13-06-2026
Vandaag was de 2e strong viking run voor mij dit jaar. Na in april de mud edition, was het vandaag de water edition. En Jaaaa ik ben na 13km gefinished in een tijd van 3.05uur.
13km, hij was echt pittig vandaag. Mede doordat mijn conditie echt nog niet oke was na begin deze maand een flinke infectie te hebben gehad aan meerdere delen van de luchtwegen en dat er hier en daar wel een blessure zit in mijn lijf.
Maar ook door het terrein, door de vele regen de dagen ervoor was het echt naast water onderdelen vooral heel veel lopen door glibberige modder. In april tijdens de mud heb ik veel minder modder gezien dan vandaag.
Het was dus echt bij vrijwel iedere pas balans zoeken om niet uit te glijden. Dit maakte het zwaar voor de conditie, maar ook een stuk zwaardere belasting voor mijn lijf. En ook mentaal vond ik het pittig, vooral omdat ik heel graag wil, maar mijn lijf het zwaar had en ik echt met momenten twijfelde of ik de hele 13km zou volhouden.
Na 7km heb ik echt getwijfeld, ga ik rechts naar de finish, of ga ik naar links de hele route van 13km, want er was in mijn ogen geen tussenoplossing. Ik was moe, kramp in mijn kuit en bil en mijn rechterschouder tot hand tintelde met enige regelmaat, mentaal ff echt in de dip, het duiveltje en engeltje zaten te bekvechten op mijn schouders zeg maar. Paniekaanvalletjes en de hardheid van mezelf dat ik het kan, zaten echt in gevecht en mijn hoofd ging van links naar rechts.
Even echt gevloekt, mezelf toegesproken en toen zag ik de glijbaan, iets verderop, en die wilde ik zo graag doen, want die geeft zoveel adrenaline, zo een kick, nee ik wil niet opgeven, ik wil daar echt vanaf. Ik kan dit, ik heb het al vaker gegaan, de angst is irreël, kom op, nu niet aan jezelf twijfelen, je bent sterker dan je brein je nu laat denken.
En die glijbaan was zo gaaf, trillend boven staan, even alle adem verliezen, volle vaart naar beneden, even de vrije vlucht door de lucht en toen de harde klap op het water, blub ondergaan, bovenkomen en die kick landde en ik kreeg echt even een energieboost.
De 2e helft kon ik veel meer genieten, de keuze om door te gaan was gemaakt en ik kwam echt hele fijne mede Vikings tegen die meehielpen en motiveerden. En ook dat je anderen ziet struggelen en doorgaan helpt, samen help je elkaar erdoorheen.
Ik werd de 2e helft ook veel milder naar mezelf, ging uit mijn hoofd en veel meer om me heen kijken en met iedere stap dichter naar de finish werd ik blijer en trotser.
En toen de finish, wat een kick, ik ben er, ik heb het gewoon toch gehaald. Ondanks de mankementen. Ondanks de struggels. Blij en trots en de emoties waren er in alle soorten, maten en kleuren.
En daarna was ik op, leeg, ik had alles gegeven. Dus even lekker rustig daar in de zon gaan zitten, bakkie hangop met fruit, blikje drinken en gewoon kijken, genieten.
Daarna afspoelen, omkleden en richting de auto, dat was ook nog een hele wandeling.
En zo leuk om in de vroege ochtend al even wat mensen gesproken te hebben die aanwezig waren vanuit de Hartstichting want dit jaar staat ook bij Strong Viking de Hartstichting als goede doel.
En doneren kan nog, ik ga door tot en met 26 september met geld verzamelen, want dan loop ik mijn 3e run van dit jaar en wil ik aan het einde van de run het liefste een mooi bedrag doneren.
De dag uiteindelijk afgesloten met ruim 32.000 stappen, een flink aantal blauwe plekken, rode plekken, schaafplekjes en zere, stramme spieren, maar vooral met een brede lach en een heel blij en trots gevoel!