Lieve Mensen,
Afgelopen zomer zwerfde ik door de straten van Spanje. Opzoek naar eten en opzoek naar liefde. Maar overal waar ik kwam was ik niet gewild. Dagen en nachen alleen, ik werd een eenzame hond. Tot op een dag ik eindelijk de gliefde ogen zag. Een aai over mijn bol, wat gekriebel op mijn buik en het gevoel dat ik eindelijk geliefd was. Toen werd ik meegenomen ik de auto naar de dokter. Ik was eerst schuw, ik vertrouwde het niet helemaal. Maar als snel ontdekte ik de oprechte warmte en liefde van deze mensen. Nooit eerder had ik dat gevoeld. Na een korte periode werd ik meegenomen. Samen naar Nederland. Hier leerde ik vanalles nieuw, spelen, regelmatig eten krijgen en s'avond eindelijk met mijn baasjes op de bank tv kijken.
Maar na een tijdje begon ik iets te merken. Eerst was mijn baasje overdag vaker weg, maar nu is hij de hele dag thuis. Wat is natuurlijk wel gezellig vind maar ik heb een gevoel dat hij soms wel erg nerveus is. Uren op de computer, brieven printen, discussieren met mijn andere baasje.Tegenwoordig ontvangen we ook meer brieven. Volgens mij heeft mijn baasje het moeilijk. Er worden dingen verkocht en het huis wordt steeds leger. Ook mijn voerbak wordt steeds leger... En nooit meer een extra koekje.
Maar ik weet dat mijn baasje tot het einde voor mij zou gaan, mij zullen ze nooit wegdoen. Maar wat zou het fijn zijn als mijn lieve baasjes en ik wat extra steun zouden krijgen in deze moeilijke tijden... Help ons met een kleine bijdrage zodat we het weer net zo gezellig als vroeger kunnen hebben. Woef