๐ฏ๐๐๐ ๐ต๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
In februari 2019 ontdekte ik een knobbel in mijn rechterborst. Na 3 volle dagen onderzoek kwam de conclusie: ik had borstkanker. Een borstbesparende operatie was nodig om de kanker uit mijn lichaam te krijgen. Helaas bleek dit niet voldoende te zijn, de kanker zat ondertussen in mijn poortwachtersklier en chemotherapie was noodzakelijk. Vanaf dat moment besefte ik mij dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn…
Na de borstbesparende operatie begon de chemotherapie. Ik kreeg het zwaarste middel toegediend en moest lange sessies in het ziekenhuis doorbrengen. Via een coldcap heb ik mijn haar gelukkig deels kunnen redden, maar dit is slechts een pleister op de wonden. Omdat ik daarnaast ook 20 kilo te licht was en een laag spiermassapercentage had, kwamen de effecten van de chemotherapie nog harder aan.
Na een zware periode had ik op 5 december 2019 dan eindelijk iets te vieren: mijn laatste chemotherapie lag achter mij! Nu was het tijd om weer op te gaan bouwen, om zo mijn normale leven terug te krijgen. Samen met mijn gezin zijn wij naar een lokaal circus gegaan. De 5 minuten durende wandeling van de auto naar de tent bleek echter al teveel voor mij… Dit kwam als een totale shock, niemand had mij in het ziekenhuis immers verteld wat de restklachten na borstkanker zouden zijn. Mijn hart maakt overuren, ik kan weinig plannen en moet heel veel rust houden. Daarnaast kreeg ik ook last van een zogeheten chemobrein. Dit betekent dat ik snel overprikkeld ben door licht of geluid. Ook kan ik mij moeilijk focussen op dingen, en twee dingen tegelijk doen zoals luisteren en koken gaat al helemaal niet.
Mijn lichaam voelt als dat van een 90 jarige, steeds als ik iets doe moet ik rust houden. Ik moet wegvluchten van situaties als ik merk dat ik overprikkeld raak. Mijn kwaliteit van leven is na de chemotherapie ontzettend achteruit gegaan. Op dit moment leef ik van dag tot dag en hoop in een goede genezing houden is erg lastig. Ook merk ik dat mijn 3 kinderen erg lijden onder mijn situatie, dit doet mij veel. Ik ben door het borstkankertraject helaas mijn baan kwijtgeraakt waardoor mijn financiele situatie niet heel goed is.
Stichting Supervrouw is voor mij de hoop in moedeloze dagen. Ik zag dat Sheila (voorzitter van de Stichting) zelf stamceltherapie heeft ondergaan en dat zij weer volop in het leven staat, wauw! Wat mooi om te zien dat deze therapie zoveel goeds kan doen voor (ex)-borstkankerpatiënten. Dit is echter een zeer kostbare behandeling, vandaar dat ik vraag om uw steun! Stamceltherapie zou mijn leven drastisch verbeteren zodat ik mijn oude leven weer terug kan krijgen! Helpt u mee?
Hoopvolle groet,
Nathalie van der Laan