Hoi, ik ben Mariska en ben getrouwd met Janno. We hebben elkaar leren kennen in de corona tijd. Doordat we bijna nergens naar toe konden waren we veel samen.
Samen zijn we toen ook erg ziek geweest en konden toen niet bij elkaar zijn. Toen werd zijn vader erg ziek, kanker. Alles ging ineens zo snel. En dat terwijl we dat jaar ook gingen trouwen. Zijn vader heeft dit niet meegemaakt helaas. Nu wil mijn man graag iets doen tegen deze verschrikkelijke ziekte. Hardlopen en obstical runs zijn favoriet bij hem. Daarom heeft hij besloten om de marathon van Chicago, wat altijd al een droom is geweest, te gaan lopen om geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker.
Niet alleen voor zijn vader maar ook voor iedereen die kanker heeft en strijdt tegen deze ziekte, jong en oud.
Hieronder zijn verhaal...
Mijn vader, een sterke kerel, altijd heel behulpzaam. En ineens..... waren we dat allemaal in 1x kwijt! Van het ene op het andere moment was er niets meer over van die behulpzame man!
Zijn gewicht nam in korte tijd af, mijn vader ging van energiek tot futloos en veel slapen.
Dan volgen de onderzoeken en er worden vlekjes op de longen gevonden! Dan begint het hele circus! Mijn vader moest een petscan laten maken en een ziekenhuisopname volgde.
En dan, dan komt het moment dat de uitslag komt! Een mokerslag!
Terminaal longkanker, behandeling GEEN! Een bericht dat ik niemand gun. Wat nu? Hoe verder?
Mijn vader wilde heel graag nog naar huis, maar hij was ondertussen zover verzwakt dat dat niet meer haalbaar was.
Dan volgt er een tijd die ik niemand gun! Mijn vader werd opgenomen in een hospice. Hij vond dit verschrikkelijk en werd emotioneel en opstanding! Het was verschrikkelijk verdrietig om hem zo te zien.
Hij stopte met eten en drinken en de morfinepomp werd aangesloten! Gevolg: valpartijen uit bed met de nodige verwondingen.
Zoals ik eerder al vertelde was mijn vader voor hij ziek werd een gezonde en energieke man, en juist zorgde ervoor dat zijn ziekbed langer duurde dan voor hem wenselijk was.
Voor mij als zoon, was het lastig om zijn strijd te zien. Nooit heb ik aan het idee kunnen wennen dat mijn vader kanker had.
Vanaf het moment dat de onderzoeken gestart zijn tot aan het moment van overlijden heeft 9 weken geduurd. Te kort om ook maar te kunnen beseffen dat hij op korte termijn er niet meer zou zijn.
Ik mis je pap!
Helpen jullie mee mijn man te ondersteunen en een donatie te geven?
Hij gaat jullie daar heel dankbaar 🙏🏻 voor zijn.
Liefs Mariska