Mijn zoon is sinds kort gediagnosticeerd met COPD.. zit als jonge 30ger thuis met een zuurstof pomp voor de nacht en zonodig overdags ook... roken en alles opgegeven voor zijn fragiele gezondhied hij is gek van vissen en soms even naar het strand wat gelukkig om de hoek ligt hier... er moet altijd wel iemand mee voor als hij niet lekker wordt..... de impact heeft hem gesloopt... wachttijden bij psychiatrische hulp duren ongeveer 8 maanden.... door een raar systeem van de werkgever zit hij letterlijk aan de grond en gaat hij kapot... hij is autistisch en beperkt dus de impact is onpeilbaar... ik zou als moeder mijn zoon nog eens willen zien lachen.... COPD is echt progressief... help hem alstublieft