Red Dennis | Geld inzamelen
 
 

Red Dennis

Geluk of een toch een koude winter

Omdat ik het lastig vind om mijn verhaal te starten, zou ik mezelf eerst even voorstellen. Mijn naam is Dennis, ik ben 25 jaar oud en sinds mijn 15e is er ontdekt dat ik een leverziekte heb, om precies te zijn een lever cirose dit houd in dat ook andere organen zijn aangetast door mijn ziekte. 

In mijn jongere jaren heb ik eigenlijk nooit kind kunnen zijn, op jonge leeftijd gingen mijn ouders scheiden. Ik kwam na de scheiding bij mijn vader terecht en mijn zus ging bij mijn moeder wonen. Mijn vader was eigenlijk nooit thuis en ookal had hij genoeg geld, hij vertikte het om eten voor mij te halen of op andere manier voor mij te zorgen. Ook heeft hij mij jaren lang mishandeld en gekleineerd, soms zelfs terwijl mijn vrienden toe stonden te kijken. Hij kwam vaak dronken thuis en dan vond ik hem slapend onder de douche. Ik was de leerling in klas die nooit eten bij zich had en als ik geluk had kon ik nog net een flesje spa rood mee nemen. Omdat ik de mishandeling en zware ondervoeding niet langer aan kon ben ik naar mijn moeder gegaan. Zij zei; sorry den er is geen plek meer in dit huis, je kunt beter terug gaan naar je vader. Toen ik vervolgens weer bij mijn vader op de stoep stond, werd ik gelijk weer in elkaar geslagen omdat ik hem had verraden door naar mijn moeder toe te willen. 

Toen ik er op mijn 15e samen met mijn vader achter kwam dat ik een ernstige ziekte heb, veranderde er niks in mijn thuis omgeving. Hij ging nogsteeds door met slaan, terwijl mijn bloedplaatjes aanzienlijk laag zijn en ik dus heel snel dood kan bloeden met erge verwondingen. Dit maakte mijn vader allemaal niet uit, voor hem was ik niet zijn zoon maar iets wat hij nooit gewilt had en waar hij ook zeker niet voor ging zorgen.

Alsof het allemaal niet erg genoeg was heeft mijn vader mij op 17 jarige leeftijd zo hard voor gelogen dat ik door hem (en alleen door hem) in de schulden ben geraakt. Ik zou u het volgende even uitleggen. Ik had eindelijk een goed baantje gevonden waar ze me erg graag wouden houden en waar ik een goede toekomst voor mij had, echter had ik geen diploma's. Toen stelde mijn vader voor dat ik terug naar school kon gaan en dat hij alle koste netjes zou betalen. Zeker van mijn keuze was ik niet maar ik dacht met een diploma kan ik verder komen, eindelijk werken aan mijn eigen leven en eindelijk mijn rotte verleden los laten. Het ging goed in het begin, ik had een leuke opleiding uitgekozen ging netjes elke dag naar school. Na een half jaar begon de school te klagen dat ze nooit geld hadden ontvangen, tot mijn verbazing had mijn vader niks betaald maar ja ik had het natuurlijk kunnen weten. Hij beloofde altijd dingen die te mooi waren om waar te zijn. De school heeft mij niet direct van school gezet, maar hadden ergens ook nog hoop dat mijn vader iets zou betalen, nogmaals aan het geld lag het niet. Na twee jaar werd ik toch van school gestuurd omdat er nogsteeds geen cent was betaald. Ondertussen had mijn vader wel studiefinanciering aangevraagd waar ik ook nooit een cent van heb gezien. Na dit alles had ik dus zowel bij de school als bij duo zelf een studieschuld. Een half jaar na dat ik 18 werd heeft mijn vader mij op straat gegooid met nog de mededeling dat hij vanaf mij 18e mijn zorgverzekering niet meer heeft betaald. Ook hier heeft mijn vader schulden gemaakt onder mijn bestaan. Ook deze keer kon ik niet bij mijn moeder terecht. Na een lange tijd bij een vriend op de bank te hebben geslapen, kreeg ik eindelijk mijn eigen anti kraak woning. Het was niet veel maar ik had mij in lange tijd nog niet zo thuis gevoelt in een huis. 

op ..-..2015 schrik ik midden in de nacht wakker, ik voel me totaal niet lekker en heb het gevoel alsof ik moet overgeven. Ik kan nog niet eens recht op gaan zitten of ik begin al Liters met bloed over te geven. Op zoon moment weet je gewoon dat het foute boel is, ik vroeg mezelf af of ik hier überhaupt nog leven uitkwam. Ik had nog net de kracht om een vriend op te bellen, en te vragen of mij me naar het ziekenhuis kon brengen. Al leken de minuten nog zolang te duren, hij was gelukkig snel ter plaatsen en heeft mij in top snelheid naar het ziekenhuis gebracht. Toen ik binnen werd gebracht was alles zo wazig, op sommige momenten leek het zelfs alsof mij ziel uit mijn lichaam trok en van een afstandje ging toekijken. Ik horende een zuster nog heel vaag zeggen; kans van leven, 17%. Hierna ben ik weg gevallen. 

Ik heb hierna langere tijd in het ziekenhuis gelegen omdat mijn bloedplaatjes zo laag waren dat mijn bloed eigenlijk gewoon niet stolde. Gelukkig kan ik dit nog na vertellen en ik ben erg blij dat ik dit heb overleeft. Omdat ik zo was geschrokken van de bijna dood ervaring, maakte ik een keuze voor mezelf dat ik al mijn schulden aan wou pakken en zorgen voor mijn eigen goede toekomst omdat helaas niemand anders dat ooit voor mij heeft gedaan. Ik ben toen naar de kritiek bank gegaan in Rotterdam om samen met een begeleider mijn schulden aan te pakken. Dit liep erg lekker en ik was erg te vreden met de begeleiding die ik toen kreeg. Omdat ik een lever ziekte heb moet ik genoeg groente en fruit eten omdat dat bevordelijk is voor mijn bloedplaatjes. Ook kan ik helaas geen lange afstand lopen of fietsen omdat ik te snel moe wordt van lichamelijke inspanning. na overleg met de kredietbank, zeiden zij dat het beter was als ik over zou gaan op een rechterlijke bewindvoering zodat er meer plaats is voor extra weekgeld (geld voor gezonder eten) en zodat ik met de kredietbank van te voren kon sparen voor een auto, zodat ik mezelf makkelijker en meer kan verplaatsen.

Via de rechter ben ik toen onder bewind gesteld bij Koops, Zwanenburg en de heer. Dit is in start gegaan september 2016. Omdat ik begrijp dat niet iedereen ervaringen heeft met bewindvoerder zou ik even een paar feiten op een rij zetten. Bewindvoering is er voor om mijn schulden te regelen en te zorgen dat ik geen last heb van incassoburos. Zij krijgen vanaf de start maximaal 6 maanden de tijd om een schulden regeling te treffen. Dit betekend dat ze alle schuldeisers moeten nabellen en zorgen dat het duidelijk wordt dat er betaald gaat worden. Dit betekend niet dat ze direct moeten betalen maar ze moeten wel laten weten wat ze van plan zijn. Verder is de bewind voering er voor om te zorgen dat ik wekelijks mijn geld krijg om van te leven. Dit is het minimale wat een mens nodig heeft om een week rond te komen. 

Toen ik in september terecht kwam bij deze bewindvoerder heb ik in eerste instantie 3 maanden lang geen weekgeld ontvangen. In deze maanden mocht ik zelf Maar uitzoeken hoe ik aan eten kwam. Ook hebben ze voor een half jaar geen huur over gemaakt naar mijn woningeigenaar, waardoor ik natuurlijk mijn huis uit mocht en weer op straat belande. Omdat er niks anders op zat ben ik in een dakloze opvang terecht gekomen. Hier mocht ik gezellig tussen de junkies slapen en naar de wc kon je ook beter niet gaan want daar stonde ze met ze alle coke te roken. Ik vind het heel erg dat ik met mijn leverziekte hier heb moeten slapen. Dit is verre van aanzienlijk, ik moet in een schone omgeving leven en u kunt ook wel begrijpen dat het bed verre van schoon was. Na een lange tijd op straat de leven en in een opvang of buiten te slapen, kreeg ik eindelijk weer mijn eigen huisje. Ik woon nu dan wel in een achterstandswijk Maar ik ben al blij dat ik een dak boven mijn hoofd heb. Waar eigenlijk ook alles weer mee gezegd is want mijn bewindvoerder vind het niet nodig om een vloer, koelkast, gasfornuis, stofzuiger of andere dagelijkse behoeftes aan te schaffen. Ik heb meerdere malen aangegeven dat ik op een betonen vloer slaap en elke avond kant en klare noedels eet omdat er gewoon geen geld is voor eten. Ik zit momenteel in een rolstoel omdat mijn bloedplaatjes zo laag zijn dat ik zo min mogelijk in spanning mag vertonen. Ik ben nogsteeds net zo mager als toen ik bij mijn vader woonde. Eigenlijk is deze bewindvoerder ook geen haar beter als mijn vader, ze zouden het vast prima kunnen vinden. Omdat ik het leed niet langer aan kan heb ik een half jaar terug de koning geschreven, die mij netjes doorverwees naar iemand die mij betere zou kunnen helpen bij de minister van veiligheid en justitie. Deze meneer heeft mijn brief ook netjes beantwoord en gezegd dat ik mijn zaak opnieuw voor moest leggen bij de rechtbank van Rotterdam, maar dit was natuurlijk ook de plek waar deze bewindvoering aan mij is toegewezen dus ik weet eigenlijk niet waarom ik vandaag zoveel hoop had toen ik om half 10 met de rechter en mijn bewindvoering in gesprek mocht. Maar tot mijn verbazing vond mevrouw de rechter dat er in het begin veel opstart problemen zijn geweest en dat ik gewoon opnieuw een goed gesprek moet hebben met mijn bewindvoering zodat we er alsnog samen uit kunnen komen. Owja nu ik dit zo typ komt er opeens een heel belangrijk detail in mijn hoofd, ik was nu namelijk vergeten te melden dat mijn bewindvoering in het afgelopen jaar niks heeft uitgevoerd en dat ze ook nog eens hebben gezorgd dat mijn schuld verdubbeld zijn.  Ze maken eigenlijk heel veel geld naar zichzelf over en soms geven ze mij nogsteeds geen weekgeld. 

Maar goed ik stond dus vanochtend bij de rechtbank, met al mijn verzamelde bewijzen en met al mijn goede hoop. Maar mevrouw de rechter wou niet luisteren naar wat ik te zeggen had. Het mapje met bewijzen wou ze niet zien en ik mocht het ook niet achter laten. Nee mevrouw was er zeer zeker van dat deze bewindvoering prima werkt. Na een oververhit gesprek in de rechtbank stap ik naar buiten om te horen dat de zaak na mij ook tegen deze bewindvoerder is. Ook deze mensen worden totaal genegerd door onze bewindvoering en hun schulden zijn net als de mijne verdubbeld. Ik vind het heel erg dat er meerdere cliënten op een dag een rechtszaak hebben tegen het zelfde bedrijf en er alsnog wordt gedaan alsof hun prima hun werk doen. Zwaar teleurgesteld ging ik vandaag naar huis. Ik ben ten einde raad. Ik mag gewoon bij deze bewindvoering blijven of ik mag een nieuwe zoeken waarbij ik nu nog langer in traject mag omdat me schulden zo aanzienlijk hoog zijn geworden. Ik zie echt geen uitweg meer, mijn leven is een en al ellende. 

Ik weet dat mijn verhaal al vrij lang is maar toch moet ik er nog een klein stukje aan toevoegen. Dit staat wel los van de bewindvoering en van mijn schulden Maar het is iets dat mij zo erg aangrijpt dat ik graag even mijn hart wil luchten. Ongeveer 3 weken geleden was ik samen met mijn vriendin in een parkje. We wouden eigenlijk net weg gaan tot ik iemand wat hoorde zeggen, ik wou nog heel normaal vragen wat hij zojuist vroeg omdat ik in gesprek was met mijn vriendin maar voor ik het wist begon deze meneer al te slaan. Dit heeft mij zo erg overvallen dat ik nu eigenlijk niet meer naar buiten durf. Ik ben zo bang dat het zomaar nog eens gebeurd omdat dit zo uit het niets begonnen is. Ik weet nog steeds niet wat deze man bezielde. Ik heb twee dagen in het ziekenhuis gelegen op het opsevatorium omdat ik in mijn hoofd meerdere bloedingen had door de klappen die ik heb moeten opvangen. Ik ben heel erg aan gedaan bij deze ervaring en het maakt mijn leven nog moeilijker. 

ik zou zo graag een keer een normaal leven hebben en eindelijk eens gewoon gelukkig zijn. Eigenlijk heb ik vanaf mijn 6e niks anders gekent als tegenslagen, teleurstelling, eenzaamheid en pijn. Ik zou zo graag eens gewoon gelukkig zijn. 

 



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








 

Laat een reactie achter

1 donatie
€ 10,00
Doel: € 90.000,00
0%