Naar het stoten van mijn teen onnodige amputatie | Geld inzamelen
 
 

Naar het stoten van mijn teen onnodige amputatie

Onnodige amputatie naar het stoten van mijn teen

Eind maart 2014 heb ik mijn teen zodanig hard gestoten dat de pijn door mijn hele voet straalde. Inmiddels ben ik 37 jaar. Toen was ik 34 jaar.

Vanaf april 2014 ben ik naar de huisarts gegaan en werd mijn verhaal compleet genegeerd en niet goed door artsen genoteerd. Waardoor verkeerde diagnoses werden vastgesteld. Ook werd mijn suggestie wat ik vanaf het begin had aangegeven van de diagnose om een klein sneetje te maken was en is riskant gebleven en is niet professioneel onderzocht. Om mijn advocaat van 100,00 euro te kunnen betalen hoop ik op financiële steun .

Mijn rechtsbijstand kan geen aansprakelijkheid vaststellen, maar hoe, wat, en waarom kon niet bevestigd worden. Ik ben zelf opzoek gegaan naar informatie. Al snel vond ik informatie over vasoconstictie. Zoals ik de informatie vond:

Bij iedereen dat zich elke keer weer stoot ontstaat er vasoconstictie. Ligt eraan hoe erg men zichzelf stoot, maar als het niet vanzelf overgaat en als het niet met bijvoorbeeld een simpel sneetje word behandeld kan het gaan ontsteken en kan er vasculair ontstaan. En dan zijn de consequenties niet te overzien.

Met mijn telefoon heb ik vanaf het begin dagelijks foto's gemaakt. De foto's kunnen schrikbarend zijn.

In maart voelde ik pijn, maar ik zag niets aan mijn teen. Mijn teen had tot 9 juni 2014 geen open wond. Een kleine blauwe plek onder mijn teen dat al snel overging. De blauwe plek op het puntje van mijn teen is van kwaad tot erger geworden. Door de harde klap is naar mijn idee een bloeduitstorting ontstaan en wat is gaan ontsteken. In het begin had mijn teen een pijnlijk bonk gevoel. Vanaf het begin heb ik duidelijk aangegeven mijn suggestie van de diagnose om een klein sneetje te maken professioneel te onderzoeken.

Op 2 juni 2014 had ik mijn eerste afspraak met de chirurg. In dat gesprek was de chirurg van mening dat de blauwe plek op puntje van mijn teen open zou gaan, de ontsteking zo ontstoken was dat het vuil eruit zou komen en dat het puntje van mijn teen eraf zou vallen. De ontsteking kon er niet voldoende uit. Nadat de blauwe plek open ging had mijn teen niet alleen een bonk, maar ook een bijtend gevoel, wat snel ondraaglijk werd.

Op 12 juni 2014 is van mijn teen een foto gemaakt met de mobiele telefoon van een internist. Op die dag was zonder professioneel apparatuur al besloten mijn teen te amputeren. Ik heb meerdere malen om een secondopinion gevraagd, maar dat zou geen optie zijn en tijd in beslag nemen. Gevraagd en zelfs gesmeekt om de diagnose een klein sneetje te maken. Alleen mondelinge bevestiging, maar ik wilde ook professioneel met een scan onderzocht worden. Geregeld om een scan gevraagd,  maar die kreeg ik pas op 30 juni 2014. Iedereen maakt fouten. Maar dit is geen fout meer. 

De receptioniste na 12 juni tot 9 juli gebeld om een afspraak met de chirurg, maar de chirurg bleef bij zijn conclusie. Omdat alle zorginstellingen in de omgeving in verbinding staan met het het zeer bekwaamde ziekenhuis kon ik voor een secondopinion nergens terecht.

Volgens de vastgestelde diagnose van de arts was en bleef de conclusie dat alleen amputeren mogelijk was. Verdere behandelingen af te wachten. Op 9 juli heb ik de internist gebeld en gevraagd naar informatie om een afspraak met de chirurg, maar omdat een afspraak niet mogelijk was kreeg ik het gevoel dat ik weer van de kast naar de muur werd gestuurd. Waarnaar ik echt boos werd, had ik eindelik met de chirurg een afspraak kunnen maken. Maar pas 14 juli 2014. Ik wist mij geen raad die dagen ook nog door te komen.

Machteloos al het mogelijke geprobeerd om ergens goed en op een andere manier in behandeling te zijn, maar ik had niets over mijn eigen lichaam te zeggen. Met ondraaglijke pijn nergens terecht kunnen is onmenselijk.

Ondertussen was ik te ziek van alle onnodige medicijnen, van onder andere onnodige bloedverdunners en cholesterol medicatie. Alles bij elkaar een grote boodschappentassen vol.

Waaronder morfine van 20mg, dat ik om de drie a vier uur innam. Terwijl maar drie per dag is toegestaan. De pijn ging door merg en been en was te vergelijken met in aanraking komen met 40 graden heet water. Voordat de de pijn begon en de morfine was uitgewerkt slikte ik de volgende morfine. Ik was een zombie en tot niets meer instaat.

In de nachten kon ik nauwelijks slapen of de morfine was alweer uitgewerkt. Het was een grote nachtmerrie als ik bedacht hoe lang het nog kon duren of waar het heen kon gaan. Begeven moment had mijn teen een geur dat er parelmoer gekleurde vliegen op af kwamen. Niets kon mijn teen verdragen van een klein verbandgaasje, buiten in de zon of de wind. Ondanks het advies van de arts wat sterk werd afgeraden zat ik met mijn teen in badendas. Naast de morfine was dat een verzachting. Vaak gedacht om zelf een sneetje te maken. Verhaal van een patiënt is belangrijk en kan cruciaal zijn.

Niemand wenst op deze manier in behandeling te zijn. De aanwezige apparatuur niet benutten is indifferent. Een arts dat geen intresse in de pijn en gezondheid van een patiënt wil tonen is onwerkelijk en buiten alle proporties. Mijn vermoeden van de diagnose om een klein sneetje te maken wil ik graag professioneel onderzocht en bevestigd zien. Ik ben van mening dat mijn teen in een vroeg stadium gered had kunnen worden.

Veel secondopinion verzoeken in het ziekenhuis en bij de huisarts gevraagd, ik heb veel op internet gezocht en in de hoop mijn teen anders in overweging werd genomen ben ik ook op eigen initiatief naar andere ziekenhuis hier in de omgeving geweest. Bij mijn zorgverzekeraar geïnformeerd, maar nergens werd ik anders in behandeling genomen of mijn verhaal gehoord. Alle zorginstellingen in de buurt staan in verbinding met het normaal gesproken zeer bekwaam ziekenhuis. Overal het zelfde advies is infaam. Uiteindelijk vond ik via internet een ziekenhuis 59 km van mijn woonplaats vandaan. Gelijk bij het eerste contact voelde mijn verhaal serieus gehoord. Om mijn teen te verbeteren veel kosten gemaakt, maar het ging alleen maar achteruit. In mijn dossier onbegrijpelijk beschreven ik levenslustig was, maar hoe en waarom was geen intresse in. Mevrouw u moet het er maar mee doen. En de pijn hoort bij de diagnose dat de artsen hadden vastgesteld. 

Mijn teen zag er op 14 juli 2014 niet meer goed uit en was ik overtuigd mijn teen geamputeerd moest worden. En er was niets meer aan te doen dan voor een groot deel op 1 augustus 2014 te laten amputeren. Waarvan ik nu dagelijks met complicaties geconfronteerd wordt. Zoals afstand lopen is nu bebekt. Geregeld kramp dat niet makkelijk overgaat. Op verschillende schoenen kan ik niet meer lopen. Skeeleren deed ik graag, maar dat gaat tot nu toe nog niet.

Mijn rechtsbijstand kan geen aansprakelijkheid vast stellen, maar het heeft mij te veel pijn gedaan om veel vragen in het ongewis te laten. Helaas met een uitkering ben ikzelf niet instaat om het in mijn eentje te financieren. Elke euro dat ik kan missen leg ik opzij. Ik hoop op donaties van financiële steun om mijn prodeo advocaat van 100,-  te kunnen betalen. Uiteindelijk hopelijk op eerlijke gerechtigheid. Geen eigen zeggenschap over eigen lichaam staat een patiënt op deze manier nergens meer.

Financiële steun en online delen is erg welkom!

In ieder geval heel erg bedankt!

Groetjes Jolanda



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








 

Laat een reactie achter

0 donaties
€ 0,00
Doel: € 100,00
0%

Je kunt nu de eerste zijn die deze actie steunt! Doneer en voeg optioneel een persoonlijke boodschap toe.