Noodlot slaat opnieuw toe in Oostvaardersplassen | Geld inzamelen
 
 

Noodlot slaat opnieuw toe in Oostvaardersplassen

Doneeractie Oostvaandersplassen

Wi blijven voeren tot er een goede oplossing is gevonden !

*******

ik ben geboren op deze plek.

En ik zal sterven op deze plek.
Geen twijfel mogelijk.
Het is alleen de vraag hoe ik zal sterven.
Vandaag. Morgen. Over een week.
Wordt het de kogel of de hongerdood?
Ik weet het niet.
Maar sterven zal ik.
Ik ben naamloos geboren op een kale vlakte. De bomen bieden geen bescherming tegen de koude wind.
De melk van mijn moeder vult mijn maag niet. Net als het hooi haar maag niet vult. En die van onze broeders en zusters.
Er is geen groen, geen leven. Geen vreugde. Geen geluid van naderende lente.
Want voor vreugde is kracht nodig. En dat hebben wij niet meer.
De dieren die ik hier tegenkom, bekijk ik vol bewondering. Maar ook met een vreemd gevoel.
Niemand springt, niemand maakt geluid. Ze zijn afgestompt, zwijgzaam. Ze sparen alles wat er rest in hun lichamen om te overleven.
Elke vezel in hun lichaam is de uitputting nabij. Smachtend naar de naderende lente, zo ver weg.
Ver weg. En terwijl de machtige wind uit Rusland onze lichamen teistert, probeer ik te fantaseren over wat lente zou kunnen zijn.
Mijn moeder fluisterde het in mijn zachte oor vannacht, toen ik stil tegen haar aanlag en haar buik hoorde knorren, brullen en schreeuwen. Van pijn en van wanhoop.
Maar in haar zachte stem klonk hoop.
Lente, lief kind, met je sterke hoeven. Je ziel nog zo puur.
Dat is het moment waar wij allemaal op wachten.
Hopend op groen.
Smachtend naar warmte.
De vogels die de lucht vullen met hun lenteroep.
Lente is hoop.
Lente is nieuw leven.
En toen ik de volgende ochtend op wilde staan, mijn lange benen stram van de kou, was mijn mama stil en hard.
Ze droomt vast van de lente.
Of misschien is zij daar al.
Ik lig hier op de kale vlakte.
Iets anders heb ik nooit gekend.
En terwijl de dolende dieren langzaam langs mij voorbij trekken, weet ik dat de lente er ook voor mij zal zijn.

Ze zullen daar allemaal zijn.
Het verdronken hert met de grote, donkere ogen.
Het verstikte paard, haar slanke hals tussen de kale bomen geklemd.
Het geschoten reetje, met haar wonden.

Opnieuw ontwaakt.
Een nieuwe lente.
Ik hoop dat het niet op dezelfde plek zal zijn.

<3

 

ls het écht koud wordt, laait de discussie weer op: waarom worden de dieren in de Oostvaardersplassen aan hun lot overgelaten? Staatsbosbeheer blijft bij het standpunt dat bijvoeren niet nodig is, maar daar denken een heleboel dierenliefhebbers anders over.

 

Hooi laten brengen uit eigen zak is helaas niet meer te doen en dat gaat mij aan het hart.

Laten we dan gewoon allen de handen ineen slaan en een klein bedrag doneren.

 

*******

 

In de Oostvaardersplassen leven onder meer konikpaarden, edelherten en Heckrunderen in het wild.

 

 

 



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








 

Laat een reactie achter

8 donaties
€ 195,00

Deze actie is gesloten.