De mensen konden vluchten.
Hun huisdieren niet.
Sinds februari 2026 is er een oorlog gaande tussen Amerika en Israël tegen Iran. Op 28 februari besloot Iran terug te slaan en de Golfstaten waar Amerikaanse bases zitten aan te vallen met drones en raketten.
Omdat ik in het kleinste land van het Midden-Oosten verbleef, Bahrein, zat ik die zaterdag op het balkon van mijn hotel, naast de basis.
De basis was leeg. Niet vreemd, want er waren oefeningen en bewegingen gaande op de Golf. De basis leek rustig. Maar dat gebeurde wel vaker. Af en toe ging er een alarm af voor een drill of oefening.
En toen, in één klap, kwam er een raket uit de lucht.
De basis werd getroffen. Grote schade. Harde ontploffingen. Het was een precisiebombardement met enorme impact. Ook op de gebouwen eromheen. Zwarte rook, overal gesprongen ruiten en mensen die in paniek hun huizen uitrenden.
In een paar seconden, met een paar harde klappen, was mijn gezellige wijk Al Juffair veranderd in een oorlogsgebied.
De wijk werd hermetisch afgesloten en bewoners moesten binnen enkele minuten hun huis verlaten. Wat achterbleef was een spookstad.
We zijn nu een week verder. Nog steeds worden er vanuit Iran missiles afgevuurd of drones richting het USA Navy-deel van de stad gestuurd. De beroemde 5th Fleet is er niet meer en de schepen op zee hebben niets meer om naar terug te keren. Dat geldt eigenlijk ook voor de mensen.
Een paar dappere mensen wagen zich nog in het gebied. Omdat ze er wonen. Of omdat hun ouders of familie er wonen. Maar veel mensen zijn inmiddels al ruim tien dagen weg en verblijven op een veilige plek.
De winkels hebben kapotte ramen, maar er wordt gelukkig niet geplunderd.
Wat je wel ziet, is iets anders.
Het lijkt alsof er een leger van verlaten katten rondloopt.
Duidelijk huiskatten die buiten hun appartement niets van de wereld kennen. Ze zijn bang, ontheemd en hongerig. Gelukkig regent het af en toe, dus ze kunnen drinken uit plassen of kleine poeltjes.
Mijn vrienden hebben een dierenkliniek en doen de eerstelijns opvang. Ze zijn ook bezig veilige voederplaatsen op te zetten om de dieren te lokken en zo in veiligheid te brengen.
Normaal zijn de katten in dit land taaie, skinny straatkatten. Superslimme overlevers.
Maar nu lopen er Britten, Perzen en Siamezen door de straten…
Huiskatten die nooit hebben hoeven vechten voor hun eten.
In het hospitaal doen ze wat ze kunnen.
Een aantal dieren is al binnengebracht. Sommige zijn geopereerd. Andere krijgen rust, voedsel en verzorging. Daarna worden ze geëvacueerd naar vrijwilligers, in de hoop dat hun baasje ooit terugkomt of zich meldt.
Ik vind het een prachtig initiatief.
Ik heb hen toegezegd dat we ze niet in de steek zullen laten en dat we proberen een buffer te creëren zodat ze dit werk kunnen blijven doen.
Mocht je dit initiatief willen steunen, dan zouden ze daar ongelooflijk dankbaar voor zijn.
Elke bijdrage helpt. Echt.
En elke euro gaat naar precies waar het voor bedoeld is:voer, medische zorg en opvang voor deze dieren die plotseling niemand meer hebben.
Dank jullie wel.
PS: we hebben nog geen officiële foto mogen ontvangen. Dit is een tijdelijke voorbeeld foto.