In 2019 is mijn lieve broer Wim, die in Canada woont, met PSP gediagnosticeerd, een progressieve ziekte die de zenuwen in de hersenen aantast.
In 2021 moest hij stoppen met werken en zijn prachtige vrachtwagen verkopen.
Inmiddels kan hij bijna niet meer praten, niet meer lopen en ook andere motorische functies beginnen meer en meer uit te vallen.
Dat betekent dat hij veel hulp nodig heeft.
Hulp die hij moet krijgen, want Wim vraagt nooit iets voor zichzelf! Hij voelt zich heel snel teveel, probeert het nog altijd anderen zo makkelijk mogelijk te maken.
Maart 2024 kwam hij thuis te vallen en brak daarbij zijn bovenarm. Hij mocht zijn arm zes weken niet gebruiken, wat hem nog verder beperkte, omdat hij niet meer met zijn rollator kon lopen.
Helaas bleek na die zes weken dat de breuk toch verder gescheurd was en Wim door zijn ziekte niet voor een operatie in aanmerking komt in Canada.
Hij kon niet meer terug naar huis, omdat hij daar niet met een rolstoel uit de voeten kan. En hij heeft 24 uur per dag zorg nodig.
Wim moet in het ziekenhuis blijven tot er ergens anders een plekje beschikbaar is.
Hij verviel in een depressie. Ik raakte bijna alle contact met hem kwijt omdat hij zijn telefoon nog nauwelijks gebruikte.
Half juli 2024 kreeg ik een noodoproep van zijn vriend die hem dagelijks bezoekt en verzorgt.
Mijn lieve broer Wim zou de dertiende augustus euthanasie krijgen. Maar zijn vriend zei dat hij daar helemaal nog niet aan toe was.
En terwijl familie en vrienden zich voorbereidden op het afscheid, boekte ik een vlucht van Tanzania naar Canada om poolshoogte te nemen. Ik moest met eigen ogen zien hoe de situatie daar voor Wim was en hoe het met hem was!
Welnu, het is een vrij uitzichtloze situatie. Door de PSP kan hij nauwelijks nog spreken, niet meer lopen, geen smartphone meer gebruiken.
De zorg in het ziekenhuis is niet echt gericht op het verplegen van een persoon met een dergelijke aandoening. En het eten is erbarmelijk slecht.
Toen ik er was hebben Wim en ik heel veel gepraat, ook over zijn redenen voor euthanasie en hij heeft ervan afgezien. Hij wilde ook niet meer tekenen voor de volgende periode van drie maanden of een half jaar. Hij wil zijn familie niet nog een periode van onzekerheid en een mogelijke overlijdensdatum aan doen. Hij heeft geen pijn, zijn enige reden om te willen sterven is de uitzichtloosheid van zijn situatie.
Nu zou Wim heel graag zijn droom zien uitkomen en met mij mee naar Tanzania gaan.
En dat is het enige dat ik hem kan bieden. Een tijdelijk plekje in mijn leven in dat prachtige land tussen prachtige mensen!
Daarvoor vraag ik jullie hulp. Er is namelijk geld nodig voor deze speciale reis. We moeten een eigen rolstoel aanschaffen en een makkelijk bereikbare en dus duurdere zitplaats voor de vliegreis boeken.
En er zijn wat aanpassingen in huis nodig, zoals een ziekenhuisbed, beugels in de badkamer en professionele 24 uurs zorg voor de tijd dat Wim bij mij is. Gelukkig is het leven in Tanzania vele malen goedkoper dan in de Westerse wereld.
De huisarts heeft groen licht gegeven, Wim kan deze reis aan.
Willen jullie me alsjeblieft helpen de droom van Wim in vervulling te laten gaan?
Iedere bijdrage is van harte welkom!
Lieve groet en alvast ontzettend bedankt!
Els