Diabetes Alert Dog | Geld inzamelen
 
 

Diabetes Alert Dog

Mijn hond kan mij helpen in leven te blijven, zijn training wordt echter niet vergoedt...

Aafke is 43 jaar en co-ouder van twee zoons van 13 en 18. Bij Aafke is diabetes type I  geconstateerd toen zij dertien maanden oud was, en in de loop der jaren is, naast een voortschrijdend verlies van haar gezichtsvermogen die haar ziekte met zich mee heeft gebracht, haar gevoel voor het vaststellen dat haar suikerspiegel te hoog of te laag zit enorm afgenomen. Dit heeft er toe geleid dat ze inmiddels pas in de gaten heeft dat er iets mis is, als zij op het punt staat haar bewustzijn te verliezen en zij niet langer in staat is om haar bloedsuiker weer op peil te krijgen. Dit is een situatie die zich meerdere malen per dag kan voordoen - wat met enige regelmaat tot gevolg heeft dat Aafke het 8bewustzijn verliest en er een ambulance gebeld moet worden, of een ziekenhuisopname moet volgen. Aangezien Aafkes oudste zoon verstandelijk beperkt is betekent dit dat de verantwoordelijkheid voor haar zorg in dat soort gevallen in de schoot van haar jongste zoon wordt geworpen. Het spreekt voor zich dat dit niet de bedoeling kan zijn. Deze last is dan ook te veel voor hem gebleken waardoor hij niet langer bij haar wil wonen.

 

Het gevolg van deze hypo unawareness is dat Aafke het vertrouwen in haar eigen lichaam en zelfredzaamheid volledig is verloren. Sinds de scheiding van mij (haar ex), durft zij nauwelijks meer in te slapen omdat ze bang is dat als ze inslaapt, zij niet meer zonder hulp zal kunnen ontwaken. Uiteindelijk komt zij wel weer bij als zij in wakende toestand het bewustzijn verliest, maar als dit in haar slaap gebeurt heeft zij een ander nodig die dat opmerkt en alarm kan slaan. Het gevolg hiervan is dan ook dat zijn, nauwelijks meer slaapt en het momenteel met ongeer een tot twee uur per nacht doet, wat uiteindelijk ook niet ten goede komt van haar gezondheid.
 
Natuurlijk is deze situatie niet vanuit het niets ontstaan: er zijn al vele medische hulpmiddelen geprobeerd, zoals een insulinepomp en CMS (doorlopende glucose meter, die iedere drie minuten een bloedsuikerwaarde meet) om Aafkes leven makkelijker te maken en haar te helpen haar ziekte beter onder controle te krijgen. Helaas tot nu toe zonder succes.
 
Er is een oplossing voorhanden die Aafke kan helpen: zij heeft twee honden waarvan er één geschikt is om opgeleid te worden tot diabeteshulphond. Een hulphond kan leren signaleren dat zijn baas in de problemen komt wat betreft suikerspiegel en kan vervolgens zijn baas waarschuwen of anderszins hulp inschakelen. Helaas is de opleiding tot hulphond niet goedkoop - de totale kosten bedragen tegen de 12,000 euro.


Verzekeringen vergoeden de opleiding niet, dus is Aafke (die niet over spaargeld of andere middelen beschikt) aangewezen op deze weg om geld in te zamelen voor haar hulpvraag.


Ik wil Aafke graag helpen en daarom draag ik mijn steentje bij. Ik hoop u ook!

 

Lars

 

UPDATE

18-12-2018

 

Door crowdfunding en fondsenwerving heb ik inmiddels een bedrag bij elkaar gesprokkeld van €8.000,- . Het probleem Is nu alleen dat er qua fondsenwerving geen geld meer in te zamelen valt, en dat ik nog steeds een bedrag van €4.000,- te kort kom om de opleiding van Timmie te bekostigen. 

 

Als ik dit nedrag niet snel bij elkaar krijg, trekken de fondsen zich terug, en zal ik de opleiding van Tim, waarschijnlijk niet kunnen realiseren...

 

Mijn hypo- unawareness wordt er niet beter op, en ondanks alle technische hulpmiddelen die ik trouw gebruik, komt het nog geregeld voor dat ik het bewustzijn verlies. Dit betekend dat ik continu on high alert ben, en mijn stress levels enorm hoog zijn. Wat mijn glucose instelling weer negatief beïnvloedt.  Het lijkt een downward spiral te zijn waar ik zonder hulp niet uit weet te komen... 

Hoewel ik de moed erin probeer te houden, wordt ik er langzaam wanhopig van. Het frustrerende Is dat ik weet dat er een oplossing is. .. Maar dat het zo verschrikkelijk duur Is,  dat het lastig Is om het geld daarvoor bij elkaar te krijgen.

Ik heb het gevoel dat door deze hypo-unawareness mijn leven on hold staat en ik me in de wachtkamer van het leven bevind. Ik wil zo graag leven, zonder de continue angst om weer het bewustzijn te verliezen... 

Daarom doe ik nogmaals een beroep op jullie... willen jullie mij helpen om mijn leven te kunnen starten zonder deze angst? 

Help dan met giften en het delen van deze site, zodat Tim en ik aan de opleiding kunnen beginnen. 

Ik zal eeuwig dankbaar zijn, voor alle hulp die ik van jullie kan ontvangen.

Met vriendelijke groeten, 

Aafke

 

UPDATE

 

 

 

24-10-2018

 

Inmiddels zijn we al weer een tijdje verder, en ben ik naast crowdfunding inmiddels ook bezig met andere manieren om fondsen bij elkaar te werven, echter het bedrag dat ik nodig heb, Is zo enorm, dat het de nodige tijd kost.

 

Ik wil bij deze nogmaals iedereen bedanken die mij reeds heeft geholpen, en wil iedereen nogmaals vragen om deze actie onder de aandacht van je eigen netwerk te brengen, want alle hulp is nog steeds van harte welkom. Het aantal hypo's dat ik heb, neemt de laatste tijd weer toe, en aanvoelen doe ik ze helaas nog steeds niet. Doordat ik deze te lage bloedsuikerwaardes  niet aan voel komen, verlies ik geregled (variërend van een paar keer per week, tot soms een paar maanden niet), van het ene op het andere moment, het bewustzijn. An sich is dat al vervelend genoeg, echter de moeilijkste momenten zijn de momenten waarop ik het bewustzijn terugkrijg... Het bewustzijn keert namelijk als eerste terug, waarbij ik ergens op de grond liggend ontwaak... Maar de trijd die tussen het terugkeren van dat bewustzijn, en het motorisch weer controle krijgen over mijn lichaam zit varieert tussen een uur en drie uur. Als die tijd geef ik mijzelf enorm op mijn donder, omdat ik deze situatie weer niet heb kunnen voorkomen. Mijn lichaam functioneert op zo'n moment in het geheel niet, ik adem, maar ben niet in staat me te bewegen, te spreken of überhaupt mijn ogen maar te openen...

 

Dit locked-in syndroom is niet alleen fysiek belastend voor me, maar heeft met name ook psychisch een grote belasting om mee te leven. ik leef in voordurende angst dat mijn lichaam mij weer in de steek zal laten, en dat er een moment komt waarop er niet tijdig hulp zal komen en ik door de gevolgen van mijn hypo zal overlijden. Wetend dat het gebeurt, maar niet in staat om er ook maar iets aan te doen om het af te wenden...

 

Voor veel mensen is het vertrouwen in het eigen lichaam iets vanzelfsprekends, voor mij is het dat echter nooit geweest, helaas...

 

Timmie en zijn broer Sammie merken deze hypo's nog steeds eerder op dan ikzelf, maar hebben nog geen manier geleerd waarop ze me adequaat kunnen waarschuwen of helpen, waardoor ik vaak pas achteraf doorheb dat ze me hebben willen waarschuwen voor een hypo.

 

Dit levert helaas voor de honden, mijn kinderen en mijzelf een hoop stress op, die we samen weg kunnen nemen als Timmie zijn opleiding kan krijgen...

 

 

We geven niet op, en ik hoop dan ook dat jullie ons willen blijven helpen, door geld te doneren en deze actie te blijven delen.

 

Bij voorbaat hartelijk dank.

Met vriendelijke groet,

Aafke en Timmie

 

UPDATE 26-03-2018

 

Beste mensen,

Als eerste wil ik iedereen die heeft gedonderd en deze actievheeft gedeeld hartelijk bedanken voor de hulp. Jullie bijdrage is van wezelijk belang voor mij om in leven te blijven.

Nu misschien wel meer dan ooit...

Tien dagen geleden had ik een afspraak met mijn internist, die mij vertelde dat ik hoogst waarschijnlijk de doorlopende glucose sensor, die ik nu van het ziekenhuis in bruikleen heb op korte termijn zal moeten inleveren. Dit, omdat het ding niet bijdraagt aan het verlagen van mijn gemiddelde glucose waarden... Bij een evaluatie Door het medisch team zou dit van doorslaggevend belang zijn.

 

Dat ik het ding draag voor mijn hypo un-awareness is van ondergeschikt belang... Dit apparaat, vangt zeker niet al mijn hypo's op, maar toch wel een deel ervan.

 

Dit betekend dus nog meer dat ik op mijzelf wordt teruggeworpen, op een lichaam dat de signalen niet langer afgeeft en opvangt...

 

Alleen de opleiding van Timmie tot hypo hond,  geeft mij nog een kans om te overleven.

 

Ik ben het vechten moe, ik red het niet langer alleen...

 

Ik hoop dan ook dat jullie me willen blijven helpen Door deze actie te sponsoren en door het delen van deze actie, dragen jullie bij aan het redden van mijn leven.

 

UPDATE:21-02-2018

Beste mensen, 

Allereerst wil ik iedereen die een donatie heeft gedaan, hartelijk bedanken voor de hulp. Donaties groot en klein brengen de opleiding van Timmie tot diabetes alert dog dichterbij, en dat is nog steeds hard nodig.

Afgelopen weekend was het weer raak, een diepe hypo, waardoor er weer een ambulance moest komen en ik de rest van het weekend bezig ben geweest om de balans weer terug te vinden. Op dit moment reageren beide honden erop, maar hebben ze geen eenduidige of effectieve manier om mij te waarschuwen. Timmie gaat op zijn gat zitten en is niet meer vooruit te branden, terwijl Sammie me naar huis probeert te sleuren...

Het gevolg is dat ik al mijn kracht, die ik nodig heb om overeind te blijven, nu moet steken in het meekrijgen van de een, en het bijbenen van de ander...

Dit leverd zowel voor mij als de honden veel stress op, ze bedoelen het allebei zo goed...

Als Timmie de opleiding krijgt, kan Sammie het loslaten, en kunnen dut soort ernstige hypo's voorkomen worden.

Help mij dan ook alsjeblieft met donaties, groot of klein, en door dit bericht te delen!!!

Alvast hartelijk dank!!!

Aafke

 

 

 

 

Aafke Versantvoort
18-12-2018

Beste mensen,

 

D-Day voor mijn actie nadert... naast deze vorm van geld inzamelen. Heb ik ook met hulp van een fondsenwerver fondsen benaderd. Echter deze fondsen keren slechts uit als het volledige bedrag Is behaald. Ook keren zijn het toegezegde bedrag uit in het jaar van de toezegging. Dit jaar eindigde bijna, en de teller staat nu op €8.000,- . Dat betekend dus dat ik nog een bedrag van €4.000,- nodig heb om de opleiding van Timmie te kunnen bekostigen, en dat ik die €4.000,- nog dit jaar bij elkaar moet zien te krijgen...

Ondanks alle technische hulpmiddelen die ik gebruik, komt het nog steeds te vaak voor dat ik mijn bewustzijn verlies. Het gevolg Is dat de stress bij mij enorm toeneemt, wat mijn glucose instelling geen goed doet. Daarnaast heb ik het gevoel, dat ik in de wachtkamer van het leven zit... 

Ik wil dolgraag aan het werk, maar de hypo's zijn nu zo veelvuldig dat mijn ziekte verzuim te groot Is. 

Timmie kan mij helpen om dit te voorkomen, echter om dat te doen, heeft hij eerst jullie hulp nodig om zijn opleiding te helpen financieren.

Ik hoop dan ook dat jullie mij en Tim willen helpen om mijn wens te vervullen een waardevolle bijdrage aan de maatschappij te kunnen leveren. Door te doneren en deze actie via je social media onder de aandacht van je netwerk te brengen.

Bij voorbaat hartelijk dank daarvoor, namens Tim en mijzelf!!!

Met vriendelijke groet, 

Aafke en Timmie 


Aafke Versantvoort
24-10-2018

24-10-2018

 

Inmiddels zijn we al weer een tijdje verder, en ben ik naast crowdfunding inmiddels ook bezig met andere manieren om fondsen bij elkaar te werven, echter het bedrag dat ik nodig heb, Is zo enorm, dat het de nodige tijd kost.

 

Ik wil bij deze nogmaals iedereen bedanken die mij reeds heeft geholpen, en wil iedereen nogmaals vragen om deze actie onder de aandacht van je eigen netwerk te brengen, want alle hulp is nog steeds van harte welkom. Het aantal hypo's dat ik heb, neemt de laatste tijd weer toe, en aanvoelen doe ik ze helaas nog steeds niet. Doordat ik deze te lage bloedsuikerwaardes  niet aan voel komen, verlies ik geregled (variërend van een paar keer per week, tot soms een paar maanden niet), van het ene op het andere moment, het bewustzijn. An sich is dat al vervelend genoeg, echter de moeilijkste momenten zijn de momenten waarop ik het bewustzijn terugkrijg... Het bewustzijn keert namelijk als eerste terug, waarbij ik ergens op de grond liggend ontwaak... Maar de trijd die tussen het terugkeren van dat bewustzijn, en het motorisch weer controle krijgen over mijn lichaam zit varieert tussen een uur en drie uur. Als die tijd geef ik mijzelf enorm op mijn donder, omdat ik deze situatie weer niet heb kunnen voorkomen. Mijn lichaam functioneert op zo'n moment in het geheel niet, ik adem, maar ben niet in staat me te bewegen, te spreken of überhaupt mijn ogen maar te openen...

 

Dit locked-in syndroom is niet alleen fysiek belastend voor me, maar heeft met name ook psychisch een grote belasting om mee te leven. ik leef in voordurende angst dat mijn lichaam mij weer in de steek zal laten, en dat er een moment komt waarop er niet tijdig hulp zal komen en ik door de gevolgen van mijn hypo zal overlijden. Wetend dat het gebeurt, maar niet in staat om er ook maar iets aan te doen om het af te wenden...

 

Voor veel mensen is het vertrouwen in het eigen lichaam iets vanzelfsprekends, voor mij is het dat echter nooit geweest, helaas...

 

Timmie en zijn broer Sammie merken deze hypo's nog steeds eerder op dan ikzelf, maar hebben nog geen manier geleerd waarop ze me adequaat kunnen waarschuwen of helpen, waardoor ik vaak pas achteraf doorheb dat ze me hebben willen waarschuwen voor een hypo.

 

Dit levert helaas voor de honden, mijn kinderen en mijzelf een hoop stress op, die we samen weg kunnen nemen als Timmie zijn opleiding kan krijgen...

 

We geven niet op, en ik hoop dan ook dat jullie ons willen blijven helpen, door geld te doneren en deze actie te blijven delen.

 

Bij voorbaat hartelijk dank.

Met vriendelijke groet,

Aafke en Timmie



 

Laat een reactie achter

36 donaties
€ 1.040,00
Doel: € 5.000,00
20% / 409 dagen te gaan