Voor mezelf een keer RUGGENGRAAT durven tonen | Geld inzamelen
 
 

Voor mezelf een keer RUGGENGRAAT durven tonen

Praktisch aangepaste badkamer zou me nog dat laatste beetje privacy kunnen geven......

Hallo en alvast bedankt voor uw tijd als u mijn verhaal verder gaat lezen.

Ik wil graag een korte gezinsinfo geven, 

Mijn naam is Miranda, recent 54 geworden, bijna 20 jaar gelukkig getrouwd en ben trotse moeder van 2 zoons en 1 dochter van resp. 28, 18 en 25

oudste zoon afgestudeerd en woont samen, jongste zoon woont nog thuis maar voornemens toelatings traject tot marinier.

middelste, dochter, woont op het moment in Australie om haar studie af te ronden, (zie uitzending Grenzeloos Verliefd) en gaat medio oktober dit jaar emigreren. De vraag is dan ook vaak hoe ik dit vind, en dan is standaard mijn antwoord dat het draait om het geluk van de kids, maar mijn gevoel en verstand voeren soms oorlog!

Mijn man is Internationaal Chauffeur, en de weekenden thuis, waar bewust destijds voor is gekozen omdat vanwege herhaaldelijk faillissement van div. werkgevers, er ook herhaaldelijk paniek was met 3 opgroeiende koters, en toen het UWV een herscholing tot vrachtwagenchauffeur met baangarantie aanboodt, was de paniek gelijk verdwenen en binnen een half jaar zat mijn man op de vrachtwagen, en nu nog steeds.

En ikzelf, tja ik had een werkelijk superleuke full-time baan in de damesmode voor jong tot oud, en mis met name die lieve oude dankbare dametjes. Ik kon daar heel erg van genieten, tot dat 6 jaar geleden ik steeds meer last kreeg van mijn onderrug, waarbij ik het echt niet meer onopgemerkt kon laten, en uiteindelijk toch maar naar mijn huisarts gegaan ben, en als ik eenmaal kom, dan weet hij dat ik al lang gewacht heb.

Dus MRI en foto's van mijn onderrug laten maken. Ik had tegen mijn werkgever al verteld dat ik zowat zeker wist dat het een herniaoperatie zou worden, en was dat maar waar geweest.......

Ook had ik al lang pijn aan mijn elleboog en ook daar moest ik foto's van laten maken, en na ook hiermee te lang te hebben gelopen tot ik letterlijk niks meer kon, is deze 8 weken in het gips gezet zodat deze wel gedwongen was rust te krijgen, en daar zat ik dan, alles ging al zo moeilijk met mijn rugklachten.

Toen kwam de uitslag van de MRI en de foto's, en hoopte snel ingepland te kunnen worden voor een operatie. Maar helaas, er was een flinke vergroeing aan mijn staartbeen afwijkend naar rechts (buitenkant zichtbaar als flinke knobbel op mijn onderrug) en bij de onderbroken wervelboog, een stukje miste gewoon, was al slijtage te zien.(zie foto) Het bleek aangeboren, zenuwen raakte nu beknelt, mede door 3 zwangerschappen veranderd de stand van je rug, en ouder worden heeft als gevolg dat we wat in gaan zakken. Het was niet te opereren, maar ik wilde het er niet bij laten dus vroeg een second-opinion aan en kwam bij Via-Sana in Mill terecht. en hoopte dat deze gespecialiseerde artsen me wel konden opereren.

Maar die vlieger ging niet op, daarintegen kwam ik in het pijnbestijdingstraject terecht, en wist voooraf dat het geen pretje zou zijn.                M'n man heeft me eenmaal thuis, over de drempel moeten dragen, dat was komisch en triest tegelijk.

Toch heeft het bijna 24 uur geduurt voordat het gevoel in m'n beide benen wat normaal aan ging voelen, maar helaas was de pijn daarmee ook weer in alle hevigheid terug, ....ik raakte soort van in paniek, wat nu? inmiddels was ook de oproep uit Geldrop er voor een GPS behandeling van mijn elleboog, dit was een dagopname. (GPS wil zeggen Gravitational Platelet Separation) Het is een behandeling, waarbij je een gel van eigen bloedplaatjes krijgt toegediend in de aangedane pees bij de elleboog.

De dagopname met 7 andere patienten op de zaal, was lang en onaangenaam.

Kortom de GPS bahandeling heeft na maanden afwachten totaal geen resultaat gehad, dus dat was ook klaar. Ik ben het gevoel in m'n rechtervingers zo goed als kwijt. 

Ondanks dat ik weet dat als mijn verhaal eenmaal openbaar is, vele mensen ook vele soorten meningen hebben, en dat mag, wil ik bij deze zeggen dat ik figuurlijk gezien inmiddels een sterke RUGGENGRAAT heb, maar dat terzijde

Prognose was al niet hoopvol, maar het gaat nu sneller achteruit dan voorgaande jaren, een reële angst grijpt me naar de keel. Ik heb vaker uitval in mijn rechterbeen.

Omdat ik onlangs gestrekt in de badkamer lag toen ik wilde douchen, toen bleek dat de badrand echt wat te hoog te zijn geworden voor mijn mobiliteit, ben ik deze actie begonnen. Het was erg confronterend, buiten dat het enorm pijnlijk was, dat er praktisch gezien meer problemen bij komen, en nu zelfs angst heb om te douchen. Een badbeugel is te ver weg om de instap veilig te kunnen maken.                                        

Het realiseren van een tweede toilet is daarmee ook geen overbodige luxe, helaas haal ik die smorgens vaak al niet meer. Ook zijn er douche panelen met infra rood, helaas voor mij geen overbodige luxe, wil ik wat meer kwaliteit van leven en mobiliteit hebben om de dag te starten en door te komen. Maar ben enorm geschrokken van de prijs.

Kortom met een dochter die naar Aussie gaat emigreren, en een spaarpotje te moeten blijven vullen willen we elkaar kunnen zien, lijkt het me logisch dat mijn wens ver weg is om gerealiseerd te kunnen worden door eigen middelen. Ook heb ik er best veel op in moeten leveren toen ik definitief afgekeurd werd, dat scheelt me €425 per maand, klabammm !

....dat ik nu "RUGGENGRAAT" durf te tonen, is omdat ik mijn verhaal eindelijk durf te delen, ipv altijd de schijn hoog proberen te houden met het verdoezelen van mijn dagelijkse struggelingen met veel pijn en angst, angst om bij een volgende val niet meer op te kunnen staan, angst om hulp te moeten krijgen bij zoiets prive als douchen en naar het toillet gaan, angst om oma rolstoel genoemt te worden mocht ik in de toekomst ooit oma worden, angst om nog meer afhankelijk te moeten zijn, want lieve hulp bij de dagelijkse dingen heb ik al genoeg waar ik wel zeer dankbaar voor ben

Door een praktische badkamer met toilet kan ik nog eventjes mezelf bedruipen ( mooie woordspeling per ongeluk), niet meer en niet minder.

Ik wil u hartelijk bedanken voor uw tijd, en wens u het allerbeste toe met de boodschap, terwijl het cliché lijkt, vooral te genieten van de kleine, soms gewoon dagelijkse dingen, wie weet kan het zomaar omslaan. Gelukkig hoef ik voor nu geen donatie voor een traplift te vragen, en hoop ook dat ik voorlopig zonder kan.....

Vriendelijke groetjes, Miranda Beks

 

 



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








 

Laat een reactie achter

1 donatie
€ 15,00
Doel: € 18.000,00
0%

Deze actie is gesloten.