke groet Maarten en Jessey.

Dag 15 na de operatie.

Vandaag eens een andere update, speciaal voor degenen onder jullie die ons niet (of niet goed) kennen. Wij zijn Maarten (58) en pleegzoon Jessey (26), en beide zzp-er. Maarten werkt als dirigent en arrangeur (zeven zanggroepen in de regio Den Bosch). Jessey werkt sinds ruim een jaar óók voor zichzelf, bokstrainer en sportcoach. Zijn grote droom was altijd professioneel sportman te worden. Op zijn 16e werd hij geselecteerd voor het eerste voetbalteam. Als spits nog wel (1 seizoen: alleen al 12 penalties, niet één gemist...) Na een ernstig auto-ongeluk in 2018 moest hij zijn voetbalcarrière helaas opgeven. Hij koos voor het boksen, en als personal trainer in het boksen én fitness heeft hij in ieder geval van zijn grote liefde, de sport, zijn beroep kunnen maken. Ook is hij een uitstekend drummer, bij optredens van pleegvader's zangkoren.

In de sport is het niet anders als in de muziek: het is keihard werken, veel uren, op zeer onregelmatige tijden. Maar daar gaan we niet zielig over doen. Eigen keuze, en bovenal ook geweldig. Maar de marges zijn klein. Nederland is geen sportland. Topvoetballers verdienen tonnen, maar de spelers van Almere City (toch ook eredivisie) hebben er vaak nog een baantje bij.

Nederland is ook zeker geen cultuurland. Feestzangers tikken met gemak 5.000 euro af voor een half uurtje playbacken. Maar de subisidie van het Metropole Orkest staat ieder jaar op de tocht. Dát is Nederland.

Wij hebben hier echt geen reservepotje van 5000 euro voor calamiteiten zoals het ongeluk van Elias. Daarom bestaan er acties als deze. Bij doneeracties, crowdfunding of hoe je ook wilt noemen gaat het vaak om de zgn. 'gunfactor'. Een doel spreekt je aan, of je draagt iemand een warm hart toe.

De teller staat nu op ruim 4000 euro. Een niet te bevatten bedrag. Hierdoor kunnen we ons richten op de revalidatie van Elias, zonder óók nog een reusachtige financiële strop te moeten hanteren. Dat is bijna niet te bevatten, zo mooi. Maar het voelt ook ongemakkelijk, gek genoeg. Er zijn zo enorm veel mensen die ons steunen. Met donaties, maar ook door soms wel 2 of 3 keer per week op Elias te passen. Want die kan niet alleen gelaten worden. En wij kunnen daar momenteel zo vreselijk weinig tegenover stellen. Behalve dan onze dank. Bij deze. Hartelijke groet Maarten

Update dag 16:

De wond geneest langzaam, maar wel gestaag. De grootste uitdaging waar we nu voor staan, ik gaf het al eerder aan, is dat Elias zijn geduld verliest. Tijdens de talloze uitstapjes in de tuin moet hij aan een korte lijn. Maar Elias wil snuffelen, speuren, en rennen. Desnoods op 3 poten. Daarbij trekt hij erg aan de lijn. Ga je met hem mee, dan wordt het rennen. Houd je hem tegen dan zet hij zich schrap, steeds vaker ook met beide achterpoten. Dus wat is wijsheid. Hoe meer rust, hoe groter de kans op herstel (en dus op het enigszins normaal kunnen lopen. Maar frustratie helpt ook niet echt.

Het is ook allemaal wel te begrijpen: want deze, tot voor kort nog zo actieve en fitte Weimaraner vulde voorheen zijn dagen met rennen, spelen, voetballen... Hij kon deuren openen door simpelweg tegen de deur op te springen en de klink te bedienen. Als hij zin had om naar boven te gaan liep hij de trap op. Als hij op de bank wilde liggen, sprong hij er op, en zo kan ik het lijstje nog veel langer maken. Maar dat hele lijstje bestaat uit dingen die hij nu allemaal niet meer mag. Elias heeft alles in moeten leveren. En wat er nog mogelijk is in de toekomst, daar is nog weinig over te zeggen.

Dag 12. Vandaag zijn de hechtingen eruit gehaald. Er zijn twee wonden: een lange streep van een centimeter of 20 én een kleinere, ovale. Die laatste, daar zaten geen hechtingen in. Maar die heelt wel het langzaamst omdat hij precies op de knie zit, en dus onder spanning komt als Elias zijn poot beweegt.

De lange streep bevatte een kleine 30 hechtingen. Die zijn dus nu verwijderd, en de laatste (het dichtst bij de knie) waren duidelijk het gevoeligst. Daarkwam enig gejoekeraan te pas.

Ik heb al meerdere keren mijn dank betuigd aan ieder die doneert, of meeleeft. Dat doe ik nu nogmaals, want inmiddels is duidelijk dat de tegenpartij (de Duitse automobilist die hem aanreed) voor de hoofdprijs gaat. Ik heb duidelijk waargenomen dat er een bumperstripje los zat en een kleine barst in de bumper zat. Mijn oudste pleegzoon heeft in de autoschadeherstel gewerkt, en kon uit eigen ervaring melden dat dit een paar honderd euro kost, inclusief professioneel spuitwerk. 

Maar deze mensen lijken toch echt een slaatje uit de situatie te willen slaan. Er staat een mistlamp op de factuur (die niet kapot was), en vermoedelijk is de complete bumper overgespoten of vervangen want de reparatiekosten bedragen maar liefst 1200 euro. Opgeteld bij de operatie zitten we nu dus op zo'n 4700 euro. En dat zet toch een domper op deze dag. Hartelijke groet Maarten 

Vervolg: dag 14. Elias beweegt weer. Teveel. Hij wil spelen en rennen. Maar dat mag nog lang niet... Dat worden nog een paar hele lange maanden. En dan wordt het ook nog eens mooi weer. 

Héél voorzichtig heeft Elias inmiddels een paar zwalkende pasjes gezet op 4 poten. Dat is positief. Maar als hij nou maar niks forceert... Hartelijke groet Maarten

Dag 11 na de operatie.

Elias is er helemaal klaar mee. Die wil buiten rennen en voetballen... helaas voor hem ligt de competitie naar verwachting stil tot eind april.

Positief is dat hij vandaag voor het eerst, heel voorzichtig, een paar pasjes op 4 poten heeft gelopen. Voorheen steunde hij alleen heel licht op de gebroken poot bij het stilstaan. Dus die eerste stapjes, dat is eigenlijk heel snel want we zijn nog geen twee weken na het drama. Er is inmiddels hier een hele oppascentrale opgetuigd, want alleen laten, dat gaat nog niet en is ook niet verantwoord.

Hier wringt ook wel de schoen. Nu de wond langzaam geneest, en de pijn afneemt, wordt Elias actief. Maar de interne heling, lees: aanmaak van nieuw bot, kan wel tot een jaar duren. Hij mag niet rennen. Maar als je langzaam met hem aan de riem loopt, gaat hij trekken en die krachten zijn óók niet goed.... We hebben wel een middeltje om hem rustiger te maken. Maar daar zijn we terughoudend in, feitelijk is het ook maar troep.

Wordt voorlopig vervolgd... Dank aan alle donateurs, aanstaande donateurs (....), oppassers en natuurlijk jullie die dit lezen. 

Fijn weekend, hartelijke groet Maarten

Driekwart van het streefbedrag tot nu toe gehaald! Hartverwarmend om te zien dat zoveel van jullie meeleven en deze actie steunen! Hopelijk zetten de donaties nog even door. Zelf nemen we natuurlijk in ieder geval de schade door inkomstenderving (afgezegd werk) voor onze rekening. Al met al zullen we dan binnen een paar maanden financiëel wel weer wat opkrabbelen, mede dankzij jullie!

Of Elias opkrabbelt, daarvoor is het nog te vroeg.. Vandaag de 9e dag na de operatie.  Een centimeter of vijf van de wond bevindt zich op Elias' knie. Helaas, want die knie beweegt natuurlijk regelmatig, en daardoor komt de wond onder spanning te staan. Vannacht is de wondkorst losgekomen, van dat stukje dus. De wond ziet er op zich wel rustig en oké uit. Maar is wel weer open en de kans is groot dat Elias zijn grootste frustratie, de nekkap, langer om zal moeten. Dat is verdrietig. 

Wij zijn erg aan huis gebonden, en dat betekent dat we meer in de van-dag-tot-dag-modus staan. Het is niet anders. We houden vol!

Groeten van Maarten

Dag 6. Dit is niet Elias' beste dag. Hij is erg lusteloos en moe. Hij drinkt en eet wel, maar duidelijk minder dan de afgelopen dagen. Hij slaapt veel en dat is op zich wél goed, voor de genezing van de grote wond en de pootbreuk zelf.

Zaterdag, de vijfde dag na de operatie. Zoals jullie hebben kunnen lezen zal Elias zo'n 3 maanden moeten revalideren in een kleine ruimte. Vooralsnog met kraag. En dat is deze jongen nu al spuugzat. Hij wil steeds uit zijn kooi, maar zegt er natuurlijk niet bij waaróm..... Ik krijg de indruk dat hij inmiddels door heeft dat hij zijn kraag even af mag als hij gaat plassen. En 'dus' moet hij nu ieder kwartier zogenaamd plassen... 

De situatie is heftig, wij kunnen Elias niet alleen laten en zijn dus het grootste deel van de tijd erg aan huis gebonden.

De meesten van jullie die ons kennen, zullen denk ik wel gedoneerd hebben (althans, wie iets wil en kan missen). Wat kun je verder nog doen? Nou, de link delen via mail, Facebook en alle media die je hebt! Ook mensen die ons niet kennen kan deze actie aanspreken.

Dank voor het mooie bedrag dat er al staat. Ruim 60%. Op school is dat 'voldoende' haha. Maar hier is het geweldig!

Hartelijke groet Maarten

Vrijdag 7 februari, de vierde dag na de operatie. Elias slaapt veel, wat op zich goed is. Wel zien we dat hij veel nachtmerries heeft. Volgens onderzoekers zijn dromen bij honden vooral 'herbelevingen'. Zou hij de klap herbeleven? 

Als hij wakker is probeert hij aan zijn wond te komen. Wat niet kàn vanwege de kap om zijn nek. Die kap is een van zijn grootste frustraties. Hopelijk mag die er eind volgende week af.

Mentaal gaat het niet geweldig. Als Elias wakker is, is hij erg somber, en zielig. Maar ja, hij ligt ook alleen maar te liggen. Normaal speelt hij de hele dag met zijn bal. Of met zijn emmer vol knuffelpoppetjes en -dieren die hij allemaal bij naam kent. En met papierpropjes die hij voorkauwt, en wij dan moeten verstoppen zodat hij ze op kan speuren. We zullen iets moeten verzinnen om hem wat plezier te bezorgen, zeker als de pijn minder wordt, en hij actiever wordt. Intelligente honden zijn net als intelligente kinderen.... als ze te weinig prikkels krijgen, worden ze vervelend uit verveling... En twaalf weken, dat is een lange periode die we nog niet goed kunnen overzien.

Dank voor al jullie medeleven en donaties. Hartelijke groet Maarten

De eerste dag thuis. Elias is erg onrustig. Wellicht door de pijn, maar ook de kraag (om te voorkomen dat hij aan zijn enorme wond zit) zit erg in de weg. Hij eet en drinkt wel. Plassen lukt ook maar poepen nog niet. Vanavond overleggen met de chirurg of we daar iets mee moeten. 

Elias raakt erg in paniek als hij mij uit het oog verliest. Elias ligt in een kooi in de huiskamer. Dus naar boven, naar de PC om wat te werken, dat zit er nog niet in. Ik ben nu 2 minuten uit zicht om dit bericht te typen, en ik hoor hem nu al paniekerig piepen. Ik heb vannacht bij hem geslapen, en dat gaat goed (althans voor Elias. Ik doe geen oog dicht...)

Ik heb een foto van de pennen in het dijbeen geplaatst. Dank aan jullie allemaal voor het medeleven en de donaties. De teller is al over de helft van het streefbedrag, ongelooflijk. Hartelijke groet Maarten

Update 7 februari: 

Elias slaapt veel. Soms wil hij uit zijn kooi, maar kan natuurlijk niet aangeven waarom. Soms moet hij naar buiten. Maar meestal wil hij de trap op want dat is hij gewend (als ik boven aan de PC werk ligt hij altijd onder het bureau). Maar de trap op... sorry jongen, dat gaat nu niet gebeuren. En morgen ook niet.....

Vanmiddag is Elias thuisgekomen. Nog erg suf, maar dat komt door alle emotie, heimwee en zeker ook door een licht slaapmiddel om hem in de auto rustig te houden. Ik heb twee foto's geplaatst van de wond (30 hechtingen). 

Over de kosten is inmiddels een beetje meer duidelijkheid. De operatie alleen kostte al bijna 3400 euro. Deze zijn voorgeschoten door een gulle privé bankier... Maar dat is uiteraard een kortlopende lening. Hierbij gaan nog komen de kosten van de spoedeisende hulp in Groesbeek (zondag) EN de schadepost aan de auto van de tegenpartij. Ik heb daarom het streefbedrag wat hoger gesteld. In de hoop dat deze doneeractie zo geweldig door blijft lopen zoals dat de afgelopen dagen gegaan is. Dank aan jullie allemaal. Ik kom snel met een nieuwe update. Sturen jullie de link zoveel mogelijk door? Hartelijke groet Maarten

Zoals het er nu uitziet mag Elias morgen, woensdag 5 februari, naar huis om daar in een bench te starten met ongeveer twaalf (?) weken revalidatie.

Om 20.00 u vandaag gaf de chirurg telefonisch aan dat het naar omstandigheden redelijk gaat met Elias.

Ik wil nog even het volgende tegen jullie zeggen: er zijn een aantal grote donaties binnen gekomen, waarvoor wederom mijn grote dank. Maar niet ieder kan een groot gebaar maken. daarom óók mijn waardering voor al die donateurs die misschien weinig kunnen missen, wellicht hun eigen tegenslagen hebben (wie heeft die nooit...) maar toch maar mooi een klein bedrag doneren. Jullie zijn fantastisch.

Hier nog een toelichting op het streefbedrag. Dit is uiteraard op basis van een voorlopige schatting. Wanneer er meer duidelijk is zal ik dat hier verantwoorden. Voor nu:

1. Dierenartskosten spoedeisende hulp, consult op zondag en foto's, 2. kosten operatie maandag door gespecialiseerd chirurg + twee assisterende artsen, 3. verblijf in kliniek vier dagen, 4. medicatie (pijnstilling, antibiotica etc.) en verbandmiddelen, 5. nazorg (controles) en nog een enorme kostenpost: 6. schade aan auto tegenpartij die op ons verhaald zal worden. 

Groeten van Maarten

Ben zojuist door de dierenkliniek gebeld. Inmiddels is duidelijk dat er vanochtend door meerdere artsen tegelijk aan Elias geopereerd is. "Het zag er verschrikkelijk uit. Veel erger dan op basis van de foto's te zien was"  aldus de chirurg. Er zijn zowel een pen als een plaat gemonteerd.

Elias mag uiterlijk woensdag (5 feb) naar huis. hij zal dan zeker 10 dagen een kraag om moeten. Na 12 dagen gaan de hechtingen eruit. Het herstel zal meerdere maanden gaan duren. Al die maanden moet hij in een bench verblijven. Heftig nieuws. 

Dank voor al jullie betrokkenheid en bijdragen!

Maarten

Elias is inderdaad vanmiddag geopereerd. Én inmiddels uit de narcose, altijd een risico voor honden.

De teller van de doneeractie staat opeens... boven de 1000! Ik wist niet wat ik zag, echt ongelooflijk. Voor alle schenkers, van grote én kleine bedragen een diepe kniebuiging. Ik houd jullie op de hoogte. 

Beste mensen, de actie loopt pas een halve dag, en de teller staat al op bijna 300 euro. Dat is een grote verrassing, en hartverwarmend. Elias wordt als het goed is vandaag (maandag 3 feb.) geopereerd. Als hij thuis is laat ik het weten! Nogmaals bedankt groet Maarten