Beste lezer,
Het kost ons ontzettend veel moeite om deze pagina aan te maken, maar als ouders zit er momenteel niets anders op. We doen dit niet voor onszelf, maar voor de toekomst en de basisveiligheid van onze twee jonge kinderen van 2 en 3 jaar oud.
Ruim een jaar geleden veranderde ons leven volledig door een ernstig werkongeval. Sinds die dag leef ik dagelijks met extreme pijnen. Medisch gezien ben ik helaas uitbehandeld; specialisten tasten in het duister en kunnen geen duidelijke diagnose of prognose stellen. Omdat er zwart-op-wit geen medische oorzaak wordt gevonden, stopt binnenkort mijn UWV-Ziektewetuitkering. Volgens de papieren kan ik werken, maar de realiteit is dat ik op slechte dagen mijn eigen kinderen niet eens veilig de trap af kan tillen. Het zorgt ervoor dat ik thuis heel beperkt ben in wat ik kan doen.
De grootste klap hiervan komt terecht op de schouders van mijn vrouw. Ze houdt zich elke dag zo groot voor ons allemaal, maar de waarheid is dat ze er helemaal doorheen zit. Ze heeft inmiddels een zware burn-out, maar ze móét wel doorgaan. Ze werkt keihard, zorgt voor ons drieën en doet daarnaast ook nog het hele huishouden. Ik herken haar bijna niet meer terug; ze is langzaam veranderd onder de loodzware druk. Het licht in haar ogen is inmiddels bijna helemaal weg, en dat doet mij als partner ontzettend veel verdriet.
Haar inkomen alleen is simpelweg niet genoeg om een gezin van vier te onderhouden en de medische klappen op te vangen. Door deze situatie zijn we in een diepe financiële crisis beland. Inmiddels kijken we tegen een schuld aan van ruim 12.000 euro, lopen we twee maanden achter met de huur en hangen de betaalregelingen als een molensteen om onze nek.
Om ervoor te zorgen dat onze kinderen absoluut niets tekortkomen en gewoon hun maaltijden en luiers krijgen, eten mijn vrouw en ikzelf al maanden minimaal. We moeten wekelijks kiezen welke factuur we laten liggen om eten te kunnen kopen. We vallen overal buiten de boot als het gaat om extra financiële hulp of toeslagen. De rek is er volledig uit. We leven in een constante overlevingsmodus en de stress is niet meer te dragen.
Waarom vragen we jouw hulp?
We willen niets liever dan de schulden die buiten onze schuld om zijn ontstaan, aflossen. Daarnaast hopen we een kleine buffer op te bouwen voor de komende 6 maanden. Dit geeft ons gezin – en vooral mijn vrouw – de rust die zo hard nodig is. Rust om te kunnen herstellen van haar burn-out, en tijd om zonder de dagelijkse angst voor een lege koelkast of huisuitzetting te zoeken naar een structurele oplossing voor mijn gezondheid en onze toekomst.
Om de privacy en rust van ons gezin en onze jonge kinderen te beschermen, kiezen we ervoor om geen herkenbare foto’s of namen te plaatsen. We hopen op jullie begrip hiervoor.
Iedere donatie, hoe klein ook, gaat rechtstreeks naar de huurachterstand, openstaande rekeningen en basisbehoeften zoals gezonde voeding en luiers voor de kleintjes. Kun je niets missen? Dan helpt het delen van deze actie ons ook al enorm.
Alvast heel erg bedankt voor het lezen, het meeleven en jullie steun.
Een dankbare vader en moeder