Red DOMAINE LA CHARVIERE | Geld inzamelen
 
 

Red DOMAINE LA CHARVIERE

HELP HET ONTLUISTERENDE EINDE VAN DOMAINE LA CHARVIERE

-HET ONTLUISTERENDE EINDE VAN DOMAINE LA CHARVIERE

Het onverwachte en onverdiende einde van een Franse droom en een “ik ben vertrokken”. gezin.


Domaine la Charvière, Woensdag, 23-10-2019. 07.00 uur


Vrijdagmiddag, 18 oktober om een uur of 4 barstte de bom.

Twee weken daarvoor hadden we tot onze verbijstering een aangetekende brief van de belastingdienst ontvangen, die een audit aankondigde. 18 oktober om half 3 's middags. Een paar dagen voor de controle belde de belastinginspecteur en vroeg ons of we de fichiers van de comptable hadden. Die moesten we hebben volgens hem. Na contact opgenomen te hebben met ons boekhoudkantoor, een Nederlands boekhoudkantoor in de Morvan dat al jaren Nederlanders in Frankrijk bijstaat, waren we gerust gesteld. We hoefden geen boekhouding te voeren, we waren een micro-entreprise, dus die fichiers waren niet nodig. We waren stiekem ongerust, en een beetje nerveus, want al hebben we te goeder trouw altijd alles keurig opgegeven en de aangiftes door de boekhouder laten doen, het klonk allemaal zo zwaar. Maar we hadden niets te verbergen, en onze administratie keurig op orde, dus het zou wel los lopen, dachten we.


De belastinginspecteur was er stipt op tijd, en was zo mogelijk nog nerveuzer dan wij. Hij had bibberende handjes, een onzekere stem, hapte naar adem en vermeed oogcontact. Vriendelijk als we altijd zijn, nodigden we hem uit te gaan zitten, gaven hem een kop koffie en beantwoorden zo open mogelijk zijn eerste vragen. Hij vroeg nogmaals om de fichiers, en we legden hem uit dat uit contact met onze boekhouder bleek dat wij niet boekhoudingsplichtig waren en ook geen fichiers nodig hadden. Hij mompelde met een verbeten trek om zijn mond iets van "bon".Daarna vroeg hij om een rondleiding, die we hem gaven. Hij stelde allerlei vragen, over ontbijt, opgemaakte bedden, de bedrijfsvoering en services die we verleenden, over de receptie, en die hebben we allemaal keurig beantwoord. Ontbijt en opgemaakte bedden alleen voor de chambres d'hote, de accommodaties werden kaal verhuurd, onze gasten waren autonoom.


Na de rondleiding terug naar binnen, waar hij aankondigde de reden van zijn komst te gaan onthullen. Hij drukte mij op het hart alles goed te vertalen voor meneer, die immers geen Frans sprak, want het was heel belangrijk dat hij zou begrijpen wat er volgde. En toen liet hij de bom vallen. Volgens hem moest er een tweedeling worden gemaakt in de inkomsten, en viel de verhuur, buiten de chambres d'hote, niet onder vente maar onder prestations de service. En dat had geen TVA plafond van 82.800, zoals ons altijd was verteld (en wat we meermaals hadden gecheckt bij de boekhouder, afgelopen voorjaar nog waarop bevestigd werd dat het plafond dit jaar idd 82.800 was,) en maar voor prestations de service was een TVA plafond van 30.000 euro geldig. Waar we ruim overheen zaten. Elk jaar meer.

Wat volgens hem betekende dat we over bijna alle boekjaren BTW en boekhoudingsplichtig waren. Hij eiste per direct inzage in de fichiers, op straffe van een onmiddelijk uit te schrijven boete van 5000 euro per kalenderjaar, neerkomend op 15.000 euro over de te controleren jaren. We waren met stomheid geslagen. Wat? Hoe dan? We hadden keurig alles aangeleverd aan de boekhouder die elk jaar de aangiftes voor ons verzorgde, daar blind op vertrouwd, omdat zij alle ins en outs van het Franse belastingsysteem kenden, en nu bleken we in de verkeerde categorie te zitten? En niemand die ons daar opmerkzaam op maakte? 


De belastinginspecteur sommeerde ons per direct onze boekhouder te bellen voor de fichiers. Hij moest ze per direct hebben. Maar die hadden we niet. Die zijn nooit 

gemaakt omdat we niet BTW en boekhoudingsplichtig waren. We legden hem uit dat ze slechts op dinsdag, woensdag en donderdag werkten, en dat we ze nu niet konden 

bereiken. Daar nam hij geen genoegen mee en hij dwong ons in het bijzijn van hem het boekhoudkantoor te bellen, zodat hij zelf kon constateren dat ze niet opnamen. En 

zo geschiedde, we spraken een boodschap in, ze moesten ons zsm terugbellen, en hij vervolgde zijn protocol. Hij gaf ons te kennen dat het beter was voorlopig niet het 

land uit te gaan. Toen we hem uitlegden dat we eigenlijk de volgende morgen weg zouden gaan ivm een afspraak in het UZA in Antwerpen die al een half jaar geleden 

gemaakt was, en hem uitlegden dat die afspraak voor mij van levensbelang was ivm een levensbedreigende wespenallergie, gaf hij schoorvoetend toe dat ik dan maar moest 

gaan, omdat ik voor mezelf moest zorgen, maar dat ik wel een attestation van de behandelend arts moest vragen als bewijs. 

Ineens werden we behandeld als criminelen met mogelijk vluchtgevaar. We raakten steeds verder in paniek. Lamgeslagen en totaal in de war moesten we beloven dat onze 

comptable op dinsdagochtend direct om 9 uur zou bellen. Had hij om 10 uur nog niets gehoord dan zou hij haar bellen. Verder gaf hij te kennen dat de audit nog zeker 5 

afspraken, of zoveel meer, in beslag zou gaan nemen. De eerstvolgende afspraak zou op vrijdag de week erop zijn. Van 10 tot 5. Duidelijk. In een waas gaven we hem een 

hand en namen met tranen in onze ogen afscheid.


De volgende morgen werden we in een nachtmerrie wakker. De implicaties van de aantijging werden steeds duidelijker. Volgens hem hadden we belastingfraude gepleegd. Het eerste jaar was verjaard, de andere 5 jaar, waarvan er nu drie geaudit werden, nog niet. Niet alleen de boete van 15.000 euro hing boven ons hoofd, maar ook de afdracht van 20% btw over de omzet over 5 boekjaren. Te vermeerderen met 40% boete. En daarnaast een ander inkomstenbelastingtarief, geen 14% maar 24%. En dan hadden we het nog niet eens over de RSI, waar je je sociale lasten aan afdraagt gebaseerd op inkomen. Want die komen dan natuurlijk ook nog, en de vele duizenden euro's aan sociale lasten die we reeds afgedragen hadden zouden ongeveer verdubbeld worden. En dan hadden we boekjaar 2019 nog, waar ook geen boekhouding was gevoerd, laat staan de BTW was betaald. Alles bij elkaar zou het gaan om een astronomisch bedrag met heel veel nullen. Een enorm bedrag dat we niet hebben en ook nooit bij elkaar gaan krijgen. We hebben zelf nooit BTW gerekend, waren heilig ervan overtuigd, net als andere Nederlanders die zich met hetzelfde bezig houden, dat we in ons regime geen BTW af hoefden te dragen, en hadden ook geen inkoopfacturen geboekt en het gros van de bonnen ook niet bewaard. Waarom zouden we immers?


Onze hoofden renden in paniek in rondjes, ons alleen maar afvragend hoe en waarom. We kwamen er niet uit. Totaal gebroken besloten we niet te gaan en de afspraak in Antwerpen, alweer, af te bellen. Wat nou wespenallergie. Dit was van levensbelang! 

De boekhoudster reageerde. Dat dit toch wel een serieuze wending nam. En dat ze maandag naar kantoor zou komen om de belastinginspecteur te bellen. Dat we moesten 


proberen ons niet te druk te maken omdat we in het weekend toch niets konden. 

Het kwam niet aan. We besloten dat het enige dat we konden doen het verzamelen van de facturen die we nog wel hadden was. Heel veel hadden we niet meer, maar we vroegen bonnen op bij Amazon, dierenartsen, de Brico en alles wat we konden bedenken. Zodat we in ieder geval een soort van boekhouding konden overhandigen. Alle verkoopfacturen hadden we wel, de omzetten waren duidelijk. De af te trekken inkoop niet. Let wel, pak hem beet 6 ton persoonlijke investering en een dagelijks leven zo basic mogelijk. Rijk werden we er niet van. Terwijl Roelof met de facturen bezig was, ben ik eindeloos aan het Googelen geslagen. Wat betreft de chambres, dat was duidelijk, die vielen onder de commerce. Dat was oké. Wat betreft de gites, die vallen onder de service de prestations, want voor 2019 waren ze ongeclassificeerd. Een fout die de boekhouder vorig jaar pas ontdekte en die we recht hadden getrokken. Maar in 2016, 2017 en 2018 waren die in de verkeerde categorie aangegeven. Wat op zich geem probleem is, want die inkomsten overstegen de 30.000 euro die het plafond vormde niet.


Waar het met name om ging was in welke categorie de verhuur van de safari- bungalow- en tipitenten viel. Volgens de belastinginspecteur onder prestations de service, met het bewuste TVA-vrijstellingsplafond van 30.000, volgens de boekhoudster onder de commerce met een plafond van 82.800. Geen para-hotellerie want geen extra services, geen locations professionel prestations de service, maar locations professionel comerciale.

Zij had een regel in de Franse wet gevonden die dat aangaf, ik vond het tijdens het doorspitten van Franse belastingregelgeving ook, maar ook van alles wat beide kanten op kon. Conclusie: de Franse wet is hier niet duidelijk over en kan op verschillende wijze geinterpreteerd worden.


We kwamen het weekend door, maar vraag me niet hoe. Mijn lijf gaf het zwaar op. Hartkramp, alle spieren deden zeer, diarree, hoofdpijn, vreselijke buikpijn, ik moest 

vechten om te blijven staan. Roelof bleef maar scenario's bedenken, was eindeloos aan het malen. Bij hem duurde het langer voordat de volledige, vreselijke 

implicatievan deze belastinginterventie bij hem binnen kwam. Hij kon het gewoon niet bevatten want we hadden toch alles goed gedaan? Ik begreep het wel. Zag de 

spreekwoordelijke bui al hangen. 


Maar we kwamen het weekend door, en het werd maandagochtend 9 uur. Telefoon op schoot en wachten op een telefoontje van 

mevrouw, de boekhoudster. Het werd later en later, en uiteindelijk bleek dat ze de belastinginspecteur niet te pakken kreeg. 

Door naar dinsdag, ze moest hem immers om 9 uur bellen zoals hij ons op het hart had gedrukt. Want volgens hem was het niet eens een kwestie van volgende week, maar 

vandaag, want die boete.....  Weer kroop de ochtend steeds verder zonder nieuws. Om 11 uur een mailtje, dat ze hem niet te pakken kon krijgen, en hij had, zoals hij 

had aangegeven te zullen doen, haar ook niet gebeld om 10 uur. Welkom in Frankrijk! Hoe bestond dit? Hij liet hier een bom vallen, liet ons in puin achter

en was vervolgens niet bereikbaar? Reageerde ook niet op mail van mij en van Mevrouw? Aan het eind van de ochtend bleek er een telefoonstoring te zijn. De hele belastingdienst lag plat. Je verzint zoiets toch niet? 

Uiteindelijk kreeg Mevrouw de belastinginspecteur te pakken. Ze gaf hem aan dat ze het heel vervelend vond dat hij al een standpunt had ingenomen voordat er onderzoek 

was gedaan. Dat dat haars inziens niet kon. Na enig tegensputteren gaf hij toe. Mevrouw gaf hem aan dat zij van mening was dat de verhuur onder commerce viel. Dat 

deze situatie was ontstaan omdat de Franse wetgeving hierover niet duidelijk was, en dat het gevolg was dat de Franse wet op verschillende manieren geinterpreteerd kon 

worden. Dat hij dus niet zomaar een standpunt in kon nemen en een boekhouding kon vorderen die haars inziens niet nodig was. Hij gaf haar gelijk en gaf aan met zijn 

meerdere te zullen overleggen, en haar aan het einde van de middag of de volgende morgen daarover uitsluitsel te geven. En dat voelt als overgeleverd te worden aan willekeur.

Niet de wet maar persoonlijke interpretatie van de wet. Overgeleverd zijn aan de grillen van een belastinginspecteur en die van zijn meerderen.

Want misschien heeft die man wel een hekel aan buitenlanders? Of heeft hij een slecht weekend gehad? Of ruzie met zijn vrouw? Of kiespijn?

Willekeur, je bent er maar klaar mee.....

 

En dat is waar we nu staan. Het kan linksom of rechtsom. Linksom is het gunstigste scenario, we vallen gewoon onder het micro-regime waaronder we hebben opgegeven, 

rechtsom is het meest zwarte scenario, waarbij we belastingfraude hebben gepleegd en moeten gaan denken aan een op te hoesten bedrag van 1 tot 1,5 ton. En dat hebben 

we niet. Niet meer. Want dat zit in la Charvière. En daar gaat geen bank ons bij helpen, in het slechtste geval volgt er beslaglegging en gedwongen verkoop. Van stenen, niet van bedrijf, want dat bestaat dan niet meer. Een waardevermindering van zeker de helft, of nog minder. Privégeld. Over jaren heen opgebouw kapitaal dat we in onze Franse droom investeerden. Zeker zo'n 6 ton, met hard werken bij elkaar verdiend. Persoonlijke investeringen van beiden. Zomaar weg. Het bedrijf waar we dag en nacht, met bezieling en passie, mee bezig zijn geweest. De plek waar we zo van houden. Ons thuis. En hoe zit het dan met alle dieren? Waar moeten zij naar toe? En met ons? Waar moeten wij naar toe? Zolang alles loopt mogen we Frankrijk niet verlaten. Zelfs niet om in Nederland te gaan werken om in ons levensonderhoud te voorzien als la Charvière kapot is gemaakt.


En wat doen we met de boekingen die momenteel binnenkomen? Je moet er niet aan denken dat mensen aanbetalen en dat je ze straks terug moet betalen. En dat geld er niet is. Wij gaan niemand duperen! 

Maar de cashflow hebben we nodig, want de kosten gaan gewoon door. En wat moet ik de meer dan 12000 volgers vertellen op Facebook, of op de weblog? 

Hoe leuk het hier is? Wat een prachtig plekje we hebben? Hoe we leven als God in Frankrijk? Hoe vriendelijk en laisser faire de Fransen zijn? Hoe ze vooral vroeg 

moeten boeken om hier volgend jaar een supervakantie te hebben? Of hoe alles nu voelt als bedrog en nep, omdat je zomaar ineens word behandeld als crimineel, je van 

geen kwaad bewust? Hoe de belastingdienst zomaar je bedrijf, je leven en dat van je gezin om zeep helpt? Los van dat, moet je je afvragen of de bedrijfsvoering onder het andere regime uberhaupt nog levensvatbaar is. Zoveel drijfzand. Een ware nachtmerrie waar we niet meer uit wakker worden.


Met ons gaat het niet. We leven in een waas. Proberen de dag door te komen. Weten niet eens meer wat voor dag het is. Slapen niet 's nachts, we woelen en draaien en zijn al diep in de nacht ons bed uit. De dagelijkse routines, schoonmaken, dieren, geraniums water geven, het voelt zinloos. Laat staan dat we verder gaan met projecten die op stapel stonden. We weten niet of dat zwaard van Damocles dat boven ons hoofd hangt gaat vallen, wanneer het gaat vallen. We houden ons bange hart vast want we denken dat het gaat vallen. One Franse droom is een Franse nachtmerrie geworden. Ik eet niet of nauwelijks, kan het niet. Mijn lijf kan dit soort stress al lang niet meer aan. Neem mijn medicijnen en vitamines niet in. Waarom zou ik? Ze moeten me in leven houden maar wat heeft het nu nog voor zin om te vechten om te blijven staan?

Ik heb 24/7 hartkloppingen, en hartoverslagen. Stress en trauma, denk ik. Conditie nul. Ik kom nu niet verder dan een dagelijks wandelingetje naar het kippenhok, waar weer twee kuikens zijn geboren, maar het doet alleen maar pijn, dat prille leven. Ik wil niet naar buiten. Het is te confronterend. De plek. De dieren waar we zo van houden. Eindigen ze straks allemaal in het asiel? Ik zie ineens de schoonheid van la Charvière niet meer. De schoonheid van het pure Franse platteland. We zijn een zinkend schip geworden.


Ik kan het niet aan. Ik ga dit niet overleven. Ik neem al afscheid. Doe nog een spelletje met mijn zoon. Heb een goed gesprek met hem over zijn jeugd, zijn toekomst. Geef hem nog wat moederlijk advies mee. Ga in de stromende regen lopen, op mijn teenslippers door de plassen. Want wat maakt het uit? Nog één keer de regen op je schouders en rug voelen. Nat worden. Waarom niet? Wat heb ik nu nog te verliezen behalve mijn strijd tegen het onvermijdelijke staken van mijn slechte lijf?


Ergens is het me gaan dagen, mijn lijf is sowieso al heel slecht. En deze stress gaat me de kop kosten. 

Ik geloof al lang niet meer dat ik nog 10 jaar heb. Of twintig. Of misschien zelfs nog maar 5. Daarbij is mijn levenskwaliteit abominabel. 

Ik heb elke dag zoveel pijn. Slechte nachten, wakker worden, zwetend, ziek, pijn. En dat al jaren. Vechten om te eten maar weten dat elke hap je vreselijke pijn, diarree en ziek zijn oplevert. Nergens naar toe durven vanwege die onophoudelijke diarree.

Honger hebben, elke dag, maar niets lekkers meer kunnen eten. Altijd maar toe kijken hoe anderen eten. De vreselijke hoofdpijn die me 's nachts vaak wakker maakt.

Teveel druk op mijn hoofd als ik lig, een restant van het herseninfarct dat ik heb gehad. Het kunnen genieten van mindfullness, dat ik altijd heb gekund,

is ook weggevaagd door datzelfde infarct. Geen gevoel meer in mijn voeten door vitaminegebrek. Het benauwd zijn door longembolieen en de verlamde stemband die voor mijn luchtpijp hangt. En nu ook ons thuis, ons gezin kapot? Voor mij hoeft het niet meer.


Er zit een levensverzekering op la Charvière. Als ik overlijd is la Charvière vrij op naam. En dat is niet eens zo heel moeilijk denk ik, want dat eten, dat gaat toch niet meer. Ik hoef alleen maar het vechten te staken. En dat zou een oplossing zijn. Waarmee belastingschulden kunnen worden afbetaald. En Roelof en Noah verder kunnen. Want die knul van mij, de zit in zijn eindexamenjaar. En krijgt, buiten het gedoe met zijn zus, dit dan ook nog eens voor zijn kiezen. En vraagt zich af of er uberhaupt wel geld is om volgend jaar te gaan studeren. En of hij uberhaupt dit jaar wel zijn diploma kan halen in Frankrijk. En dat doet me zo zeer. Dat hij dit nu allemaal meemaakt en voor zijn kiezen krijgt. Hij heeft er altijd zo hard voor gewerkt, spreekt vloeiend Frans en haalt betere cijfers dan zijn Franse medeleerlingen en heeft zoveel zin in de toekomst. Ik heb hem op het hart gedrukt dat ik ga zorgen dat het goed komt. Dat hij zijn Franse diploma, zijn BAC lycée generale, gewoon gaat halen, en daarna gaat studeren. In Frankrijk. Zijn Franse droom. Hij is intelligent, en spreekt drie talen vloeiend. Is mega-gemotiveerd en ziet een toekomst in Frankrijk voor zich. Hij gaat studeren, zij het in Frankrijk of in Nederland.

Daar zal ik alles aan doen. Het ultieme offer, mijn leven. Misschien niet elegant, maar tevens misschien de enige kans. 

Arme Noah, de zwaarste verliezer. Tot overmaat van ramp heeft hij ook nog twee weken herfstvakantie, en maakt hij alles mee. De teloorgang van een mooi bedrijf dat groeit en het goed doet, en zijn moeder en stiefvader. 


We kunnen alleen maar afwachten nu. Het gaat vanzelf duidelijk worden. Van alle scenario's die we proberen te bedenken zit het uiteindelijke scenario er waarschijnlijk 


niet eens bij. Ik heb het altijd al gezegd: het leven is een kaartenhuis dat van het ene op het andere moment in elkaar kan storten. En wij kunnen er alleen maar bij staan en hopen dat we van die puinhoop van omgevallen kaarten nog een kans hebben iets te maken. Hoop doet immers leven? Maar de Franse belastingdienst maakt totaal onverwacht een doodskist van dit florerende bedrijf, van ons leven, ons gezin. Eén waaruit we niet kunnen ontsnappen. De seconden kruipen voort, terwijl ons hele leven stil is komen te liggen. En wachten tot we levend begraven worden. 


Update 23-10-2-19 12.00 uur.


Niets gehoord. Gisterenmiddag niet, vanmorgen niet. De belastinginspecteur heeft niet, zoals beloofd, gebeld met Mevrouw om zijn veto uit te spreken.

Nu zijn ze gesloten voor de lunch, om half twee gaat het kantoor weer open. Secondes duren dagen op dit moment, en ik krijg letterlijk geen adem. De twee boterhammetjes die ik gisteren tegen heug en meug at, resulteerden in vreselijke krampen en waterdunne diarree na een nacht vol zweten en misselijkheid. Ik ga niet meer eten, althans vandaag niet. Een kopje kruidenthee is alles. Klaar met vechten, ik zou niet meer weten waarvoor. Ook Roelof zit erdoor. Gaat van computer naar bed, en weer terug. Hij was om 12 uur al wakker vannacht en heeft hooguit drie uurtjes geslapen. We lopen als zombies door het huis. Het is vreselijk, te zien hoe alles in een oogwenk kapot wordt gemaakt. We hebben dit nooit aan zien komen.


Weet je wat het is? We zijn destijds getriggerd door "ondernemen in Frankrijk", de Ardta, en de door hen betaalde cursus van Wim van Teefelen.  Gesubsidieerd door de 


Franse overheid die buitenlandse investeerders naar een achterstandsregio wilde halen. Kapitaal, mensen met kinderen voor verjonging. Een upgrade van het toerisme 


waartoe de Fransen zelf niet bereid bleken. De enige hulp of advies kwam van Nederlanders die er hun core business van hebben gemaakt. Want emigreren naar la douce France is hot. Kijk maar naar "Ik vertrek", of "mijn Franse droom", of Chateau Meiland. En wij Nederlanders, hebben daar wel oren naar. Zijn ondernemend, we zijn tenslotte Europeanen. Wij werken hard. Leveren kwaliteit. Hebben geld om te investeren in onze droom. Komen onze afspraken na. De taal is vaak wel een barriere, maar we doen ons best.


Een foutje van het boekhoudkantoor. Wij waren in de veronderstelling dat we het allemaal netjes en gedegen, conform de Franse regelgeving deden. Eén foutje, en zij nemen natuurlijk de verantwoordelijkheid niet. Vinden het heel kut voor ons, en beloven ons bij te staan waar ze kunnen, maar at the end of the day zijn wij persoonlijk verantwoordelijk. Want je wordt geacht de wet te kennen, al kennen de Fransen die niet eens. Belastingjargon, verwijzingen naar artikelen, en nog meer regels en uitzonderingen, is het in Nederland al lastig, in Frankrijk is het niet te doen. En dat kost ons nu de kop. Dat we een kwalitatief goed product hebben, het Nederlandse en Vlaamse geld dat we de regio binnen brengen, dat lokale producenten en leveranciers daar baat bij hebben, de bakker, het wijndomein, de regionale brouwer, de middenstand, houtleveranciers, restaurants, de slager, de toeristische bezienswaardigheden, het maakt niet uit. Het doet er niet toe. Dat we la Charvière zo betrokken en milieubewust mogelijk hebben beheerd en bewaard voor de toekomst, dat we bomen hebben geplant, een ecologisch maaibeleid hebben gehandhaafd, de mare en 

de hagen die zo typisch zijn voor de bocage Bourbonnais hebben hersteld, eindeloos bloemen hebben gezaaid voor de biodiversiteit, bijen kasten hebben neergezet, 

ecologisch onkruid hebben bestreden, hebben geinvesteerd in nestkastjes, bomen hebben verzorgd en de natuur hebben beschermd, alle liefde die we in dit prachige stukje Frans platteland hebben gestoken, het maakt niet uit. 


We hebben vertrouwen gehad in een boekhoudkantoor, zijn daarin te naief geweest. Want die wisten wel wat ze deden, dachten we. En nu hangen we. Want de belastingdienst 

is ongenadig. En met ons vallen er nu zoveel slachtoffers. Ik zou zo graag naar alle "Ik vertrek" fans willen schreeuwen, ze willen waarschuwen: pas op, doe het niet, 

er zijn meer valkuilen dan kansen. Je blijft altijd die buitenlander, wordt altijd in het ongelijk gesteld bij rechtszaken en door overheden en soms zelf ronduit 

gediscrimineerd. En veel Nederlanders die vertrekken naar hun Franse droom redden het niet. Leven onder de armoedegrens. Halen niet eens het minimumloon binnen. Of 

zijn onverzekerd. Gaan terug of kwijnen in schaamte weg. Het is hier log, en traag, en onduidelijk, het systeem. Als niet mee-werkend partner, als concubine, ben ik 

anderhalf jaar in de weer geweest om mijn carte vitale en mijn sociale nummer te krijgen. Alle ziektekosten betaalde ik zelf, en met een dubbele longembolie liet ik me 

ontslaan uit het ziekenhuis omdat ik onverzekerd was. Wat niet helemaal correct was, want via zorginstituut Nederland, aan wie ik maandelijks gewoon een x-bedrag 

betaalde aan ziektekostenpremie, zou ik dat wel moeten zijn geweest. Maar ik heb anderhalf jaar moeten knokken om uiteindelijk die Franse verzekering te krijgen. Het 

geld betaald aan het college van zorgverzekering heb ik nooit teruggezien en er werd me verteld dat ik de rekeningen niet bij hen in kon dienen. Voor niets anderhalf 

jaar premie betaald. Van het kastje naar de muur. Lang leve Europa! En elke keer waren de Franse instanties weer de papieren kwijt. Digitalisering loopt hier mijlenver achter. Stapels met papier en formuliertjes. Schier onmogelijk je een weg te banen door de Franse bureaucratie! 

Bijwerken op de Franse werkvloer is ook geen optie, want, diploma's die hier niet geldig zijn, discriminatie, ze maken het praktisch onmogelijk. Dàt.... En als je het met je eigen onderneming dan goed doet trek je de aandacht van Franse autoriteiten. Want weer die buitenlanders. En dan hang je. Dus doe het gewoon niet. Heb niet onze bravoure en ondernemingslust. Weest niet een dromer, durver, doener.Wees geen Europeaan maar blijf gewoon in Nederland. Wees voorzichtig in welk land je je geld investeert. Je wordt er op afgerekend. Letterlijk.... We waren ons echt van geen kwaad bewust. Dachten alles goed geregeld te hebben. Hadden vertrouwen in het boekhoudkantoor dat bijna elke "Ik vertrekker" hier helpt met de financiele en andere administratie. In retro-perspectief een miskleun van jewelste....


Update 23-10-2019 14.42


Nog altijd niets gehoord. Ik begin te geloven dat de belastinginspecteur gewoon niet meer terug gaat bellen en ons vrijdag, tijdens de afspraak, voor het blok zet. Het 


is niet te doen! Weer een nacht waarin we niet weten hoe dit verder gaat. De hele situatie is ontluisterend en onmenselijk!


En dan dragen we keurig elk jaar een substantieel bedrag aan toeristenbelasting af aan het Maison du tourisme. Die hier nog nooit zijn wezen kijken. Laat staan iets voor ons doen. Montmarault is een village d'etappe, langs de A71 en de RCA, die men met miljoenen euro's aan staatsgeld en Europese subsidies aan het verbreden is. Onze Nederlandse buurman, 7 ton geinvesteerd in zijn Franse droom, een camping van 60 plekken, heeft zijn camping gesloten en die staat ook al een paar jaar te koop. Hij wil ervan af. Terug naar Nederland. Jarenlange strijd met de Franse belastingdienst. Tonnen aan boetes. Het werken wordt hem stelselmatig onmogelijk gemaakt door regelgeving en controles. En nu is la Charvière aan de beurt. Wat blijft er dan nog over aan campings en toeristische verblijven in Montmarault? Wat een farce!


Donderdag 24-10-2019 8.00 uur


De belastinginspecteur heeft niet gebeld. De hee dag hebben we lamgeslagen zitten wachten. Elke keer checkend of we geen telefoontje gemist hebben. Er kwam niets uit 

onze handen. De avond is nog wel soort van comfortabel. Met zijn 3-en beneden en de televisie aan want dat leidt af. En de sauna. Veel wordt er niet gepraat. Wat 

moeten we zeggen. Gisteren aan het einde van de middag nog we even contact gehad met Mevrouw. Die het op zich een goed teken vond dat de belastinginspecteurj niet had 

gebeld. Want dat dat betekende dat hij serieus aan het overleggen was met zijn meerderen. Ik geloof er niets van. Volgens mij gaat hij het eropaan laten komen. Op het 

laatste moment. Zodat we niets anders kunnen dan hem die boekhouding, die we paniekerig geprobeerd hebben samen te stellen, overhandigen en hij kan gaan rekenen. 


Volgens Mevrouw zou hij zeker donderdag laten weten wat zijn oordeel is. Zodat vrijdag duidelijk is welke kant het op gaat. Het is nu donderdag. Morgen komt hij. En 

wij zijn nog steeds in het ongewisse over zijn standpunt. Met Googelen zijn we gestopt. Het heeft geen zin. Zoveel uitleggen, op zoveel manieren te interpreteren. 

Prestations de service of vente. Je kunt met de verschillende artikelen alle kanten op. En dus zijn we overgeleverd aan de willekeur van de belastinginspecteur. Die 

van hoogste baas Macron de opdracht heeft gekregen de profiteurs en de bedriegers van het micro-regime op te sporen. Het micro-regime is te duur. Er wordt teveel 

misbruik van gemaakt door mensen die zo gratis verzekerd zijn. Dat was een verkiezingsbelofte van Macron. Het fraudegevoelige en te dure micro-regime hervormen. Ook wij kennen legio mensen die misbruik maken van het systeem. Niet werken, maar wel als micro-entrepreneur ingeschreven zijn zodat ze gratis verzekerd zijn. Wij horen 

daar niet bij. Hebben afgelopen jaren over onze hard bij elkaar gewerkte omzet duizenden euro's aan belasting en vaste lasten betaald. Maar ons administratiekantoor heeft per ongeluk 5 centimeter teveel naar boven op het formulier een kruisje gezet. En nu gaan we voor de bijl. Want het liefst heeft de regering niemand meer in het micro-regime.

En als we in een systeem réel moeten aan acteren, ook goed. Geen probleem. Maar maak ons niet eerst kapot, voordat we uberhaupt de kans hebben gehad over te stappen.

We voelen ons zo machteloos op dit moment. Vandaag een nieuwe dag. Het is belangrijk dat we dingen gaan doen, want de eerste vorst komt eraan volgende week. Bijen nog 


één keer bijvoeren voor de winter, de dieren een dik bed van stro in hun verblijven, het water afsluiten op camping en in de gites. De hoefsmid komt ook vandaag. En 

verder een dag als alle voorgaande dagen sinds vorige week vrijdag; met angst en vrezen wachten op een telefoontje dat duidelijk gaat maken hoe we verder gaan. Het kan 

zo maar zijn dat dat zwaard van Damocles valt vandaag.....

 


09.30 update:


Mevrouw stuurt een mailtje. Heeft een belafspraak met de belastinginspecteur om 11.30 Het is nu 13.00 uur, en niets gehoord. 

Lunchpauze in Frankrijk. Elke vezel in mijn lijf staat strak van de spanning. Dit is onmenselijk. Je zou haast in de auto stappen en naar het belastingkantoor in Montlucon rijden om opheldering te eisen.

Helaas werkt dat niet zo in la Douce France. We kunnen alleen maar wachten. Ben benieuwd wat de volgende tijd word die genoemd gaat worden.


14.00 uur


Mevrouw stuurt naar aanleding van Roelof's mailtje of ze al iets weet, een berichtje.

Ze heeft dhr. Evangelista gesproken vanmorgen,ze weet iets meer? Heeft om half 3 een nieuwe belafspraak met hem.

Denkt ons rond 15.00 uur te bellen.

Net kweeperen geplukt, maar heb ze onder de boom laten liggen.

Als we ten onder gaan heeft het geen zin kweeperengelei voor volgend jaar te maken.

Net één van de twee geboren kuikens gewond en verzwakt uit het kippenhok gehaald.

Hij werd door mama kip onder de voet gelopen. Ik weet hoe het arme ding zich voelt....


15.11


Nog niets gehoord. Of Mevrouw al gebeld heeft weet ik niet.

Roelof moest naar Cosne d'Allier om een pakje op te halen en heeft de telefoon bij zich.

Hij is nog niet terug en ik maak me zorgen. 

Ik wil niet dat hij alleen ergens langs de kant van de weg staat om het oordeel aan te horen.

Shit!


16.00 uur


C'est ca... Einde oefening!


Het zwaard van Damocles is gevallen. De belastingdienst gaat ons geen boetes berekenen, ze hebben begrip voor de situatie, maar morgen moeten we

de getallen overhandigen. En gaan ze rekenen. Niet afgedragen (maar ook niet geinde) BTW, en een extra 10% inkomstenbelasting over 4 jaar, en dan komt de RSI nog voor 


de dubbele hoeveelheid vaste lasten die we afgelopen jaren hebben afgedragen.

Dat getal loopt hard naar de ton. En dat hebben we niet. En daar kunnen we ook niet op korte termijn aan komen.

We worden als makke schapen naar de slachtbank geleid. En als we de oh zo vriendelijke en betrokken mensen van belastingkantoor een mandaat geven, hoeven wij ons niet 


druk te maken, dan leiden zij ons naar die slachtbank.

Want de belastinginspecteur heeft een wetsartikel gevonden waaruit blijkt dat de verhuur van tenten en mobil homes onder de prestations de service vallen, en niet 


onder de commerce. En wij kunnen daar niets tegen inbrengen. Ons wordt niet gevraagd wat wij hebben gevonden in de wet. Een totaal andere interpretatie. Dat we 


commerce zijn, precies zoals belastingkantoor de afgelopen 6 jaar heeft opgegeven. Maar wat wij vinden doet er niet toe. Wat de belastinginspecteur vindt wel. 

We gaan ten onder. Einde verhaal. Vandaag annuleren we met pijn in ons hart de reeds gemaakte boekingen voor 2020, sorry familie Hoolwerf, sorry familie Kerckhaert, en 


al die andere lieve gasten die ons al zo lang volgen, een warm hart toedragen, en die we zo ontzettend graag van dit mooie domein hadden willen laten meegenieten, en 


storneren de aanbetalingen. Wij kunnen hun vakantie niet meer garanderen en zouden het vreselijk vinden als zij de dupe zouden worden van een beslaglegging van de 


belastingdienst. Wij kunnen nog een maandje door als de cashflow stopt en daarna gaan er dingen afgesloten worden. Kan de lening bij de bank niet meer voldaan worden. 


Is die sneeuwbal niet meer te stoppen. 

Er waren genoeg boekingen, we zouden ook zeker in 2020 volgeboekt zijn, maar nu we dit om onze oren krijgen houdt het op. 


Sorry mensen, foutje van het boekhoudkantoor. In wie we ons vertrouwen hebben gesteld vanaf het eerste jaar. Want spraken de taal wel iets, genoeg voor het dagelijks 


leven, maar niet genoeg voor belastingjargon, fiscus-slang, regelgeving en onbegrijpelijke Franse bureaucratie. Maar wilden geen risico nemen en het correct doen. En 


belastingkantoor wist wat ze deden en ze deden het al jaren. Foutje, bedankt. Hoe dom ie het je autonomie uit handen te geven, dat begrijpen we nu maar al te goed.


Emigratie-maffia, ik denk dat het bestaat. Er zijn maar genoeg adviseurs, bureautjes, beurzen, televisieprogramma's en cursussen om je te enthousiasmeren om je 


Nederlandse huis te verkopen en je meerwaarde- en spaarcentjes in een wankel Frans avontuur te steken. Tuurlijk, want daar verdienen ze geld aan, het is hun core-


bussiness. Dat is wat zij doen om brood op de plank te krijgen.


Nadenkend over de mensen die het wel redden in Frankrijk, ken ik er eigenlijk niet zo veel. Of niet één. Niet zonder andere inkomsten of elke winter terug naar 


Nederland te gaan om daar te werken. Er is veel verborgen armoe en ellende, maar dat geef je liever niet toe aan de Nederlandse achterblijvers. Want tenslotte leef je 


als God in Frankrijk. Wijntje op het terras, croissantje in het zonnetje. Ooievaar!


Voor diegenen die hun zaken de afgelopen jaren hebben laten behartigen door belastingkantoor: één advies, kijk je zaken na. Kijk of je aangiftes van de afgelopen jaren 


kloppen. Ga er niet zomaar vanuit dat zij weten waar ze mee bezig zijn. Ik heb namelijk zo'n donkerbruin vermoeden dat de belastingdienst ons als succesvol precedent 


aanmerkt, en er dientengevolge nog veel meer Nederlanders in Frankrijk onder de loep van de belastingdienst gaan worden gehouden.


Aan al die lieve, onvergetelijke, ludieke, warme, sympathieke en gezellige gasten van 2013 tot 2019, dank jullie wel! Het was een genoegen tijd met jullie door te 


brengen, en jullie vakantie onvergetelijk te maken. Adieu, het ga jullie goed.....


En laat ons ongelooflijk verdrietige verhaal alsjeblieft viraal gaan. Als waarschuwing. Voor dromers, durvers, doeners. Bezint eer ge begint!

 

 



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








 

Laat een reactie achter

72 donaties
€ 2.475,00
Doel: € 100.000,00
2% / 53 dagen te gaan

Deze actie is gesloten.