Een eigen voordeur, een eigen sleutel en vooral de zekerheid dat ik niet opnieuw hoef na te denken over waar ik straks kan wonen. Voor veel mensen is een thuis vanzelfsprekend. Voor mij is dat eigenlijk mijn hele leven anders geweest.
Vanaf ongeveer mijn eerste levensjaar ben ik uit huis geplaatst en opgegroeid in een pleeggezin. Rond mijn 11e/12e werd ik teruggeplaatst bij mijn moeder, maar helaas ging het daar opnieuw mis en werd ik weer uit huis geplaatst. Daarna kwam ik terecht op een leefgroep. Toen ik 15 was, belandde ik met een ernstige darmbloeding in het ziekenhuis. Na ongeveer negen weken ziekenhuisopname bleek dat ik de ziekte van Crohn heb. Sindsdien hebben behandelingen, pijn, vermoeidheid en onzekerheid een grote invloed op mijn leven gehad.
Op mijn 17e moest ik de leefgroep verlaten. Sindsdien heb ik op verschillende tijdelijke plekken gewoond en ben ik afhankelijk geweest van mensen bij wie ik tijdelijk terechtkon. Ook nu heb ik nog steeds geen eigen vaste woonplek en weet ik niet hoelang ik kan blijven waar ik momenteel verblijf.
Na al die jaren verlang ik vooral naar rust, stabiliteit en een plek die ik eindelijk mijn thuis kan noemen.
Ik sta al jaren ingeschreven bij verschillende woningcorporaties, maar heb helaas nog steeds geen uitzicht op een eigen woning. Daarom probeer ik via deze weg financiële steun bij elkaar te krijgen om, samen met wat ik zelf kan financieren, een betaalbare woning of opknapwoning te kopen.
Ik zoek geen luxe. Een woning waar nog veel aan moet gebeuren is voor mij geen probleem. Ik ben bereid zoveel mogelijk zelf te doen en zelf bij te dragen wat binnen mijn mogelijkheden ligt. Het ingezamelde geld wil ik gebruiken voor het gedeelte van de aankoop dat ik zelf niet kan financieren, bijkomende kosten, noodzakelijke verbouwingen en uiteindelijk een eenvoudige basisinboedel.
Omdat ik geen ouders of andere familie heb waarop ik kan terugvallen, probeer ik via deze weg het verschil te overbruggen dat ik alleen niet voor elkaar krijg.
Een eigen woning zou voor mij veel meer betekenen dan alleen vier muren en een dak. Het zou voor het eerst de zekerheid geven van een plek waarvan ik weet: hier hoef ik niet meer weg. En misschien kan ik daar in de toekomst ook iets moois mee teruggeven. Omdat ik zelf weet hoe het is om als kind in een pleeggezin en op groepen op te groeien, hoop ik dat ik later, als mijn situatie het toelaat, zelf iets voor een pleegkind kan betekenen. Ik zou een kind dat het moeilijk heeft graag de veiligheid, stabiliteit en het echte thuisgevoel willen geven waar ik zelf als kind zo naar heb verlangd. Maar daarvoor moet ik eerst zelf die stabiele basis kunnen opbouwen.
Iedere donatie, groot of klein, brengt mij een stukje dichter bij die basis en bij een plek die ik eindelijk thuis kan noemen. ❤️