Geboren met autisme en een goed stel hersenen. Altijd tussen wal en schip vallen in het onderwijs, maar toch een diploma behalen. Doorstuderen, maar opnieuw een systeem dat niet past bij wie hij is, een wereld die hem niet begrijpt, maar waar hij wél in wil meedoen.
Via Wajong naar werk, met jobcoaching, niet omdat het moest, maar omdat hij dat zelf wilde. Hij wilde erbij horen. Hij wilde meedoen. Hij wilde laten zien dat hij het kon.
Hij vindt een baan en werkt er jarenlang met inzet en loyaliteit. Hij leidt collega’s op, maar krijgt zelf minder betaald dan de mensen die hij opleidt. Hij houdt vol, ondanks alles. Hij begint zelfs voor zichzelf, bouwt iets op, werkt hard — en dan komt er nieuw management bij de opdrachtgever. Management dat hem niet begrijpt, dat hem micromanaget en hem langzaam wegdrukt. Niet door zijn werk, maar door een systeem dat geen ruimte heeft voor iemand zoals hij. Na jaren valt de opdracht weg.
Dan een auto‑ongeluk. Zijn auto kwijt. Zijn lichaam breekt verder door medische omstandigheden vanaf de geboorte die het leven zwaar maken. Pijn, uitputting, beperkingen — elke dag is een uitdaging. Psychisch en fysiek niet meer in staat om te werken. Terug naar Wajong, maar zijn kosten liggen ver boven wat hij nog kan dragen.
On top wordt hij ook nog mishandeld op straat, wat hem angstig heeft gemaakt.
Hij zoekt oplossingen, maar overal staan muren. Instanties schuiven hem door, hulp sluit niet aan, het systeem werkt te traag. Hij wil wel, maar wordt niet begrepen. Hij probeert, maar wordt afgewezen. En dan valt het stil. Hij voelt zich alleen in een wereld die hem niet lijkt te willen begrijpen, een wereld waar hij steeds harder moet vechten om simpelweg mee te mogen doen.
Het totale financiële gat is vele malen groter, maar dit bedrag is bedoeld om de eerste noodzakelijke stappen te kunnen zetten en hem weer te laten geloven in de mens. Geen cent van deze funding is bedoeld voor persoonlijke doelen of luxe. Alles gaat naar het oplossen van problemen die nu te groot zijn om alleen te dragen, zodat hij rust krijgt, overzicht, veiligheid en een kans om weer vooruit te kunnen kijken — zonder aan een schuldentraject te hoeven denken.
Geld maakt niet gelukkig. Geld lost niet alles op. Het geeft hoop en lucht om overzicht te krijgen. En vooral: het laat hem voelen dat hij gezien wordt door mensen die hem wél begrijpen en dat er soms hulp uit onverwachte hoeken komt.
Help jij ons om deze leuke, autistische jonge man te laten voelen dat hij het waard is om gedragen te worden door mensen die hem zien staan?
Het is veel, en elke bijdrage, groot of klein, is welkom. Dank daarvoor.
(We vragen anoniem aan, omdat er anders te makkelijk verbanden gelegd kunnen worden om wie het gaat, en dat is voor iemand met autisme juist supergevoelig.)