Zoals jullie misschien weten, ben ik de afgelopen tijd veel bezig met mijn persoonlijke ontwikkeling. Dat gaat met ups en downs, maar stap voor stap kom ik steeds verder.
Ik ben niet iemand die snel om hulp vraagt. Toch is er één grote wens die ik tot nu toe nog niet heb kunnen waarmaken: teruggaan naar mijn geboorteland China. Ik zie deze reis als een belangrijk onderdeel van mijn persoonlijke traject. Daarom wil ik jullie graag een klein beetje meenemen in mijn verhaal.
Ik ben als baby te vondeling gelegd in Chengdu, China. Vervolgens kwam ik terecht in een kindertehuis, waar ik samen met vier andere jonge babies/kinderen in een groep werd geplaatst.
Met z’n vijven zijn we uiteindelijk geadopteerd door Nederlandse gezinnen. Ik was toen ongeveer 6 maanden oud. Onze adoptieouders waren vanuit Nederland samen naar China gereisd en hebben daar tijdens de adoptieperiode veel met elkaar opgetrokken. Na thuiskomst ging iedereen zijn eigen weg. Inmiddels wonen we verspreid door Nederland: van Twente en Utrecht tot Brabant.
Toch zijn we altijd contact met elkaar blijven houden. Ieder jaar hebben we een reünie en inmiddels zijn we vijf volwassenen, ieder met onze eigen verhalen, dialecten en eigenaardigheden.
De anderen uit mijn groep zijn inmiddels allemaal al één of meerdere keren teruggeweest naar China. Ze hebben kunnen zien waar ze vandaan komen en hebben zelfs het kindertehuis opnieuw bezocht. Helaas heb ik deze privilege nooit gehad.
Met één van de anderen uit onze groep, Tinka, ben ik heel goed bevriend. We zien elkaar regelmatig, ook buiten onze jaarlijkse reünie om. Ik heb haar gevraagd om deze reis samen met mij te maken. Tinka heeft precies hetzelfde meegemaakt als ik. Ze begrijpt daardoor als geen ander welke emotionele impact zo’n reis kan hebben. Juist daarom voelt het bijzonder om dit samen te kunnen doen.
Tijdens onze reis gaan we naar Chengdu, onze geboorteplaats. We willen ook het kindertehuis bezoeken waar we allebei hebben gezeten. Daarvoor willen we een tolk inschakelen, zodat we (misschien) officiële documenten kunnen bekijken en kunnen communiceren met de mensen die daar werken. Want geen van ons spreekt Chinees.
Daarnaast gaan we de cultuur en sfeer proeven. “Hoe zou het zijn om mij te mengen tussen mensen die allemaal op me lijken.” Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Het zal vast een cultuur shock zijn.
Op dit moment zit ik in de ziektewet en heb ik financieel niet veel ruimte. Sparen voor zo’n grote reis is daardoor lastig. Toch voel ik aan alles dat dit het moment is om te gaan. Ik heb er jaren over nagedacht en ik weet nog dat ik dit als klein meisje al zo graag wilde doen. Maar het is nooit eerder gelukt.
Omdat we de vliegtickets al in december willen aanschaffen, ben ik deze doneeractie gestart. Ik verwacht absoluut geen enorme bedragen. Iedere bijdrage, groot of klein, brengt deze droom een stukje dichterbij.
Met jullie hulp hoop ik in 2027 samen met Tinka terug te kunnen gaan naar Chengdu. Naar mijn geboortestad. Naar het kindertehuis waar mijn leven begon. En om dit stukje geschiedenis ook voor mezelf te kunnen afsluiten.
Alvast heel erg bedankt voor jullie steun. ❤️