Op weg naar GZ behandeling, op weg naar LEVEN. | Geld inzamelen
 
 

Op weg naar GZ behandeling, op weg naar LEVEN.

Voor communicatie met de buitenwereld en mijn CPTSS en GZ behandeling

Lieve lezer,
Ik ben Manon en ik ben 34 jaar. Wat ik nu ga doen en vragen vind ik dóódeng, maar al wékenlang word ik aangespoord door zelfs meerdere vriendinnen, maar nu zet ik toch echt de stap om deze doneer-actie te starten. Zelf. Er is zelfs aangeboden dit vóór me te doen, maar misschien is dit juist goed om het zelf te dúrven en dóen.

Al jarenlang leef ik grotendeels binnen, afgesloten van de buitenwereld. Ik ben namelijk ziek; mijn leven wordt beheerst door grote gevolgen van CPTSS (complexe posttraumatische stress-stoornis) zoals angst, praktisch iedere dag zware herbelevingen, chronische depressie en suïcidaliteit, maar ook ontwikkelde ik al op vrij jonge leeftijd de eetstoornis anorexia nervosa waar ik o.a. flinke blijvende Maag-Darm-Lever (MDL-)schade aan en in mijn lichaam aan heb overgehouden. 

Mijn enige uitje is af en toe naar het ziekenhuis en waar ik letterlijk naartoe leefde was een theaterbezoek (door de Corona-crisis is helaas ook dat nu weggevallen). Schrijven en communicatie is enorm belangrijk voor me. Net als afleiding zoals het kijken van films of series, maar ook voor het volgen van het nieuws en programma's etc. Dankzij deze pagina (zie update) heb ik dat doel al mogen bereiken.

Zoals ik al schreef: vanaf mijn vroege jeugd heb ik veel zeer traumatische dingen meegemaakt. Hierdoor ontwikkelde ik al vroeg anorexia nervosa, werd ik depressief en suïcidaal. Pas vele jaren later werd ik gediagnosticeerd met CPTSS die vele heftige gevolgen met zich meebrengt. 
Deze traumatische ervaringen, waar ik openlijk niet te diep op wil ingaan, bleven helaas niet beperkt tot mijn jeugd en hebben nog tot ver in mijn volwassen leven voortgeduurd. En niet alleen privé, maar ook in de GGZ heb ik flink wat schade opgelopen. Praktisch dagelijks heb ik last van extreme herbelevingen en is het iedere dag weer een strijd om m'n hoofd boven water te houden. Alles gebeurt 'opnieuw'. Het is een uitputtingsslag. Dagelijks en in de nacht vecht ik keihard om te blijven. Letterlijk. Ik ben wel suïcidaal; maar wil juist vechten voor het leven, keíhard zelfs! 

Vanaf mijn 16e ben ik in behandeling bij GGZ-instellingen. De opnames in klinieken en ziekenhuizen kan ik niet meer tellen. Iedere keer was het maar weer de vraag hoe ik eruit zou komen. Óf ik er überhaupt uit zou komen. Uit de kliniek, maar ook uit de ziekenhuizen. Ik heb er al véél teveel gezien in m'n leven. Maar hoop heb ik altijd gehouden, ondanks alles. Daarom kan ik dit nog typen. 

In de GGZ werd ik helaas niet gehoord in mijn hulpvraag; het was enkel symptoombestrijding. Werkelijk alles heb ik eraan gedaan en alle soorten van behandeling gehad. Van ambulant tot crisis- korte en lange 'behandel'-opnames, stabiliseren ('brandjes blussen'), eindeloze en extreem veel ECT's (elektroconvulsiet-herapie) etc. Maar het gaat om de kérn. En ook daarvoor heb ik uiteindelijk therapie gehad; maar er sloeg praktisch niets aan. Wat wél werkte is schrijven. Het is niet voor niets mijn vak; ik ben journalist en (tekst)schrijver. Dit kan ik nu al jaren niet doen door deze rotziekte, terwijl mijn vak me zó lief is. 

Helaas werd ik járenlang te complex, te 'heftig' bevonden. 'Teveel meegemaakt' en uiteindelijk wil niemand dan meer een vinger aan je branden. Jarenlang kreeg ik klappen in m'n gezicht en werden deuren gesloten en kreeg ik keer op keer afwijzingen te verduren. 
Ik heb 20 maanden geen therapie gehad. En dat is lang. Héél lang. Zeker als je (trauma)'wonden' openliggen en er continu zout wordt ingestrooid waar je vervolgens met niemand over kunt praten. Ik was praktisch volledig op mezelf aangewezen, heb twee jaar gezocht, gewacht, ben keer op keer afgewezen en teleurgesteld. Bijna wilde ik opgeven en dit keer voorgoed. Máár inmiddels heb ik een behandeling gevonden. Of beter gezegd: is er iets bijzonders op mijn pad gekomen. Iets waar ik in geloof en vertrouwen in heb. Waar ze out of the box denken en je als MENS zien. Een groot goed. 
 
Daarbij is tévens mijn uitéindelijke doel - hoe lang dat ook nog mag duren - weer aan het werk, misschien in de loop van de behandeling al wel af en toe wat schrijfwerkzaamheden. Wie weet. Want ik geef niet op en ga voor een draaglijk leven. Want mijn leven staat momenteel en al veel te lang in het teken van óverleven. En ik wil juist nog zo ontzéttend veel in dit leven! 

- Helaas moet ik leven van een zéér beperkt minimum en als 'zieke thuis' heb je heel wat extra kosten. Iedere maand is het weer spannend of ik überhaupt mijn vaste lasten, zorgkosten en mijn boodschappen kan betalen. - 

Maar wat nog veel meer urgent is op dit moment (maar waar de voorgeschiedenis een zéér grote en belangrijke rol in heeft gespeeld en daarom belangrijk is om te vertellen):

Mijn lijf laat het afweten. Wat betreft mijn (MDL:) maag- en darmproblematiek: die speelt me parten. Ik heb er extreem veel last van en ben ook hierdoor al tijden aan huis gekluisterd. Ook een gevolg van die rot-eetstoornis (veroorzaakt door de CPTSS), die weer een gevolg is van jarenlange zelfhaat en controle die ik zocht in iets omdat ik dat verder in niets had. Maar dat heeft wél veel schade aangericht. 
Ik moet zelf (een groot deel van) mijn medicatie betalen - het wordt op geen enkele wijze vergoed... - en doordat ik het geld er niet voor heb; heb ik moeten besluiten ermee te stoppen (ik heb het even gedaan en het had effect; maar er groeit nu eenmaal geen geldboom in m'n tuin, die ik overigens niet eens heb). Het gaat w.b. medicatie om een bedrag op jaarbasis van ongeveer 500-1000 euro voor slechtst één van de medicijnen die kunnen bijdragen aan (aanzienlijk) minder klachten. En er is nog meer, dit is slechts één middel en dan heb ik het nog niet over de andere medicatie en een traject/behandelingen die me eventueel verlichting en zelfs écht verbetering kunnen bieden. 
Ook de kosten van het vervoer naar de specialist niet te vergeten; ook en fiks bedrag op jaarbasis. Ik moet een aantal keer per jaar ter controle en naar het ziekenhuis in het noorden van het land en dat brengt ook een flinke kostenpost met zich mee die niet wordt vergoed, omdat ik zelf heb besloten om bij deze vertrouwde (en zeer bekwame) specialist te blijven die mij al meer dan 10 jaar door en door kent. Maar dat is wél veel waard; aangezien hij zowel mij als mijn geschiedenis en lijf door en door kent. 

Ik ben de (ambulance)ritjes naar het ziekenhuis zat. De opnames in het ziekenhuis waar men me even oplapte, maar eigenlijk niets voor me kon doen en me zó weer naar huis stuurde zonder beleid. De nare ervaringen op de SEH, maar ook in het ziekenhuis. De IC-opnames en de periodes dat ik in coma lag. Het staat - doordat ik er foto's van heb en nog wat herinneringen van hoe het eraan toeging - op m'n netvlies gebrand. Ik ben het zat en mijn lijf eveneens. 

Het zou echt geweldig zijn als jij/u een bijdrage overheeft/hebt voor de ziektekosten die ik verre van niet kan betalen en wél hard nodig zijn. Alle opbrengsten gaan volledig naar dit doel. De kosten voor de GZ-behandeling(en) zijn een héél stuk hoger (praktisch onbetaalbaar; ja oké, als je miljonair bent, maar dat ben ik nu eenmaal niet 😅) dan het eerder aangeven streefbedrag dat tot op heden op 2000 euro stond - maar dit bedrag heb ik op dit moment op 6000 euro gezet om een 'nieuw' streefbedrag te hebben - omdat er echt meer nodig is. Ook écht nog méér nog dan dat; maar voor nu weer even een 'doel' om naartoe te streven.
(Maar mócht je meer willen schenken; schroom niet en stuur me gerust een berichtje of laat hieronder iets achter!)

De situatie is op dit moment behoorlijk urgent. Ik loop op m'n aller-, állerlaatste krachten en balanceer op een zijden draadje. Strijdlustig zal ik blijven; hoe moe en op ik ook ben van het gevecht. Maar HOOP blijf ik altijd houden, want hoop is het laatste dat sterft. 


Álle giften/donaties; groot of klein zijn zéér en meer dan welkom. Als je me hierin zou willen supporten zou ik hiermee in ieder geval een begin kunnen maken als het gaat om medicatie, onderzoek en het traject wat eigenlijk al uitgesloten was omdat er simpelweg het geld niet voor is. Maar misschien kan ik met jullie hulp hier toch een start mee maken? 
Delen van de actie kan ook via alle social media-kanalen.

Ik zal je eeuwig dankbaar zijn en zal jullie via de updates hier op deze pagina en op social media op de hoogte houden.  

JOUW HULP KAN MIJN LEVEN REDDEN.

Met de allerliefste groet en héél héél veel dank (met een knuffel op gepaste afstand, maar dat is nu niet zo moeilijk) ❤️,
Manon 

Manon Hendrix
24-05-2020

Lieve mensen,
Inmiddels het gelukt om aan het bedrag voor een laptop en de benodigde toebehoren te komen. Waarvoor ENORM VEEL DANK. ❤️ Het doel is verhoogd; mijn behandeling voor mijn MDL-problematiek is urgent en daar is een behoorlijk bedrag voor nodig; vandaar een nieuw (stuk hoger) streefbedrag. Nog zeker niet zo hoog als dat nodig is; maar wel iets om hopelijk weer naar te streven.
Doodeng, maar wie niet waagt... 
Héél veel liefde voor jullie allemaal! 


 

Laat een reactie achter

187 donaties
€ 4.075,00
Doel: € 6.000,00
67%

Deze actie is gesloten.