Ons Verhaal van onze kleinzoon🩵
Het genieten van onze dochter en schoonzoon van de zwangerschap is niet gegunt geweest.
Onze dochter raakte zwanger, en vanaf week 5 ging het fout.
Ze hield niks binnen, maar ook echt niks.
Waterijs, is waar ze redelijk op overleefde.
Ze trouwden, hadden de dag van hun leven, ondanks dat onze dochter meer op de toilet verbleef dan op de dansvloer.
Klagen was er niet.
Ze waren gelukkig, want ze waren eindelijk zwanger van hun manneke.
Als ze een dag had waarop ze 5 keer spuugde, had ze een goede dag zei ze, waar ik als moeder niks van begreep.
Want ze zag er meer dood uit dan levend.
11 Oktober was het de dag, onze knapperd werd geboren, niet op een chille manier, maar hij was er eindelijk.
Maar hij liet al vlug ongemak zien.
Hij at niet, en krijste alleen maar, maar toch werd hij naar huis gestuurd vanuit het ziekenhuis.
Gelukkig hadden we een kraamhulp uit duizenden, die het opmerkte dat hij blauw werd, niet at en alleen maar krijste.
Het verhaal van mijn dochter,s zware HG zwangerschap en een krijsende baby deed haar meteen tot actie overgaan en de kleine mocht terug komen naar het ziekenhuis, waar mijn dochter als net bevallen vrouw al niet meer welkom was, want ze was nou eenmaal een uur thuis geweest. Een bed kreeg ze, meer niet.
Schoonzoon en ik moesten mijn dochter verzorgen, want zei kon niet uit bed en had een grote ontsteking aan haar hechtingen.
Bij iedere stap die ze zette ging ze aut. En we moesten maar bellen naar buiten af voor een kraamhulp, die haar wond bij ging houden, want het ziekenhuis deed niks meer.
2 weken van hel, en geen enkele sprake van roze wolk of begrip. En het manneke deed alles behalve eten.
Hij werd aan de sondevoeding gelegt, maar er werd totaal niet gekeken naar de onderliggende reden waarom hij niet at.
Ze gooide het op mijn dochter,s medicatie gebruik.
De kleine moest bij komen van die medicatie.
Dat kon helemaal niet, want zei hield zelf al 8 maanden niks binnen, dus ook haar medicatie niet.
Het was al een wonder dat ons manneke daar in het bedje lag. Want na heel veel informatie inwinnen wisten wij dat het met hem en met onze dochter, die inmiddel 20 kilo kwijt was, heel anders had kunnen af lopen.
Na 2 weken mochten ze naar huis, maar die kleine ging zichtbaar niet lekker.
Ostiopaat gebeld, en ook hij kon niet snappen waarom hij zo bleef krijsen.
Consultatiebureau deed niks met zijn krijsen. Spoedpost gebeld, want hij spuugde veel, en ook zagen we bloed op het spuugdoekje, maar ze werden weg gestuurd want hij had geen koorts.
Na 5 weken van ellende weer bij het consultatiebureau, waar ons manneke zn armpje heel raar lag en hij zich niet liet meten zonder krijsen en noodkreten.
Door naar de spoedpost, waar hij eindelijk opgenomen werd, maar waar voor mijn dochter en schoonzoon de hel begon.
De kleine bleek breukjes te hebben, veel breukjes.
Ouders kregen meteen zonder verdere vragen en checks kindermishandeling in hun schoenen geschoven, en ik als oma ook, want ik was ook met hem alleen geweest.
Mijn dochter, die nog vol in haar zwangerschapshormonen zat werd samen met mijn schoonzoon per direct gescheiden van hun Manneke.
En ik natuurlijk ook.
De emotie die je dan voelt, die gun ik mijn ergste vijand niet.
Onmenselijk en je hebt het gevoel dat je dit nooit overleeft.
Je voelt je direct geamputeerd van een stuk wat van jou is.
Je lijf schiet ook per direct in overlevings stand.
Dan komen de maanden van veel kosten, heel veel kosten.
Ritjes en heel veel tank beurten om maar een uur naar hun kind te mogen.
Want de kleine verblijft echt niet in de buurt.
Vele rechtzaken, afspraken, uren vrij pakken op je werk, en ziekenhuis bezoeken die wij hadden met hem.
Schoonzoon, die zijn baan verloor, omdat zijn baas totaal geen begrip had voor hun situatie, terwijl hij wel deed alsof hij alles begreep.
Werk zoeken, wat niet ging, want mijn schoonzoon moest 2 keer per week naar zijn zoon, en meerdere malen per maand op gesprek, dus geen enkele baas wil jou hebben.
Ondanks de overlevingsstand van alles, kwam ook het overleven van geen baan, dus ook geen inkomen. Want zijn baas weigerde mee te werken, maar weigerde ook hem te ontslaan, maar hij mocht niet komen werken.
Dus geen recht op een uitkering, want eigenlijk werkte hij nog op papier.
Als je zo met je personeel om kan gaan, in deze situatie heb je geen hart.
Ook ik raakte mijn baan kwijt, want werken in een zorginstelling met de achtergrond kindermishandeling, dat kan natuurlijk niet. Op non actief en de zaak uitzoeken had ook gekund, maar nee, per direct einde contract.
16 maanden van overleven en leven van spaarrekeningen, die er gelukkig wel waren.
Mijn dochter en schoonzoon bleven boven water en vechten voor hun zoon, wat alleen maar uitzichtloos was. Maar ze bleven knokken.
Ook onze kosten kropen op, met vele duizenden euro,s. Want je wil je kinderen redden en alles doen om je onschuld te bewijzen. Zeker ook omdat het ziekenhuis en vertrouwensarts een botcontrole na een half jaar totaal niet meer belangrijk vond. Hoe kan dat nou,,,een baby vol in de groei, en geen botcontrole na zoveel breuken.
Dan ga je zelf maar hoger op en doe je alles voor het beste.
We hebben Frank Van Der Goot ingeschakeld en het NFO, en we mochten uiteindelijk naar Amsterdam voor een DNA onderzoek ivm de vele familiebreuken.
Maar die kosten zijn inmens, dat kan en wil je je niet voorstellen.
Onze knappe vent heeft gelukkig geen erfelijke ziekte 🙏🏻,
Maar we hebben van 2 ziekenhuizen dezelfde uitspraak gekregen, dat hij wel dergerlijk fragiel geboren kan zijn en dat het ziekenhuis zijn bloed toen op dag 1 van opname had moeten controleren op verschillende belangrijke factoren, en dat is helaas niet gebeurd..
Hij is gecontroleerd NA 2 weken ziekenhuisopname bij ontslag op een standaard bloedcontrole.
En de onderzoeken die wij hebben gehad in Utrecht en Amsterdam zijn helaas gedaan van het bloed van eind Januari.
Toen was hij niet meer fragiel en zeker niet meer ondervoed.
Dus dat is voor ons helaas een vraagstuk waar wij mee verder moeten en nooit een antwoord meer op krijgen.
En ziekenhuizen zullen nooit toegeven dat ze fout gehandeld hebben.
Wij kunnen nu alleen naar de toekomst kijken, wetende dat onze inmiddels grote vent naar huis mag werken, en weer proberen op te krabbelen van waar we vanaf kwamen.
De eerste 17 maanden van de kleine zijn zei en wij kwijt, dat is met geen euro goed te maken.
Maar vooruit kijken en werken aan een toekomst met een steuntje in de rug is mega fijn.
Onze schoonzoon heeft gelukkig weer werk, dus dat zit gelukkig goed.
Maar wij gunnen onze kinderen de wereld, samen met hun manneke, en hopen op een beetje aanvulling van waar ze vandaan kwamen, en dat kunnen wij niet alleen, en hopen op een beetje hulp van jullie🙏🏻.
Wij hopen dat datgene wat het financieel gekost heeft een beetje word gedekt als zijnde een pleister op de wond, of zeg maar gerust mega scheur.
Zodat onze dochter en schoonzoon over een paar maanden lekker op vakantie kunnen en tijd inhalen met hun moppie en gewoon zorgeloos kunnen genieten van zijn lach, met eventueel een potje voor de kleine zijn toekomst🩵.
Dat gunnen wij die drie🙏🏻.
Bedankt voor het lezen🫶