Zeliha en Samiha terug naar Nederland | Geld inzamelen
 
 

Zeliha en Samiha terug naar Nederland

Zeliha en Samiha worden door vader ten onrechte vastgehouden in Turkije.

Mijn naam is Danielle, ik ben een alleenstaande moeder van twee dochters Samiha van zeven en Zeliha van acht jaar.

In de zomer van 2017 wilde mijn ex partner op vakantie met de kinderen naar Turkije. Mijn dochters wilden ook graag met hun vader op vakantie. Ik wilde mijn kinderen niet bij hun vader weghouden, maar ik vertrouwde hem niet.

Daarom heb ik besloten om mee te gaan. Ik wilde mijn kinderen absoluut niet alleen meesturen. Deze beslissing is mij duur komen te staan.

Mijn ex heeft mij een dag voor onze terugkeer naar Nederland duidelijk gemaakt dat we niet terug zouden gaan. Ik ben daar fysiek en mentaal mishandeld en vernederd, gemanipuleerd en bedreigd. Ook heeft mijn ex mij en mijn dochters een week lang gegijzeld. Zo heeft mijn ex mij uiteindelijk gedwongen terug te keren met de eis dat ik afstand zou doen van mijn kinderen. Hij wilde dat ik het eenhoofdig gezag over zou dragen aan hem. Ik mocht nog wel terug komen naar Turkije om voor mijn dochters te zorgen, zo zei hij.

Ik was ten einde raad en totaal machteloos.

Mijn kinderen wilden helemaal niet in Turkije blijven. Ze zijn abrupt weggehaald uit hun vertrouwde omgeving en zouden hun familie en vriendinnetjes in Nederland nooit meer mogen zien.

Terug in Nederland bleek ik in een shocktoestand te verkeren en in mijn angst dacht ik dat meewerken de enige mogelijkheid was om mijn dochters ooit weer te zien. Gelukkig ben ik met hulp van politie en andere betrokken instanties op tijd gaan inzien dat vechten voor mijn dochters vanuit Nederland de beste en meest veilige optie was. Dit betekende wel dat ik mijn dochters langere tijd niet zou zien. De juridische weg is hartverscheurend lang en ik heb mijn kinderen na acht maanden voor het eerst even aan de telefoon gesproken. Dit was erg emotioneel. Vervolgens werd wederom elk contact door mijn ex geweigerd totdat ik op zondag 20 mei werd gebeld door de kinderen. Tijdens het gesprek werd mij duidelijk verboden om ook maar iets over hun familie en vriendinnetjes in Nederland te vertellen. Wat doet dat met kinderen als ze hun complete verleden moeten wegstoppen alsof het nooit heeft bestaan? 

Ik ben dankbaar voor alle financiele en emotionele steun die ik tot nu toe heb mogen ontvangen en ik hoop op nog meer financiele steun om mijn doel te kunnen bereiken, want iedere reis en zitting kosten geld.

Ik ben gaan beseffen dat mensen altijd bereid zijn te helpen, maar dat je er wel om moet durven vragen. Helaas ben ik niet vermogend genoeg om dit alleen te kunnen bekostigen. Door mijn verhaal te delen hoop ik financiële steun te kunnen krijgen, zodat ik er alles aan kan doen om mijn dochters terug te krijgen.

Dat ik maar snel mijn kinderen in mijn armen mag sluiten en mee terug mag nemen naar Nederland.

Mijn dochters horen hier bij hun moeder in Nederland en wat mijn ex heeft gedaan is totaal onacceptabel!

Gelukkig zien de mensen om Ali heen dat ook en bieden ze mij hulp aan en steunen ze me. 

Deel dit bericht alstublieft zoveel mogelijk.

Danielle van der Pligt
03-10-2018

Inmiddels heb ik mijn dochters 6 keer gezien. De laatste drie keer heb ik 1 keer mijn nichtje meegenomen en 2 keer de jongste dochter van de zus van de vader van mijn dochters. Ze waren zo blij en ik merkte dat ze weer over thuis wilden praten en daar ook vragen over stelden. Ze misten iedereen, familie en ook vriendjes en vriendinnetjes.

Op 12 september zou er een uitspraak komen. Dit is uitgesteld, omdat de kinderen gehoord zouden worden door de rechter, maar mijn ex is niet op komen dagen met de kinderen. De rechter zou het een week later op 19 september nogmaals proberen. In het weekend ertussen zou ik de kinderen heel het weekend krijgen, maar ook daar is geen gehoor aan gegeven door mijn ex. Ze zijn verdwenen. We hebben direct aangifte gedaan van ontvoering bij de politie. Op 19 september waren er wederom geen kinderen en dus heeft de rechter besloten de kinderen op school te laten horen. School was inmiddels weer gestart. Op 3 oktober zou er dan weer zitting zijn.

Inmiddels is de dag van de zitting aangebroken. De kinderen zijn naar mijn weten nog niet gesignaleerd. Hopelijk volgt er vandaag een uitspraak en kunnen we verdere stappen zetten. 

Wordt vervolgd... 


Danielle van der Pligt
27-07-2018

Op woensdag 4 juli is er een zitting geweest. De rechter heeft bepaald dat ik tot en met 1 september mijn dochters om de week 2 uur mag zien. Dit betekent dus om de week naar Turkije vliegen. Op 12 september zou er een uitspraak zijn. Op 7 juli heb ik mijn dochters weer gezien. Langzaam moeten ze weer wennen aan mij. Ik had allemaal lekkere dingen uit Nederland meegenomen, zoals belegen kaas en Parmezaanse kaas, pindakaas en kroepoek. Ook van de instant noodle soup met stokjes werden mijn meiden blij (al is dat niet hetzelfde als de bamisoep van opa). Ook met de tekeningen, kaarten en foto's van hun vriendinnen werden mijn meisjes erg blij. Ik heb de meiden van iedereen de groeten gedaan en gezegd dat iedereen ze heel erg mist.

Op zaterdag 21 juli heb ik mijn meiden weer gezien. Deze ontmoeting verliep goed. De fotoboeken die de juffen van school voor Zeliha en Samiha hadden gemaakt vonden ze erg leuk. Ik had tekenspullen, een puzzel en een doos met kralen mee en dus konden we armbanden maken. We hebben gekletst, gekroeld en foto's gekeken. Ook weer lekkere dingen meegenomen natuurlijk. Ik heb verteld dat er heel veel kinderen en ouders zijn die mij helpen en steunen, omdat ze allemaal graag willen dat ze terug komen.

Ik mis mijn meiden heel erg en ik weet dat ze mij ook heel erg missen. Het is dan ook steeds verschrikkelijk ze achter te moeten laten en weer zonder ze terug te moeten reizen. Gelukkig zie ik ze 4 augustus weer... 


Danielle van der Pligt
28-06-2018

Op 27 februari is de zitting in Turkije naar aanleiding van het verzoek tot teruggeleiding dat ik heb ingediend bij de Centrale Autoriteiten geweest. Deze zitting is positief verlopen. Ik zou op korte termijn mijn kinderen zien, dit is helaas niet gebeurd. Op 23 mei is de tweede zitting geweest. De rechter heeft bepaald dat ik dagelijks telefonisch contact moest kunnen hebben met mijn kinderen en wilde op korte termijn een ontmoeting tussen mij en mijn kinderen regelen. Ik heb mijn kinderen inmiddels een aantal keer gesproken.

In de zitting van 6 juni heeft de rechter bepaald dat ik in de komende twee maanden mijn kinderen 4x 2 uur ga zien. Dit is geweldig nieuws! Stap voor stap kom ik dichterbij, maar ik kan echt alle hulp goed gebruiken om deze stappen te kunnen zetten. Ik kijk erg naar het weerzien met mijn kinderen uit...

Op 23 juni hebben mijn dochters en ik elkaar na 10 lange maanden eindelijk gezien! Oma (mijn moeder) was er ook bij wat erg fijn was voor de kinderen. De ontmoeting is naar verwachting verlopen. In het begin waren ze erg timide en verlegen. Vooral Zeliha had veel moeite met het weerzien. Ik zag angst en paniek in haar ogen. Gaandeweg konden ze wat meer zichzelf zijn en zag ik steeds wat meer van mijn "oude" dochters terug. Het is erg pijnlijk om te zien dat de twinkeltjes uit hun mooie ogen zijn verdwenen. Ik zag twee verloren meisjes met veel vragen in hun hoofd. We hebben met elkaar gespeeld, gepraat en gekroeld en dat was heel fijn. Het afscheid verliep rustig, we wisten ons allen sterk te houden, al is het emotioneel erg zwaar om weer zonder kinderen in het vliegtuig te moeten stappen. Gelukkig zie ik ze snel weer en ik heb al een lijst gemaakt met alle lekkere dingen die ik voor ze mee moet nemen uit Nederland.

 


 

Laat een reactie achter

260 donaties
€ 8.937,00
Doel: € 30.000,00
29% / 2 dagen te gaan