IJhoe Voedselhulp door 12 marathons

18 december #12 Woon-Werk marathon (Overijssel)

Het is nog donker als ik wakker wordt. Ik heb heerlijk geslapen en hoef nog niet uit bed, maar ik wil er meteen uit. Vandaag is het zover. De afronding van mijn uitdaging! Alles is geregeld. Verschillende familieleden, familie en bekenden gaan me vandaag helpen om er een feestelijke dag van te maken!

De partytent zet ik buiten met mijn vader op en als even later nog meer mensen komen, vertrekken we naar Dronten. Hier is mijn collega Dirk al aanwezig. Hij zal vandaag helpen met het geluid en de schooldeuren weer op slot doen. Een aantal familieleden helpt bij de koek en zopie tent en ook van Stichting IJhoe zijn Wout en Jos aanwezig. Ca. 30 kinderen verzamelen zich op het schoolplein om zo deel te nemen aan de kidsrun. Wanneer het officiële startschot klinkt, rent iedereen het schoolplein af om 1 mijl te gaan rennen. Na een kleine 10 minuten zijn de eerste kinderen weer terug en kunnen ze genieten van chocolademelk met slagroom. Ik neem nog even de tijd om ouders en kinderen te bedanken voordat ik naar IJsselmuiden zal rennen. Inmiddels zijn een aantal andere hardlopers aangeschoven om samen naar IJsselmuiden te gaan. Iets voor 12 uur worden we uitgezwaaid. Een groepje van acht hardlopers is onderweg samen met Herwin die op de mountainbike assisteert. Hij heeft ons eten en drinken mee en weet de exacte route. We lopen stevig door en al gauw lopen we tegen de 13 km/u, maar iedereen geeft aan dat dit een goede snelheid is. Na een uur lopen zijn we halverwege en vindt de bevoorrading plaats. Mijn ouders staan met bananen en extra energierepen om er weer tegen aan te kunnen. Er worden enkele foto’s gemaakt en wij lopen weer verder. Het is bewolkt, niet koud en er staat nauwelijks wind. Perfecte omstandigheden om een marathon te lopen. Ook het tweede deel verloopt goed en in de groep wordt er door veel jongens wat gepraat. Een enkeling blijft stil en laat alleen zijn benen spreken. Op de Molenbrug begint het wat zwaarder te worden. Het tempo zakt iets terug, maar met de finish in zicht wordt het tempo toch weer opgeschroefd. Ik vind dit zelf irritant en kan niet meteen volgen, maar op eigen tempo kan ik weer aansluiten. Ik moet zo nog 15 kilometer lopen en wil met tempowisselingen niet teveel energie verspillen. Bij aankomst aan ‘De Herberg’ (straatnaam waar ik woon), staan een tiental mensen om ons binnen te halen. Ik mag nog drie rondjes van vijf kilometer lopen, voordat ik mag finishen. Het eerste rondje lopen een aantal jongens nog mee, maar het tweede rondje blijf ik alleen met Gertjan over. Het gaat niet vanzelf, maar ik zit inmiddels wel in de laatste tien kilometer. Het mag nu ook pijn doen en de steun van de vele mensen motiveert me. Wanneer ik voor de derde keer langs mijn huis kom, staan er als veertig mensen bij de finish. Nog slechts twee rondjes volhouden. Tot mijn verrassing sluiten de jongeren van de tienerclub ook aan. Per fiets volgen zij mij en moedigen mij aan. Jammer genoeg krijg ik ineens een enorme steek, waardoor ik zelf even moet stoppen. Gelukkig verdwijnt de pijn en kan ik rustig verder lopen. Het laatste rondje is ingegaan en ik probeer te genieten van de prestatie van dit jaar. Al tijdens het lopen komen er emoties los. Zo denk ik aan alle avonturen, maar ook aan mijn opa die eind vorig jaar overleden is. De laatste meters zijn een feit en er is zelfs een finishboog opgezet. Klappend en fluitend passeer ik de mensenmassa en even loop ik onder de finishboog door. Ik ben blij, opgelucht, moe en voldaan, maar moet ook een paar tranen laten. Er zijn zoveel lieve mensen voor mij gekomen. Heel bijzonder! Gelukkig verschijnt er snel een lach op mijn gezicht. Paulien komt naar mij toe en feliciteert mij. Ik bedank daarna alle familie, vrienden en bekenden. In de partytent wordt er nagepraat en doe ik snel warme kleren aan. Mijn avontuur zit er nu op. Via de doneersite zie ik dat mensen massaal geld hebben overgemaakt. De teller staat bijna op 5000 euro. Een prachtig bedrag, waar we heel veel kinderen mee kunnen helpen!

13 November #11 Groesbeek marathon (Limburg)

Er staat een volgende marathon op het programma. Het is al even geleden dat ik de vorige heb gelopen en dus hoopte ik fit te zijn voor vandaag. Helaas valt dit toch wat tegen door een aanhoudende blessure aan mijn hamstring. Ik heb de afgelopen week niet veel gelopen, maar in mijn hoofd ben ik er wel veel mee bezig geweest. Zou het me dit keer niet lukken of weet ik me er toch doorheen te slaan.

Het is nog vroeg als Herwin, Matthias, Luc en ik verzamelen bij mij thuis. We drinken een kop koffie en bespreken de plannen voor vandaag. Herwin zal mij op de mountainbike begeleiden. Hij krijgt het druk, want hij gaat navigeren, bevoorraden en filmpjes maken. Maar dat ik hem wel op het lijf geschreven. Luc en Matthias proberen allebei een halve marathon te lopen. De stemming is goed en iedereen ziet er erg naar uit. We parkeren de auto in het bos en starten hier met lopen. In de omgeving van de Nijmeegse heuvels pakken we meteen veel hoogtemeters. Hier zijn de fietsers niet zo blij mee, maar nu zijn ze wel meteen warm. Het regent wat, maar met weinig wind en een aangename temperatuur is het prettig lopen. Nadat we de Zevenheuvelenweg hebben afgelopen, vervolgt de route zich naar het Duitse woud. Luc en ik lopen gestaag door en dit is een begin die ik me graag wens. De tijd vliegt voorbij en de kilometers tikken weg. We hebben voldoende afleiding en kletsen wat en genieten van de prachtige omgeving hier. Eenmaal in Duitsland volgt er een smerige heuvel en de vals-platte weg hierna kost ook de nodige energie. Via de grensweg lopen we nu Limburg binnen. Dit is voor Luc het moment om wat harder te gaan lopen. Zijn afstand zit er bijna op en ik word verplicht te volgen. Eenmaal halverwege zien we dat we precies 12 km/u gelopen hebben. Best een stevig tempo met de vele onverharde stukken tussendoor. Enigszins gespannen neemt Matthias nu het stokje van Luc over. Ook Matthias was niet helemaal fit, maar afmelden komt niet in zijn woordenboek voor. Ook mijn blessure is voelbaar, maar ik verneem dat het niet erger wordt. Dus maar weer verder lopen door het plaatsje Gennep en dan richting de Maas. We lopen in een prachtig gebied met veel kleine slootjes en bruggetjes als we even later parallel aan de Maas lopen. Ik had verwacht dat deze weg geasfalteerd zou zijn, maar het blijkt vol te liggen met modder en steentjes. Ellende, want hierdoor kan ik met mijn linkerbeen niet goed afzetten. Het is ineens vreselijk afzien, waardoor mijn moraal zakt. Kilometerslang neemt Matthias mij op sleeptouw en wanneer de weg weer beter wordt, verneem ik dat de kracht in mijn benen weer terug komt. Op kilometer 33 nemen we een korte pauze. Dit geeft mij de gelegenheid om bij te eten en even de benen de strekken. Ik stoom mezelf klaar om het laatste stuk aan te pakken. We rennen door het bos en over de heide. Het is zo mooi dat het bijzonder makkelijk gaat. Alleen de laatste kilometer valt me zwaar, maar met de finish in zicht, bijt ik even op mijn tanden. We lopen nog midden in het bos als mijn horloge 42,2 kilometer aangeeft. De marathonafstand is behaald. Dit avontuur zit er helaas op. Het was zó gezellig vandaag, dat we besluiten om dit later nog een keer te doen. Een bijzondere dank naar Herwin, Matthias en Luc voor alle support en sfeer rondom deze dag. Het was genieten!

2 Oktober #10 Kustmarathon (Zeeland)

Gisteravond in de B&B in Vlissingen[1] aangekomen. De vrijdagavond vooral gebruikt om te stapelen en te ontspannen. Met al die opgebouwde energie word ik de zaterdagochtend wakker. Het bed ligt fantastisch en ik snooze nog een keertje. De start is pas om 12.00 uur en ik wordt om 10.30 uur pas door mijn schoonouders en Bart opgehaald. Ik trek mijn hardloopkleren aan en zie dat er een korte broek ontbreekt. Eerst stevig ontbijten en daarna nog snel een broekje kopen. Het past precies binnen de tijd en even later rijdt een volle auto richting de start in Burgh. De stemming zit er goed in en iedereen is benieuwd hoe het allemaal zal gaan vandaag. Keurig op tijd sta ik in mijn startvak waar meer mannen en vrouwen zich gemeld hebben. Het gevoel om met zoveel mensen hier weer te kunnen staan is fantastisch! Het startschot klinkt en we zijn weg. Ik zwaai nog even naar mijn aanhang en dan ben ik weg. In het eerste deel loop je over de Oosterscheldekering. Er staat tegenwind vandaag en dus wil ik beschut in een groepje lopen. Al gauw ben ik tevreden waar ik loop en niet veel later kom ik een bekende tegen. Wimjan loopt ook mee en hij sluit aan in ‘mijn’ groep. Ik ben meester van zijn zoon en Wimjan is naast een fanatiek hardloper ook een leuke man. We praten wat en ondertussen lopen in een heerlijk ritme. 

Aan het eind van de kering staat mijn fanclub. Hier krijg ik nog een gelletje om het tweede deel aan te kunnen. Al gauw slaan we rechtsaf het strand op. Iedereen zoekt de kustlijn op, om hier over een smal strookje te hardlopen. Het is net vloed geweest en veel hard zand is er niet. Inmiddels is het ook begonnen met regenen en begint het op een heuse herfstmarathon te gaan lijken. De opstandigheden laten me niet in de koude kleren, want op het strand kan ik versnellen. Ik stamp langs verschillende deelnemers en laat ook Wimjan achter. Dit verbaast me enigszins, want in de vorige edities was ik op het zand juist wat minder. Mijn kilometertijden blijven ruim onder de 5:00 min/km en dat doet me goed. Ik heb de pas er nog goed in als ik het strand afloop en Domburg bereik. Hier probeer ik een groepje te voren, maar de mannen die ik inhaal zitten er al aardig doorheen. Ik zal het zelf moeten doen. Een aantal kilometers tegen de wind in beuken. Dit valt me erg zwaar en ik besluit mijn snelheid iets te laten zakken. Het laatste stuk naar Zoutelande is namelijk nog zwaarder. Ik wil zeker nog iets overhouden. Maar overhouden bij een marathon kan eigenlijk niet. Het wordt afzien ‘ohne Ende’ en elke kilometer gelopen is er weer één minder naar de finish. Af en toe word ik ingehaald door een ervaren rot, die net iets beter kan indelen. Maar hier heb ik nu geen boodschap aan en het lukt me soms om aan te haken. Twee kilometer voor het einde kom ik voor de laatste keer op het strand. Nog een paar keer tussen de paalrijen door en dan de dijk bij Zoutelande op. Vanaf hier hoor je de muziek en in de verte zie ik het publiek staan. Ik verbijt de pijn en de kramp en ik weet dat er een prachtige tijd uitrolt. Nog even doorzetten en niet veel later roept de commentator mijn naam om. Ik ben gefinisht in een tijd van 03:21:21[2] (71e plaats). Helemaal kapot sta ik voorover tegen de hekken. Ik wil lachen van vreugde, maar moet huilen van de pijn. Hoe kun je dat laatste uur jezelf zo tegenkomen en toch zo doorgaan? 

Paulien vangt me bij de finish op. Ik heb even een momentje voor mijzelf nodig, maar niet lang erna ben ik er weer. Na een warme douche en een uurtje in bed kan ik er weer tegen aan. Gezellig uiteten en een Kasteel Tripel 11⁰ wegtikken. Dat is ook genieten! 

11 September #9 Biesbosch Marathon (Zuid-Holland)

Mijn 9de marathon van dit jaar alweer. Ik heb al 8 marathonavonturen achter de rug als ik vertrek naar de Biesbosch. Hier ben ik nog nooit geweest en ik ben benieuwd hoe het er hier uitziet. Het is in ieder geval een aardig stukje rijden, waardoor ik al vroeg vertrek. Op plaats van bestemming zet ik mijn auto neer en maak ik mij gereed. Alles verloopt volgens plan en in alle rust ga ik van start. Ik zit midden in de Biesbosch. De natuur is prachtig met veel water, vogels en andere dieren. Het valt me op hoe rustig het nog is. Er is geen mens te bekennen op een enkele visser na. Mijn benen voelen goed aan als ik na ruim een uur lopen mijn eerste filmpje maak. De voorbereiding is goed gegaan en hier lijk ik nu de vruchten van de plukken. Ik ben op weg naar de boot die precies halve de route ligt. Bij aankomst blijk ik net te laat te zijn; De boot is zojuist vertrokken naar de overkant, waardoor ik nu drie kwartier moet wachten. Best jammer, maar het is even niet anders. Op de boot blijk ik de enige opvarende te zijn. Wat een rust brengt deze omgeving met zich mee. 

Aan de overkant begint het tweede deel. Hier is de omgeving anders met meer boerenweggetjes en een polderlandschap. Door de lange rechte wegen kan ik hier een constant tempo pakken. Ik blijf in een mooi ritme, maar verneem wel dat het behoorlijk warm is geworden. De bodem van mijn drinkzak (1 liter) komt in zicht, terwijl de finish nog wel even duurt. Ik bedenk me verschillende ideeën om mijn water bij te vullen. Aangaan bij een restaurant, boerderij o.i.d. behoort tot de mogelijkheden. Toch komt het hier niet van en kies ik er voor om te sparen met het water. Straks terug bij de auto ligt voldoende water en een hersteldrankje.

In het laatste uur begin ik de benen wel te voelen. Dit gebeurt eigenlijk elke keer en de kunst is om technisch goed door te blijven lopen. Ik probeer recht op de blijven lopen en de benen goed op te tillen. Op mijn horloge houd ik bij hoe snel het allemaal nog gaat. Dat valt zeker niet tegen, want ik loop voortduren onder de 5:00 min/km. Het laatste stukje is even doorbijten voordat ik de volgende veerboot bereik. Hier eindigt mijn marathon van september en stopt de klok na bijna 3:30 uur.

Na afloop ga ik nog bij Kees langs. Hij is een fanatiek wielrenner en heeft jaren in IJsselmuiden gewoond. In Culemborg praten we wat na over sport, werk, huizen en meer… Het is al bijna avond als ik weer terug ben. Deze marathon kan ik ook afvinken.

4 Augustus #8 Markiezaat Marathon (Noord-Brabant)

Het is nog vroeg als ik ’s ochtends op sta. De zon heeft nog moeite om door de mist heen te schijnen. Paulien en ik verlaten in alle stilte de camping om Han, Geke en Nienke op te halen. Samen zullen we naar de plek rijden waar de start zal zijn. Han gaat vandaag meelopen. Hij heeft goed getraind op lage hartslag. Een marathon moet mogelijk zijn, al is het inmiddels 6 jaar geleden dat hij zijn laatste 42,2 km liep. Een dapper besluit om het in de vakantie weer te proberen. Op de carpoolplaats bij de Oesterdam gaan we van start. We hebben afgesproken om rustig te beginnen met een tempo van ca. 5:15 min/km. Onderweg worden we aangemoedigd door Geke (schoonmoeder), Nienke (schoonzusje) en Paulien. Zij hebben goed geluisterd naar de spreuk van Han die als volgt klinkt: “Voor de meeste mensen is het gezonder om naar de marathon te kijken, dan er aan mee te doen.” Op verschillende punten zullen zij staan en ons voorzien van eten en drinken. Ik draag deze keer geen rugzak en dat voelt fantastisch. 

Na een kleine 10 kilometer bereiken we de dames. Het valt ze op hoe fris wij zijn en ze zijn blij dat ze wat voor ons kunnen betekenen. Bananen, ontbijtkoek, dropjes, sportdrank en zelfs koffie. De keuze is enorm en als wij alleen een beetje water en een banaan nemen, zijn ze toch een tikkeltje teleurgesteld. Sorry, wij hebben vandaag geen tijd voor een uitgebreide lunch en straks zien we jullie weer. We bereiken de stad Bergen op Zoom zonder al te veel moeite. Hier lopen we om fort Waterschans heen en we vervolgen onze weg richting Tholen. Halverwege hangt de vlag er prima bij; We hebben een mooi tempo te pakken en af en toe wisselen we wat woorden uit. In Tholen lopen we de provincie Zeeland binnen en kunnen we even op adem komen. De zon schijnt fel en maakt het erg warm. We nemen goed wat vocht toch ons en vullen ons zoutgehalte aan. Het zweet vliegt van ons voorhoofd af en mijn shirt plakt tegen mijn lichaam aan. Een marathon in deze tijd van het jaar heeft een extra tegenstander: warmte. Als we eenmaal Tholen uit zijn zoeken we de Oesterdam op. Een dijk tussen het Schelde Rijn kanaal (zoet water) en de Oosterschelde (zout water). Eenmaal op de dijk wacht onze laatste beproeving, want er moet nog 12 kilometer tegen de wind in gelopen worden. We nemen nog wat eten tot ons en lopen netjes achter elkaar een strak tempo. Han is echt super goed aan het lopen, maar nu begint het zwaar te worden. Gelukkig zit het mentaal wel goed en nu stoppen kan niet meer. De laatste kilometers wordt het echt ploeteren. Han kan schuilen achter mijn rug en elke meter gelopen is er nog één om minder te lopen. Als we de dijk af lopen en het eindpunt in zicht komt, is het besef er dat we het samen gaan halen. We worden onthaald met gejuich en een party-popper. Het finishen van een marathon blijft een heerlijk moment. Elke keer weer verbaas je jezelf over je conditie en je mentale aspect. In de auto praten we na en moet ik van Nienke het gaspedaal goed indrukken. Ze wil naar het strand…

20 Juli #7 Go Military Marathon (Utrecht)

Juli is dé vakantiemaand. Je zou zeggen dat er voldoende tijd is om dan een marathon te lopen, maar dat viel toch wat tegen. Door een fietsvakantie van enkele dagen en de voorbereiding die hierbij hoort, wordt het passen en meten. Ook omdat ik vrijdag a.s. op vakantie ga naar de Belgische Ardennen. Ik besluit om 20 juli te gaan lopen. Vier dagen nadat ik terug ben van een fietstocht van ruim 700km. Deze dag moet het gebeuren en het weer helpt een handje mee. Het is prachtig zomerweer en de temperatuur gaat oplopen toch ca. 25 graden. Te warm, dus stap ik om 7 uur in de auto en wil ik om 8 uur starten op het terrein van het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Een grote brand ter plaatse brengt mij niet op de juiste plek en ik besluit 2km verderop de auto te parkeren en te starten.

De afgelopen weken hield het niet over met de hardloopkilometers. Wekelijks liep ik slechts 25 tot 30 kilometer. Absoluut te weinig en met de inspanning op de fiets van vorige week, zijn de benen niet optimaal. Ik besluit rustig te starten in de hoop het dan langer vol te kunnen houden. Met een pace van 5:10 min/km leg ik de 1e 18km af. Het gaat niet vanzelf, maar ik kan redelijk genieten en neem de omgeving in me op. De Utrechtse Heuvelrug heeft veel te bieden met prachtige huizen, meerdere landgoederen, grote maneges en een bebost landschap. Ik neem een korte pauze en laad me op om weer een uur te kunnen lopen. Dit valt echter tegen en na een half uur moet al stoppen. Mijn benen doen pijn en de ondergrond helpt hier niet bij. Ik loop over onverharde paden en klinkerweggetjes die er niet lekker bij liggen. Ook begint de zon aan kracht te winnen en realiseer ik me dat ik goed moet blijven drinken. Maar geen paniek en rustig blijven; het is geen wedstrijd en de finish zal zoet zijn. Ik denk ook aan een uitspraak die mijn zwager Han me mee gaf: “Het leven is kort, maar door een marathon te lopen lijkt het soms wat langer te duren”. Dat is zeker waar en het zal een marathon worden waar geen eind aan lijkt te komen. Ik pak alle moed bijeen en ga weer verder. Wonderbaarlijk genoeg weet ik in een lekker loopritme te komen. Weliswaar in een langzaam tempo (5:30 min/km), maar ik loop weer. Ik loop het bos uit en ineens sta ik voor de entree van Paleis Soestdijk. Hier ben ik nog nooit geweest en het paleis ziet er prachtig uit. Ik stop even, geniet van het uitzicht, maak een foto en loop verder. Ik wil mijn ritme niet verstoren, maar het kwaad blijkt al geschied. Mijn benen beginnen zwaar te worden en mijn rugzak licht. Het water is op en in de Kruidvat in Soest vul ik de voorraad weer aan. Het water is nog koud ook! Nog 10km te gaan. Normaal 45 minuten rennen, maar tel hier gerust 45 minuten bij op. Onderweg moet ik nog enkele keren stoppen. Maar ik moet doorgaan; doorgaan waar anderen stoppen. Een bekende uitspraak uit het TV-programma “Kamp van Koningsbrugge”[1], die me inspireert. Het zorgt ervoor dat ik het Nationaal Militair Museum bereik en mijn 7e marathon voltooi. Het was een hele opgave en ik ben blij en opgelucht tegelijk. Buiten loop ik nog wat rond. Ik bekijk verschillende tanks, schmink mijn gezicht en maak nog enkele filmpjes voor mijn vlogs. Helaas staat mijn auto hier niet op het terrein en moet ik nog een bonuswandeling van bijna 3km maken. 

[1] Jeroen van Koningsbrugge zoekt vijftien gewone burgers, die denken dat ze mentaal en fysiek sterk genoeg zijn om de opleiding van de Special Forces aan te kunnen.

22 Juni #6 Midzomernachtmarathon Diever (Drenthe)

Het is zover: 21 juni is de langste dag van het jaar. De nacht zal dus de kortste van het jaar zijn. Ik heb me enkele weken geleden voorgenomen om deze nacht te gaan lopen. Om dit te doen heb ik een vergunning moeten aanvragen bij Staatsbosbeheer. Het bos mag tussen zonsondergang en zonsopkomst namelijk niet betreden worden. Ik heb een vergunning gekregen met de titel ‘Evenement nachtmarathon’. Cool!

21 juni valt op de maandag in een nieuwe werkweek, maar sommige dingen moet je gewoon een keer gedaan hebben. Ik vertel aan de klas dat ik morgen misschien een beetje moe ben, omdat ik weinig zal slapen. Een aantal kinderen fronst met zijn wenkbrauwen, een ander is ‘de rare fratsen’ van de meester wel gewend. Aan het eind van de middag heb ik nog een aantal oudergesprekken. Ik mag over het algemeen goed nieuws vertellen: ieder kind gaat met plezier naar school en de resultaten zijn goed. Ik merk dat het mij ook gelukkig maakt en dat ik er energie van krijg. Aan het begin van de avond neem ik snel nog even twee uurtjes slaap, waarna ik om 23.00 uur in de auto stap. Enigszins gespannen rijd ik het dorp IJsselmuiden uit en kom ik iets voor middennacht aan in Diever. Hier parkeer in de auto in stilte die je alleen nog in Drenthe kan tegenkomen. Ik bind mijn tas op de rug, maak een kort filmpje en begin te lopen.

In het dorp Diever loop ik twee lokale rondjes van 1 km, waarna ik vervolgens 4x een rondje van 10 km loop. Het rondje blijkt overigens eerder een vierkant te zijn met zijden van een lengte van 2,5 km. De 1e zijde is goed te doen. Een afgelegen weg door een open veld en daarna een betonnen fietspad. Ik voel me hier veilig en niemand (mens of dier) kan mij als prooi zien en aanvallen. Nadat ik 90 graden gedraaid ben loop ik op een smal grindpad. Het blijkt superdonker te zijn als ik voor de grap mijn verlichting uit doe. Spannend en beangstigend tegelijk, dus snel het licht weer aan en geluid maken door op het grindpad te lopen. Met geluid en verlichting hoop ik zwijnen en herten op afstand te houden. Dat moet lukken toch? Op het 3e stuk van 2,5 km kronkelt het grindpad om boomstammen heen en gaat het op en af. Een pittig stukje parcours wat voor de nodige afleiding zorgt. Om het rondje te voltooien moet ik nog 1 stukje lopen. Hier loop ik langs een camping in het bos, waarnaar ik weer terug ben bij de start.

Het 1e rondje gaat heerlijk. Het tempo ligt niet al te hoog, doordat ik niet precies weet wat ik tegen kan komen. Aan het eind drink ik wat uit mijn bidon en vervolg ik mijn weg. Ook het 2e rondje verloopt soepel. Halverwege gaat het opvallend goed. Ik zorg ervoor dat ik voldoende eet en drink en doe ongeveer 1 uur over een rondje. Tijdens het 3e rondje worden mijn spieren wat stijf. Ik til niet altijd goed mijn benen op en struikel bijna een paar keer. In het donker is het moeilijk om hoogte en diepte in te schatten. Ook moet mijn ogen zich constant concentreren. Dat kost moeite en wellicht kost het ook energie die ik eigenlijk nodig heb om te lopen. Wanneer ik aan de laatste ronde begin is het aftellen. 5 km voor het einde neem ik nog een filmpje op voor mijn vlog. Dit is ook een mooi moment om mij op te laden voor het laatste stukje. Inmiddels begint het al te schemeren en gaan de eerste vogels fluiten. De finish nadert en ik besef dat het weer gelukt is. Ik geniet nog even rustig na op de finishlijn, drink een hersteldrankje en stap de auto in. 05:30 uur ben ik thuis. Snel douchen en nog een uurtje slapen. De nieuwe werkdag begint weer. ‘Goedemorgen kinderen…’

22 Mei #5 Kroondomein Het Loo marathon (Gelderland)

De officiële marathon Kroondomein Het Loo vindt normaal gesproken in het 1e weekend van februari plaats. Het kan dan koud zijn, met kletsnatte paden. Ik heb gewacht tot de lente in de hoop dat ik met een heerlijk zonnetje kan genieten van dit prachtige stukje Nederland. De theorie klinkt goed, maar de praktijk blijkt anders te zijn. Ook in mei kan het guur en nat zijn. De wind waait stevig en na een ochtend stevige regen ga ik van start.

De eerste kilometers verlopen eigenlijk altijd heel soepel, maar mentaal al meteen zwaar. Ik moet immers nog 40 kilometer lopen als ik 2 kilometer heb gehad. Deze gedachte probeer ik uit te zetten, maar dit lukt niet altijd. Zeker niet als de benen niet super zijn. Ik loop niet over van energie en dat heb ik wel nodig. Onverhard lopen over een parcours wat behoorlijk nat is, kost meer inspanning. Ik probeer mijn tempo wat te drukken tot iets boven de 5:00 min/km. Een pace wat ik op verhard terrein moeiteloos kan vasthouden. Onderweg ben ik af en toe wat in gedachten over de dingen die me dagelijks bezig houden. Tijdens deze mindfulness geniet ik van het licht groene landschap. Een teken dat alles in bloei staat. Ik neem enkele foto’s en maak een paar video’s die ik later versneld laat afspelen. Even verderop spot ik twee reeën en dit blijkt niet het laatste wild te zijn wat ik vandaag tegen kom. Halverwege kom ik oog in oog te staan met een zwijn. Hij zit rustig te drinken uit een waterbekken, terwijl ik hem op een kruising ineens opmerk. Wat volgt is een onverwachte ontmoeting tussen beiden. We kijken elkaar even goed aan, waarop het zwijn besluit te vertrekken. Verschillende jonge zwijntjes verschijnen plotsklaps uit de bosjes en lopen achter moederzwijn aan. Met de nodige adrenaline in mijn lijf loop ik verder. Als dit weer wegzakt, merk ik dat mijn benen niet meer okselfris zijn. De man met de hamer komt wel erg vroeg. Ik moet nog ruim 15 kilometer over het zand en gras. Snel een krentenbol en snicker in mijn mond om mijn energieniveau op peil te krijgen. Dit blijkt te werken, want nog meer inkakken doe ik niet. Al moet ik mij nog wel aardig inspannen om de finish te halen, maar dat moet ik iedere keer. Ik upload mijn hartloopgegevens en stap weer in de auto. Thuis ben ik moe en analyseer ik mijn gegevens. Mijn hartslag is een groot deel boven de 160 BPM geweest. Oei, toch wel aardig diep gegaan. Ik neem mezelf voor om volgende maand iets meer op reserve te lopen. Dan wacht er waarschijnlijk een loop in het donker. Ik wil in de nacht lopen op de langste dag.

28 April #4 Lauwersmeermarathon (Groningen)                                                              

Een dag naar Koningsdag een marathon lopen. Als je me dit 10 jaar geleden had gezegd, dat ik je voor gek verklaard. Toen gleed menig pilsje deze dag naar binnen en werden verschillende eettentjes op de vrijmarkt aangedaan. Om nog maar eens te zwijgen over het traditionele Chinese eten bij opa en oma. Dit jaar is alles ander: geen vrijmarkt, geen Chinees, geen pils en geen opa. Fitter dan ooit en klaar om de strijd weer aan te gaan!

7:30 uur gaat de wekker. Ik stap uit bed en trek mijn hardloopkleren aan. Ik heb er zin in. Het belooft prachtig weer te worden. Iets wat dit voorjaar niet heel vaak gebeurd. Het ontbijt is stevig en daarna zwaait Paulien mij uit. Tijd om te gaan! Nadat ik in Lauwersoog mijn auto geparkeerd heb, is het zover. Ik sta aan de start van marathon nummer 4, maar eerst nog even een filmpje. Inmiddels weet ik hoe je netjes moet vloggen. Camera horizontaal houden voor het beste beeld. Check! De camera loopt en ik vertel kort iets over de plek waar ik vandaag ben. Lauwersmeer en Lauwersoog. Ca. 50 jaar geleden was het nog Lauwerszee en bestond Lauwersoog nog helemaal niet. Best interessant, maar voor nu is dit bijzaak. Ik ga van start. In zuidelijke richting loop ik parallel aan het water. Een prachtig gebied met veel vogels en vogelspotters. Een hobby die ik zelf niet ambieer, maar wel kan waarderen. Genieten van al het moois wat de natuur te bieden heeft. Na ca. 12km kom ik aan in het dorp Zoutkamp. Geen zout te bekennen, behalve op mijn voorhoofd. Met de wind in de rug, voelt het warm aan en vergeet ik soms te drinken. Ik neem hier een korte pauze en mij vallen de gedenkstenen die hier staan op. Verschillende vissermannen lieten hier vroeger het leven. Met een prachtige tekst worden zij herdacht: “Gebleven op de Noordzee”. Ik loop verder en begin mijn benen nu al te voelen. Jammer, geen superbenen vandaag. Niet te gek doen nu en constant blijven lopen. Elk kwartier een paar slokken drinken en ook goed blijven eten. Na mate de kilometers verstrijken, kom ik erachter dat dit goed gaat. Het brengt mij bij kilometer 25. Het punt dat ik draai naar noordelijke richting. Dit betekent ook dat de wind van voren komt te staan. Een pittig stukje volgt en halverwege neem ik een wat langere pauze. Een aantal krentenbollen gaan naar binnen en ik neem een paar mooie foto’s van het gebied. Ik laad me op voor een nieuw stuk van het parcours richting Oostmahorn. Nooit van gehoord, maar eenmaal ter plaatse ziet het er prachtig uit. Mooie huizen met een aantal grachten hier langs heen. De laatste 10km zijn minder interessant. Lopen langs de grote weg is nooit een grote passie van mij geweest. Helemaal niet als je behoorlijk vermoeid begint te raken. Mijn tempo zakt iets weg, maar met een goede windkracht 5 tegen mag dat ook. Ik ga me op dit stuk niet kapot lopen. De spuisluizen tussen het Lauwersmeer en de Waddenzee beginnen dichterbij te komen. Dat betekent dat de finish niet ver meer is. Het laatste stukje kan ik best ontspannen lopen en ik geniet volop van de zon. Niet lang daarna is het zover: 42,2km gelopen. De 4e marathon is tot een goed einde gebracht. 

Ik stap in de auto en blijf hier vlakbij in de buurt overnachten. Vanavond even lekker bijkomen en morgen de veerboot pakken naar Schiermonnikoog. Een dag wandelen op het eiland en kijken wat hier te beleven is. Maar dat is morgen, nu eerst een biertje. Proost!

27 Maart #3 Kiekendiefmarathon (Flevoland)

De maand maart vliegt voorbij. Dat deze marathon op de laatste zaterdag van de maand gelopen wordt is bewust gedaan. Na de vorige run van 60 km heb ik zoveel mogelijk hersteltijd ingebouwd. En dat is nodig ook. Na de 60 van Texel heb ik irritatie gekregen aan de buitenkant van mijn knie. Overbelasting, runners-knee, Joost mag het weten. Het zorgt er in ieder geval voor dat mijn voorbereiding verre van ideaal is. Ik heb geen lange duurtraining kunnen doen. Mijn training bestond enkel uit trainingen van ca. 1 uur en af en toe een rondje wielrennen. Een bezoek aan mijn zwager Han doet mijn gedachten laten hinkelen op 2 gedachten. Zijn diagnose: overbelasting aan de linkerknie en een stijve bil/onderrug. Dat ik stijf was wist ik al, maar zijn advies om geen marathon op tempo te gaan lopen doet pijn. Ik heb het voornemen om deze maand samen met Vincent en Rick de marathontijd van 3:00:00 uur te gaan slechten. In de week voor de marathon gaat het beter met de blessure. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik ook weinig train en rust pak voor de marathon. Er gaat dus gelopen worden. Yes!

09:30 uur bij het spoorviaduct aan de Hondsweg. Bij aankomst blijkt er nog niemand te zijn en bekijk ik de buienradar nog even. Het is koud (7 graden) vandaag met kans op maartse buien en een windkracht 5. Een pittige onderneming, maar we besluiten de streeftijd van 3 uur te handhaven. We wachten een felle regenbui af en gaan van start. Het 1e uur wordt er veel tegen de wind in gelopen. We wisselen van koppositie, waardoor we achter de rug van een ander kunnen sparen. Sparen is relatief, want het tempo is ca. 4:15 min/km. Vincent geeft al snel aan dat hij de benen wellicht niet heeft, maar loopt dapper door. Richting Swifterbant waait de wind van de zijkant; alsof je benen onder je lichaam worden weggezaagd. We houden de juiste snelheid, maar doen hier zeker een jasje uit. Vincent besluit om juist een jasje aan te doen. Hij houdt het voor gezien. 42 km afzien is geen optie in deze omstandigheden. Een verstandig besluit! Rick en ik weten ons naar de Ketelbrug te knokken. Onderweg worden we bevoorraad door de vriendin van Rick. Ze staat steeds weer klaar met een tafeltje voor repen en sportdrank. Dit is erg prettig en het zorgt ervoor dat we nog steeds op schema lopen. In 2 uur wordt er 28,3km afgelegd. Langs het Ketelmeer blaast de wind vanachter en proberen we zuinig te lopen. Ik merk dat mijn spieren beginnen samen te trekken en besluit nog even goed te eten. Dit komt me op een pittige steek rondom de maagstreek te staan. Gelukkig kan ik er door heen lopen en naderen we Ketelhaven. Vanaf hier begint de marathon pas echt: de laatste 8km zijn met volle wind tegen in het open veld. Meteen bij de eerste heuvel gaat het mis. Kramp... En goed ook. Ik moet mijn tempo aanpassen en kan niet goed meer aanzetten. Naast al het genieten is het afzien nu begonnen. Vincent zit inmiddels in de volgauto en geeft support. ‘Sorry Vincent, maar ik heb even genoeg aan mijzelf.’ Zij rijden verder naar Rick die de pas er nog goed in heeft. Ik tel de kilometers af en aan het eind zelfs de 100 meters. Zelden zo diep gegaan en een lichaam die roept dat ik rustig aan moet doen. Mijn tempo is gezakt tot 6.00 min/km en de 3 uur is inmiddels uit het zicht. Dat is jammer, maar geen ramp. Ik wil de finish halen. Dat is het 1e doel en dat is gelukt. Vermoeid en opgelucht bereik ik het eindpunt. De blessure van afgelopen maand niet gevoeld en gefinisht in 3:08:44

24 Februari #2 60 van Texel (Noord-Holland)

Voorjaarsvakantie... Doorgaans een weekje genieten van een week zonder verplichtingen. 's Ochtends lang aan het ontbijt, een beetje sporten en leuke dingen doen. Zo ook deze vakantieweek. Alleen is er 1 verplichting: De 60 van Texel. Paulien heeft een prachtige B&B geregeld, waar wij 2 nachten verblijven. We komen aan op het eiland en vernemen meteen een krachtige wind die over het eiland gaat. Tijdens een verkennende strandwandeling aan de Noordzeekust, beginnen de 1e twijfels te ontstaan; Hier loop ik morgen over het strand, door het duin en over de dijk 60km. Gelukkig is het nog niet zover. In het huisje leg ik alle spullen voor morgen klaar. Optijd slapen en mijzelf opladen voor de nieuwe dag!

Het is nog vroeg als ik opsta en meteen een flink ontbijt naar binnen schuif. Op wedstrijddag hanteer ik voor het ontbijt de vuistregel van 3 gram koolhydraat per kilogram lichaamsgewicht. Dit komt voor mij neer op 3 x 80 = 240 gram pure koolhydraten. Dat is best veel: 2 broodjes jam, 2 krentenbollen, 250ml youghurt met havermout, een energiereepje en 0,5l sportdrank. Ik heb hier overigens totaal geen moeite mee.

Paulien brengt mij naar het startpunt en bij het opgaan van de zon start mijn ultra. Ik start op een prachtig geasfalteerde weg, maar na enkele kilometers beland ik op een uitgestrekt strand. Ik loop in noordwaartse richting (met de wind in mijn rug) naar Paal 12. Hier verlaat ik na 11 km het strand. Tijdens zo'n lange run is het belangrijk om meteen te eten, dus ik neem meteen een gelletje tot me. In het bos, besluit ik te gaan vloggen en om hier later een filmpje van te maken. Een mooie ingeving, want dit blijkt een aangename afleiding voor me te zijn. Na het bos struin in de duinen weer door en wacht er weer een strook van 9km strand. Met de wind in de rug gaat dit erg soepel en geniet ik met volle teugen. Ik passeer het natuurgebied De Slufter en vervolg mijn weg naar het noordelijkste punt van het eiland: de vuurtoren. Ik heb de pech dat het fietspad er over de volle lengte van 7km eruit ligt, waardoor ook dit stuk onverhard blijkt te zijn. Balen! De vuurtoren wordt bereikt, waardoor ik al 30km heb afgelegd in rap tempo: 2:30:00 uur. Gewoon 12 km/u gemiddeld, gek! Maar nu, het 2e deel met de wind vol van voren. Gelukkig heb ik een punt om naar uit te kijken: op kilometer 37 staat Paulien met een lunch. Ik probeer een prettig tempo te pakken en weet mijn volgende stop te bereiken. Even zitten en mijzelf bevoorraden: krentenbollen, pannenkoeken, zoute nootjes en bouillon. Een goede aanvulling voor de ruim 20km die nog voor me liggen. Al gauw word me duidelijk hoe zwaar het wordt. Op de dijk laat de wind niks heel van een vermoeide hardloper. Ik besluit de afstand op te delen in stukken van 4x 5km. Elke 5km is een overwinning. Terwijl het tempo gezakt is naar bijna 6:00 min/km strompel ik verder. Gelukkig buigt de route een keertje af naar het dorpje Oosterend. Hier kom ik enigszins op adem en vervolg ik mijn weg naar het vissersdorpje Oudeschild. Inmiddels voel ik mijn linkerknie protesteren, maar ik moet nu even doorbijten! Eenmaal het dorp uit verlaat ik de kustlijn en loop ik richting finishlijn. Ik bel Paulien op dat ik er bijna ben en nog maar 3km moet. Ik maak mijn laatste vlog en bedank sponsors en geef aan dat het me gaat lukken. Ik verneem dat de vermoeidheid plaats maakt voor euforie en blijdschap. Onderweg heb ik steun gehad aan mensen die me onderweg volgden (via Insta hield Paulien alles bij). Alsof mijn motor weer gesmeerd is loop ik de laatste kilometers tamelijk eenvoudig naar de finish. Geen onthaal met finishboog, toeschouwers en een speaker die je aanmoedigt, maar wel een warm onthaal van iemand die van je houdt. Dat is lekker finishen...

16 Januari #1 RFR Drents-Friese Wold (Friesland)

Eindelijk zover. De start van 12 marathons in even zoveel maanden. Ik rijd in het donker weg en kom in Appelscha in het schemerlicht aan. Na een eerste foto bij de start, loop ik mijn eerste meters. In het naaldbos ren ik een aantal kilometers, tot ik me afvraag waar ik mijn telefoon heb gelaten. Ik ben hem kwijt en ren ik ietswat paniekerig terug. Ik heb geluk en vind na ca. 500m mijn telefoon op enkele naalden (van het naaldbos) liggen. Opgelucht loop ik rustig verder. Het 1e uur verloopt soepel en ik neem de omgeving goed in mij op. Daarna wordt het terrein anders. Het landschap veranderd naar veengrond met veel plassen en kuilen. Ik moet veel naar beneden kijken om misstappen te voorkomen. Ik besluit mijn tempo niet te laten zakken en daardoor is het soms even doorbijten. Halverwege kom ik (gelukkig) weer in het bos terecht. Via single-tracks leg ik snel een aantal kilometers af. Inmiddels ben ik ruim 2,5 uur aan het rennen en dan is het de hoogte tijd voor een gelletje. Het moet me de komende 10km voldoende energie geven. Dat gebeurt ook, maar met een temperatuur van rond het vriespunt beginnen de spieren aardig stijf te worden. Het springen over de omgevallen boomstammen gaat moeizamer en dan moet ik even verder ook nog tot mijn knieën het water in. Het hoort bij een trail en ik heb geen keus. Telefoon er bij voor een filmpje (en bewijs) en daarna vrolijk verder. Het valt me eigenlijk helemaal niet tegen hoe koud dat was. Nog niet opgedroogd, volgt het Aekingerzand. De schoenen waren net zo mooi schoongespoeld, maar nu zit alles onder het zand. Ik moet door, de snelheid is inmiddels een tandje afgezakt, maar dat deert niet. Nog 5km, dat is op deze snelheid een half uurtje, en dan ben ik er al. Vol goede moed verdwijn ik het bos weer in. Bekend terrein, want in het begin liep ik hier ook al toen ik verkeerd navigeerde. De laatste kilometer loopt, en via de trappen naar de Bosbergtoren bereik ik het klimpark van Appelscha. Hier ligt de finish en stopt mijn klok na een looptijd van 03:56:41 en 44,50km. Ik kleed me om en stap in de auto. Kacheltje aan en rustig terug kachelen. Heerlijk!

Wat het de volgende maand wordt weet ik nog niet exact. Kroondomein 't Loo (Gelderland) of De 60 van Texel (Noord-Holland). Ik houd jullie op de hoogte!