Vluchtelingenwerk Lesbos | Geld inzamelen
 
 

Vluchtelingenwerk Lesbos

Sanne Rianne werken met vluchtelingen in Lesbos

06-05-18 UPDATE 1.

English? Click here.

Lieve allemaal,

De eerste week heeft veel indruk gemaakt op ons. We zijn beide gestart op vluchtelingenkamp Kara Tepe waar alle kwetsbare vluchtelingen op Lesbos wonen, zoals kinderen en gehandicapten. Maar we hebben ook Moria bezocht (zie foto), een plek waar veel vluchtelingen zijn die in erbarmelijke omstandigheden leven, maar waar gelukkig een nieuw campus wordt gestart door Movement on the Ground.

We hebben uiteenlopende activiteiten uitgevoerd, zoals ontbijt verzorgen, kleding geven, in een community keuken helpen en ventilatoren installeren. Ondanks de lange uren krijgen we veel dankbaarheid terug. Vluchtelingen hebben ons indrukwekkende verhalen verteld en zelfs frustratie geuit over hun verleden, omdat er niemand anders voor ze is om het aan kwijt te kunnen. En dat is oké, want we doen dan wel veel praktische dingen maar er ‘gewoon zijn’ is soms het allerbelangrijkst.

We kopen van alle prachtige donaties die we tot nu toe hebben gekregen bijvoorbeeld een colaatje voor een man die uit Irak, die gevlucht is en vrijwillig zijn ervaring als elektricien inzet op het campus. Of 500 vuilniszakken voor alle kleding die is gedoneerd en gesorteerd moet worden. En kilo’s aan papier en pennen voor de Afghaanse vrouwen waar we mee tekenen, omdat ze niet in woorden kunnen vertellen wat hen gelukkig of verdrietig maakt.

Dank jullie wel voor al de momenten die we ze kunnen geven door jullie donaties. Het is hartverwarmend om te zien hoever we al zijn gekomen. We houden je graag om de hoogte waar we het geld nog meer aan besteden.

Deze week hebben we beide een moment gehad deze week die erg veel indruk heeft gemaakt op ons eigen manier:

Rianne
Gister liep ik een huisje binnen van één van de families op Kara Tepe. Een vrijwel leeg huisje maar dat wat er stond, was netjes georganiseerd. Ik kwam er een pot en een pan brengen voor de familie om mee te kunnen koken. Want dat krijgt elke Isobox hier op het stukje Lesbos dat net een camping lijkt. Ik schrok een beetje van hoe netjes het binnen was. Er lag vrijwel alleen een gescheurd kleedje en oud matras, maar alles wat er lag had keurig een plek. De vrouw in de deur bedankte mij vriendelijk in het Koerdisch voor de pot en pan. Ze keerde zich daarnaar weer om naar haar twee kinderen.

Al zes dagen lang zag ik grote families weinig eten en kleren met elkaar delen, maar op de zevende dag was de brok in mijn keel groter dan al die dagen ervoor. Zoals deze vrouw haar huisje had georganiseerd, ook al was er amper iets. Zo zou ik ook hebben geleefd als ik in haar schoenen zou hebben gestaan. Zou ik ook nog zo vriendelijk mensen kunnen bedanken voor een pot of pan als ik in een leeg hok zou leven? Op dat moment had ik zo voor haar neus kunnen staan huilen. Maar ik kon niet besluiten of dat haar een beter gevoel had gegeven. Omdat ik niet zou weten of het mij een beter gevoel had gegeven. Dus ik ben maar omgedraaid en slikte het weg.

Toen ineens kwam een leven op de vlucht dichtbij voor mij. Er zijn wel meer dan 1000 kwetsbare vluchtelingen op Kara Tepe maar het is ongelooflijk hoeveel uiteenlopende culturen en achtergronden hier zijn op zo’n kleine plek. Zo snel kom je dus ook iemand tegen waar je op je eigen manier mee identificeert. Deze vrouw was de Koerdische versie van mij. Ze leek alleen nog sterker dan ik.

Wie weet loop ik nog eens terug. Maar voor nu even niet.
Mezelf één keer deze week te zijn tegengekomen, is al voldoende.

Sanne
Waar zal ik beginnen.
De eerste week voelt als een maand. Het is bijzonder hoe snel je contact maakt met mensen en hoe makkelijk je manieren vindt om met mensen te communiceren. Ik heb inmiddels hele app gesprekken met mensen die geen woord Engels praten door voortdurend foto’s van Google Translate naar elkaar te sturen. Hij uit het Arabisch naar Engels en ik dan terug vanuit het Engels naar het Arabisch (zie foto).

Waar ik voornamelijk mee bezig ben geweest is om met een team ventilatoren te installeren in de meer dan 260 Isoboxen. Je komt binnen bij elke familie en gaat dan de ventilator aansluiten aan de elektra kast. Je ziet bij elke isobox/huisje zo ontzettend veel culturen en mooie dingen, maar je ziet ook de ellende en soms een stukje verleden van deze mensen. Wat ik heel bijzonder vind, is dat ondanks dat ze drie maaltijden per dag krijgen, wat echt maar net voldoende is, deze mensen je toch een halve maaltijd willen aanbieden of thee of een frisdrankje omdat ze je dankbaar zijn. Dit ondanks dat ze echt heel weinig tot bijna niks hebben. Voordat je het weet zit je thee te drinken met vijf kinderen op schoot en moet je excuseren dat je echt verder wil met je werk.

Wat op de een of andere manier heel veel indruk op mij gemaakt heeft, is dat ik bij een isobox/huisje binnenkwam en daar zat een vrouw met donkere haar en een kind. Ik kon de oorlog en ellende zien in haar ogen en dat is naar om te zien. Toen ik begon met het installeren zette ze op haar telefoon Knocking On Heaven’s Door van Bob Dylon op en voor ik het wist waren we samen aan het meezingen. Zij zittend op de grond met haar kind en ik de ventilator aan het installeren.

Dit is een moment wat ik nooit meer zal vergeten en bij dat nummer zal ik de rest van me leven aan haar moeten denken.

Er is zo veel meer te vertellen maar dat komt in de volgende update ;)

-------------------------------------------------------------------------------
25-04-18

English? Click here.

Lieve familie, vrienden en ieder die dit leest, 

Wij hebben een bijzondere beslissing genomen.
Een beslissing die ontzettend goed voelt, maar ook een beslissing waarvan je eigenlijk had gehoopt dat die in de wereld van nu niet meer nodig zou zijn.
Op 26 april vertrekken wij voor 3 maanden naar Lesbos om als vrijwilligers voor de organisatie Movement on the ground vluchtelingen te gaan helpen.

De vluchtelingencrisis is niet meer elke dag in het nieuws, maar nog steeds proberen mannen, vrouwen, kinderen en families uit onder andere Syrië, Irak, Iran, Pakistan en Eritrea de oversteek naar Europa te maken, voor een leven zonder oorlog, bedreiging, honger en angst.

Op het Griekse eiland Lesbos komen nog steeds dagelijks vluchtelingen aan in kleine bootjes, getraumatiseerd en in slechte conditie. Het nieuws en de foto’s hebben we vele malen voorbij zien komen en je voelt je beschaamd als je stil staat bij de uitzichtloze situatie waarin deze mensen verkeren op zoek naar veiligheid, voeding en onderdak.

Wij blijven geraakt door deze beelden en verhalen in deze voortdurende vluchtelingencrisis.
De meeste van hen zijn bij hun aankomst volstrekt afhankelijk van organisaties zoals Movement on the Ground (FB link hier) en hun vrijwilligers.

Vanwege overbezetting in het eerste vluchtelingencampus, wordt er momenteel hard gewerkt aan de start van een nieuw campus.
Gedurende de 3 maanden dat we er zijn, zullen we o.a. helpen deze nieuwe campus op te zetten en community activiteiten in gang te zetten.

Voor ons is dat een fantastische en vooral bijzondere uitdaging en vanzelfsprekend willen we ook zo veel mogelijk doen in de periode dat we daar zijn.
Rianne is bijna jarig (30 april). Sanne is iets later jarig (13 november). Toch willen we jullie nu al om ons verjaardagscadeautje vragen.
Wij hoeven zelf geen cadeautjes want we hebben alles al.
Daarom willen we je vragen een bedrag over te maken.
Hiervan willen wij: cadeautjes kopen voor kinderen die daar jarig zijn (kleurpotloden, knuffels, speelgoed), activiteiten organiseren in het campus, kosten voor verblijf zoals maaltijden betalen en bijdragen aan tenten en licht in het campus.

Een mooier cadeau dan dat kunnen wij ons niet voorstellen.

Het zou fantastisch zijn als je ons daarmee zou willen helpen!
Dat kan met je naam, met een 'gefeliciteerd!' erbij of anoniem kan ook natuurlijk. Alles mag.

We houden je erg graag op de hoogte van het werk wat we doen en zijn ontzettend blij met alle kleine beetjes.

Vaak helpen de kleine beetjes, het allermeest!

Bedankt.

Warme groeten,

Sanne en Rianne.

P.S. Delen is lief.

Niet lezen maar kijken?
(video gemaakt door WR Films).
(Foto: Maartje Brockman)

Sanne en Rianne
06-05-2018

For English click here.

Lieve allemaal,

De eerste week heeft veel indruk gemaakt op ons. We zijn beide gestart op vluchtelingenkamp Kara Tepe waar alle kwetsbare vluchtelingen op Lesbos wonen, zoals kinderen en gehandicapten. Maar we hebben ook Moria bezocht (zie foto), een plek waar veel vluchtelingen zijn die in erbarmelijke omstandigheden leven, maar waar gelukkig een nieuw campus wordt gestart door Movement on the Ground.

We hebben uiteenlopende activiteiten uitgevoerd, zoals ontbijt verzorgen, kleding geven, in een community keuken helpen en ventilatoren installeren. Ondanks de lange uren krijgen we veel dankbaarheid terug. Vluchtelingen hebben ons indrukwekkende verhalen verteld en zelfs frustratie geuit over hun verleden, omdat er niemand anders voor ze is om het aan kwijt te kunnen. En dat is oké, want we doen dan wel veel praktische dingen maar er ‘gewoon zijn’ is soms het allerbelangrijkst.

We kopen van alle prachtige donaties die we tot nu toe hebben gekregen bijvoorbeeld een colaatje voor een man die uit Irak, die gevlucht is en vrijwillig zijn ervaring als elektricien inzet op het campus. Of 500 vuilniszakken voor alle kleding die is gedoneerd en gesorteerd moet worden. En kilo’s aan papier en pennen voor de Afghaanse vrouwen waar we mee tekenen, omdat ze niet in woorden kunnen vertellen wat hen gelukkig of verdrietig maakt.

Dank jullie wel voor al de momenten die we ze kunnen geven door jullie donaties. Het is hartverwarmend om te zien hoever we al zijn gekomen. We houden je graag om de hoogte waar we het geld nog meer aan besteden.

Deze week hebben we beide een moment gehad deze week die erg veel indruk heeft gemaakt op ons eigen manier:

Rianne
Gister liep ik een huisje binnen van één van de families op Kara Tepe. Een vrijwel leeg huisje maar dat wat er stond, was netjes georganiseerd. Ik kwam er een pot en een pan brengen voor de familie om mee te kunnen koken. Want dat krijgt elke Isobox hier op het stukje Lesbos dat net een camping lijkt. Ik schrok een beetje van hoe netjes het binnen was. Er lag vrijwel alleen een gescheurd kleedje en oud matras, maar alles wat er lag had keurig een plek. De vrouw in de deur bedankte mij vriendelijk in het Koerdisch voor de pot en pan. Ze keerde zich daarnaar weer om naar haar twee kinderen.

Al zes dagen lang zag ik grote families weinig eten en kleren met elkaar delen, maar op de zevende dag was de brok in mijn keel groter dan al die dagen ervoor. Zoals deze vrouw haar huisje had georganiseerd, ook al was er amper iets. Zo zou ik ook hebben geleefd als ik in haar schoenen zou hebben gestaan. Zou ik ook nog zo vriendelijk mensen kunnen bedanken voor een pot of pan als ik in een leeg hok zou leven? Op dat moment had ik zo voor haar neus kunnen staan huilen. Maar ik kon niet besluiten of dat haar een beter gevoel had gegeven. Omdat ik niet zou weten of het mij een beter gevoel had gegeven. Dus ik ben maar omgedraaid en slikte het weg.

Toen ineens kwam een leven op de vlucht dichtbij voor mij. Er zijn wel meer dan 1000 kwetsbare vluchtelingen op Kara Tepe maar het is ongelooflijk hoeveel uiteenlopende culturen en achtergronden hier zijn op zo’n kleine plek. Zo snel kom je dus ook iemand tegen waar je op je eigen manier mee identificeert. Deze vrouw was de Koerdische versie van mij. Ze leek alleen nog sterker dan ik.

Wie weet loop ik nog eens terug. Maar voor nu even niet.
Mezelf één keer deze week te zijn tegengekomen, is al voldoende.

Sanne
Waar zal ik beginnen. De eerste week voelt als een maand.
Het is bijzonder hoe snel je contact maakt met mensen en hoe makkelijk je manieren vindt om met mensen te communiceren. Ik heb inmiddels hele app gesprekken met mensen die geen woord Engels praten door voortdurend foto’s van Google Translate naar elkaar te sturen. Hij uit het Arabisch naar Engels en ik dan terug vanuit het Engels naar het Arabisch (zie foto).

Waar ik voornamelijk mee bezig ben geweest is om met een team ventilatoren te installeren in de meer dan 260 Isoboxen.
Je komt binnen bij elke familie en gaat dan de ventilator aansluiten aan de elektra kast. Je ziet bij elke isobox/huisje zo ontzettend veel culturen en mooie dingen, maar je ziet ook de ellende en soms een stukje verleden van deze mensen. Wat ik heel bijzonder vind, is dat ondanks dat ze drie maaltijden per dag krijgen, wat echt maar net voldoende is, deze mensen je toch een halve maaltijd willen aanbieden of thee of een frisdrankje omdat ze je dankbaar zijn. Dit ondanks dat ze echt heel weinig tot bijna niks hebben. Voordat je het weet zit je thee te drinken met vijf kinderen op schoot en moet je excuseren dat je echt verder wil met je werk.

Wat op de een of andere manier heel veel indruk op mij gemaakt heeft, is dat ik bij een isobox/huisje binnenkwam en daar zat een vrouw met donkere haar en een kind. Ik kon de oorlog en ellende zien in haar ogen en dat is naar om te zien.
Toen ik begon met het installeren zette ze op haar telefoon Knocking On Heaven’s Door van Bob Dylon op en voor ik het wist waren we samen aan het meezingen. Zij zittend op de grond met haar kind en ik de ventilator aan het installeren.

Dit is een moment wat ik nooit meer zal vergeten en bij dat nummer zal ik de rest van me leven aan haar moeten denken.

Er is zo veel meer te vertellen maar dat komt in de volgende update ;)



 

Laat een reactie achter

39 donaties
€ 1.515,00
Doel: € 1.500,00
101%