Mijn naam is Sabrina
Ik heb het er niet vaak over. Ik wil het niet zo op de voorgrond hebben. Ik focus liever op mijn geluk en op de dingen die me blij maken. Op de dingen die de pijn verzachten.
Maar mijn ziekte heeft nu een fase bereikt waarin er zwaarder ingegrepen moet worden om de schade die MS veroorzaakt te remmen.
In 2018, vier weken na de geboorte van ons derde kindje Munro, kreeg ik de diagnose. De MRI-scan liet zien dat MS al veel schade had aangericht in mijn hersenen, ruggenmerg en oogzenuwen. Daar, in de spreekkamer, terwijl mijn man David en onze dochtertjes Lily en Poppy in de wachtruimte zaten, heb ik mijn tranen laten rollen.
Maar op datzelfde moment nam ik ook resoluut een beslissing: ik ga er alles uithalen wat erin zit.
Ik heb veel verloren, maar ben in veel opzichten ook rijker geworden. Door de dingen die ik kan doen om het leven leuker te maken voor anderen. Door de mensen die ik heb ontmoet. Door de kracht die ik in mezelf heb gevonden. Door de steun en kansen die ik heb gekregen om mijn dromen te leven en mezelf te blijven. Ondanks de uitdagingen en tegenslagen.
Die dingen zijn nu aan het wankelen, omdat mijn MS actief blijft en niet voldoende geremd kan worden met de behandelingen die op dit moment in Nederland beschikbaar zijn.
In het MS-ziekenhuis in Pelt (België), waar mijn neuroloog mij naartoe heeft verwezen, is een behandeling mogelijk die mij perspectief biedt. Helaas wordt deze behandeling niet vergoed door de zorgverzekering.
Ik wil moeder zijn voor mijn kinderen. Ik ben nog lang niet klaar om te stoppen met de projecten die bijdragen aan een mooiere wereld. Ik ben nog lang niet klaar met dromen, ontdekken en beleven.
Ik ben dankbaar voor elke vorm van hulp. Dit lezen, erover nadenken en mijn verhaal delen, betekent al veel voor mij. En als je iets kunt missen, brengt iedere euro mij dichter bij de behandeling die mijn toekomst kan veranderen.
Dankjewel.
Veel liefs,
Sabrina