Help Lizzy ❤️🐾
We willen graag opnieuw een update geven over onze lieve Lizzy. Wat 31 januari begon met plotselinge ernstige benauwdheid, is uitgegroeid tot een lang, onzeker en intensief medisch traject.
Maar deze keer kunnen we gelukkig ook heel mooi nieuws delen.
Lizzy is inmiddels van haar medicatie af en doet het goed. ❤️
Het begon plotseling
Op 31 januari begon Lizzy ineens heel snel en zwaar te ademen en te piepen. Tot dat moment was ze een gezonde jonge Maine Coon zonder eerdere gezondheidsproblemen.
Bij haar opname was haar ademhaling opgelopen tot maar liefst 134 ademhalingen per minuut. Ze ademde met haar buik en het piepen uit haar longen was zelfs zonder stethoscoop hoorbaar.
Ze moest in een zuurstofkooi. Zelfs mét extra zuurstof bleef haar ademhaling veel te snel.
De dagen daarna bleef haar toestand ernstig. Haar ademhaling liep op sommige momenten opnieuw op tot rond de 100 keer per minuut.
Er volgden dagen van ziekenhuisopname, zuurstof, röntgenfoto's, bloedonderzoeken, verschillende medicijnen en intensieve controles.
Een zoektocht naar de oorzaak
Omdat niet duidelijk was waarom Lizzy zo ernstig benauwd was, is onder narcose met een camera in haar luchtwegen gekeken. Daarbij werden geen duidelijke afwijkingen gevonden. Ook werd een longspoeling (BAL) gedaan om materiaal uit haar longen verder te onderzoeken. Wat niet zonder risico is geweest.
Op de röntgenfoto's waren uitgebreide afwijkingen in haar longen te zien en tijdens haar opname leek het beeld zelfs te verslechteren.
In de BAL werd mengflora gevonden, waaronder enkele Pasteurella multocida. Lizzy kreeg verschillende antibiotica, maar haar ziektebeeld reageerde niet zoals gehoopt.
Na overleg met een specialist werd een bacteriële oorzaak uiteindelijk zelfs als zeer onwaarschijnlijk beschouwd op basis van de uitslagen, het verloop en haar reactie op de medicatie.
Er werden ondertussen allerlei mogelijke oorzaken onderzocht en overwogen. Sommige konden minder waarschijnlijk worden gemaakt, terwijl andere alleen verder onderzocht konden worden met ingrepen die voor Lizzy op dat moment veel te riskant waren.
Een nieuwe longspoeling kon haar toestand bijvoorbeeld ernstig verslechteren en zelfs fataal zijn. Voor andere onderzoeken zouden longbiopten nodig zijn geweest, eveneens een zeer risicovolle ingreep. Dit was het enige wat het dierenziekenhuis nog voor ons kon doen.
We wilden ontzettend graag weten wat er met haar aan de hand was, maar tegelijkertijd kon het zoeken naar die antwoorden haar leven kosten. Omdat ze verslechterde en de kosten zo hoog opliepen hebben we haar bij het dierenziekenhuis weggehaald. Het was voor ons niet meer te doen en Lizzy werd zieker en zieker.
Een second opinion
Omdat Lizzy ondanks alle onderzoeken en behandelingen benauwd bleef en verslechterde (ademhaling met buikpersen), zijn we op 12 februari voor een second opinion gegaan.
Ook daar moest ze opnieuw worden opgenomen. Ze was nog zo benauwd dat ze in een zuurstofkooi moest en niet zonder de extra zuurstof kon.
Naast de andere behandeling kreeg Lizzy dexamethason, interferon en Sporimune (ciclosporine).
Ciclosporine onderdrukt bepaalde delen van het afweersysteem. Hiervoor werd gekozen in de hoop dat de dexamethason uiteindelijk voorzichtig afgebouwd zou kunnen worden.
En eindelijk zagen we voorzichtig verbetering.
Eindelijk naar huis ❤️
Op 19 februari zag Lizzy er beter uit. Haar slijmvliezen hadden een betere kleur en ze kon zelfs een tijd uit de zuurstofkooi.
Na weken van angst was dat voor ons een enorme stap.
Uiteindelijk mocht ze weer naar huis.
Ze moest thuis doorgaan met ciclosporine en dexamethason. De bedoeling was om de dexamethason heel voorzichtig af te bouwen, maar haar longen moesten daarbij nauwlettend in de gaten worden gehouden.
Het herstel ging niet van de ene op de andere dag.
Ook in maart en april had Lizzy haar medicatie nog nodig. Toen haar ademhaling tijdens het afbouwen weer iets versnelde, moest de dexamethason opnieuw worden verhoogd.
Daarom hebben we niets willen overhaasten.
En toen kwam eindelijk het nieuws waarop we hoopten
Na alle ziekenhuisopnames, zuurstof, onderzoeken, medicijnen en maanden van onzekerheid kwam er uiteindelijk iets waar we ontzettend lang op hadden gehoopt:
Lizzy's laatste longfoto zag er goed uit. ❤️
Een paar weken daarna zijn we daarom heel langzaam begonnen met het afbouwen van haar medicatie.
We hebben haar daarbij ontzettend goed in de gaten gehouden. Na alles wat er was gebeurd, wilden we absoluut geen risico nemen.
Stapje voor stapje ging de medicatie omlaag.
En het lukte.
In juli konden we eindelijk zeggen dat Lizzy inmiddels al enkele weken volledig medicatievrij was.
Geen dexamethason meer.
Geen ciclosporine meer.
En ze deed het goed. ❤️
Dat hadden we een paar maanden eerder, toen ze in een zuurstofkooi lag en nauwelijks normaal kon ademen, bijna niet durven hopen.
We blijven voorzichtig
We weten na alles wat er is gebeurd dat we niet te vroeg willen juichen.
Daarom willen we binnenkort opnieuw een longfoto laten maken om te controleren of haar longen ook zonder medicatie mooi en stabiel zijn gebleven.
Als die controle opnieuw positief is, hopen we eindelijk ook de volgende stap te kunnen zetten en Lizzy te laten steriliseren. Dat kon eerder vanwege haar gezondheid en de zware medicatie niet veilig gebeuren.
Maar alleen al het feit dat we nu over zulke normale dingen kunnen nadenken, voelt heel bijzonder.
Wat Lizzy allemaal heeft doorstaan
In een paar maanden tijd heeft Lizzy ontzettend veel medische zorg nodig gehad: meerdere ziekenhuisopnames, dagen in een zuurstofkooi, röntgenfoto's, bloedonderzoeken, bronchoscopie, longspoeling en laboratoriumonderzoeken, verschillende antibiotica, inhalatiemedicatie, interferon, dexamethason, ciclosporine en vele controles.
Daarnaast hebben we een second opinion laten doen toen de eerste behandelingen onvoldoende resultaat gaven.
Al die zorg heeft Lizzy gebracht waar ze nu is.
Thuis. Zonder zuurstof. En inmiddels zelfs zonder medicatie.
Daar zijn we ongelooflijk dankbaar voor.
Waarom de doneeractie nog steeds belangrijk is
Hoewel het met Lizzy gelukkig veel beter gaat, zijn de enorme medische kosten van de afgelopen maanden daarmee natuurlijk niet verdwenen.
Daarnaast willen we haar longen blijven controleren, juist omdat we willen weten of ze ook zonder de medicijnen stabiel blijft.
We hebben haar vanaf het moment dat ze zo ernstig ziek werd iedere mogelijke kans willen geven.
Aan iedereen die heeft gedoneerd, gedeeld, meegedacht of een lief berichtje over Lizzy heeft gestuurd: ontzettend bedankt. ❤️
We weten niet of we ooit precies zullen weten waarom Lizzy zo ontzettend ziek is geworden. Alleen de kans is groot geweest dat haar eigen immuunsysteem haar longen heeft aangevallen. Daarom is het laten steriliseren van Lizzy belangrijk om te doen.
Maar als we terugdenken aan dat kleine meisje in de zuurstofkooi, dat soms meer dan 100 keer per minuut naar adem hapte, en we kijken naar haar nu, dan beseffen we vooral hoe ver ze gekomen is.
We durven eindelijk weer vooruit te kijken.
En we hopen dat Lizzy deze strijd echt voor altijd achter zich kan laten. ❤️🐾