Geld inzamelen | Mijn leven oppakken
 
 

Mijn leven oppakken

Mijn leven oppakken zonder financiële zorgen en het verlies van mijn man mogen verwerken

Hallo,

Mijn naam is Sjaak Gaasbeek, ik ben 57 jaar en woon met mijn twee poezen Yara en Bingy in een leuk huurhuis in Wijk bij Duurstede.

Tot vorig jaar mei 2017 woonde ook mijn man Davy hier. We hebben op 20 mei 2017 afscheid moeten nemen van hem. In mijn armen is hij gestorven, slechts 46 jaar oud. Een maand na onze tiende trouwdag. Bijna vijfentwintig jaar na onze eerste ontmoeting.

Davy en ik hebben samen van 2006 tot aan zijn dood geleefd met de wetenschap dat hij zou komen te overlijden aan de hersentumor die hij had.

Hij is drie keer geopereerd, twee keer bestraald en ook een paar keer chemokuren gehad. Iedere drie maanden gingen we naar het UMC in Utrecht voor een MRI scan om te zien hoe het in zijn hoofd was. Dat was iedere keer spannend.

De hersentumor is bij toeval ontdekt. Davy stond te boek als hypochonder en dat deed hem zeer. Hij bleef echter zoeken naar de reden waarom hij altijd zo moe was. Op eigen initiatief heeft hij een professor in het UMC een brief geschreven en zijn verhaal gedaan. Er zou een scan van zijn hoofd gemaakt worden om te kijken of er iets aan de hand was met zijn hypofyse. Na twee dagen belde de professor Davy op en zei “Ik wil dit liever niet telefonisch doen, maar ik heb twee mededelingen voor je. Eén is dat je hypofyse er goed uitziet. Twee is dat er een tumor in je hoofd zit ter grootte van een mandarijn.” Al heel snel hebben we een eerste gesprek gehad met de neuro oncoloog en de boodschap was hard en duidelijk. Davy had kanker en zou er nooit beter van worden.

De wereld vergaat en alles wat je in die periode doet, voelt aan alsof het de laatste keer is. Je weet niet wat te doen, te laten, of hoe je moet leven. We hebben er samen voor gekozen om door te gaan zoals we deden. Een buckinglist vonden we allebei onzin. We waren op onze manier tevreden met onze levenswijze en levensstijl.

In 2012 werd ik vader van twee poesjes. Davy zei tegen me “Als ik er niet meer ben dan heb je hen nog”. Die woorden deden me zoveel pijn en ik zei tegen hem “Doe niet zo stom, voorlopig ben je er nog hoor.” Nu Davy er niet meer is, heb ik heel veel steun aan de dames en ben ik dolblij dat hij ze uit het asiel naar ons heeft gehaald.

Tot eind 2014 ging alles redelijk goed en we konden ons leven invullen zoals we wilden. Natuurlijk hadden we rot periodes met operaties, chemokuren, ziekenhuisbezoeken, ziekenhuisopnames, dipjes, maar we waren op onze manier tevreden. We weigerden de kanker ons de baas te zijn en deden wat wij wilden.

Davy kreeg een zware epileptische aanval en gevolg was dat hij niet meer mocht autorijden. Hij verloor zijn zelfstandigheid en dat was moeilijk. Omdat hij last had met zijn evenwicht hebben we het WMO verzocht een scootmobiel te mogen krijgen met vier wielen. Nee, dat feest ging niet door. Alleen met drie wielen konden we krijgen en anders pech. We hebben toen zelf een scootmobiel moeten aanschaffen van € 2.500,00.

Davy raakte steeds meer in een dip omdat hij minder kon en de tumor toch zijn tol begon te eisen. Hij wilde niet meer, lopen ging niet meer. Samen hebben we besloten om te gaan revalideren in het MRC in Doorn. Hij is daar een paar maanden geweest en het had heel goed geholpen. Hij kon weer kleine stukjes lopen, zich goed voortbewegen met een rolstoel en was vooral mentaal weer helemaal opgeknapt. We waren allebei heel blij. Een hoog-laag bed kregen we niet van het WMO, dus zelf maar een bed aangeschaft. Tweedehands, maar toch weer € 500,00.

Onze vreugde duurde niet lang. Na drie weken kregen we het bericht dat de tumor was gegroeid en Davy moest opnieuw worden geopereerd. Alles wees erop dat de tumor inderdaad was gegroeid, maar na een paar dagen kregen we de uitslag en kregen we te horen dat er geen enkele tumorcel was gevonden.

Om de invulling van zijn dag beter te maken zijn we op zoek gegaan naar dagbesteding. Verschillende dingen geprobeerd, maar dat werd niets en in 2016 hebben we moeten besluiten om de dagbesteding voorlopig op te schorten tot het weer wat beter met Davy zou gaan.

Davy wilde heel graag en lekkere stoel waar hij in kon hangen, zittten, liggen, relaxen. We hebben zelf de stoel moeten aanschaffen, een kleine € 5.500,00.

We maakten plannen voor uitstapjes, meer de deur uitgaan en daar hadden we veel zin in. Maar dan…..

Op 4 mei 2016 wordt Davy met spoed naar het ziekenhuis gebracht waar blijkt dat hij een sceptische shock heeft. We moeten er zwaar rekening mee houden dat hij komt te overlijden. Na 10 dagen IC is hij gelukkig weer zover opgeknapt dat ‘ie naar een gewone zaal mag. Na een paar maanden mag hij weer naar huis. Dat duurt echter niet lang. De volgende dag ligt hij weer in het ziekenhuis. We hebben samen overlegd en het besluit genomen dat hij eerst naar een verzorgingshuis zou gaan en pas naar huis zou komen als zowel hij als ik daar aan toe zouden zijn. Hierop is hij naar het Zonnehuis in Doorn gegaan.

Daar ging het hartstikke goed in het begin. Het lopen ging weer beter en de transfers gingen ook goed. Maar dan ineens lukt het niet meer. Davy weet niet hoe dat komt en kan het ook niet zeggen. Er wordt een vervroegde scan gemaakt van zijn hoofd en de uitkomst is letterlijk dodelijk. De tumor zit in zijn hele hoofd en hij kan niet meer geholpen worden. Davy gaat dood, binnen een paar maanden.

We hadden altijd gezegd dat hij tot het einde thuis zou zijn en dat hebben we ook gedaan. Niets hospice of wat dan ook. Lekker samen in ons eigen huisje, samen ook met onze kindjes, de poesjes. Op zijn verjaardag is Davy thuisgekomen. Ik had besloten de verzorging zelf te doen. De Vitras kwam alleen in de morgen om hem te wassen en ’s avonds ook hem hem te wassen en klaar te maken voor de nacht.

Tot aan zijn overlijden heb ik voor hem gezorgd en we hadden het fijn samen. Ondanks zijn beperkingen die steeds meer werden waren we op onze manier tevreden en gelukkig. 24 Uur per dag ben ik met hem bezig geweest en het is een bijzondere tijd voor me geweest om zo met hem samen te mogen zijn. Een paar weken voor zijn dood zei Davy “Ik zou best wel 60 willen worden zo.”. Toen ik hem vroeg of dat ook zo was als hij zo weinig meer kon en dat bevestigde hij.

Op 20 mei kon ik niet anders dan de huisartsenpost bellen omdat ik het niet vertrouwde zoals Davy was. Hij is naar het UMC gebracht. Daar bleek dat hij stervende was. Ik heb hem in mijn armen genomen, zijn hand vastgehouden, tegen hem gepraat, voor hem gezongen. Heel rustig is hij ingeslapen zonder een laatste zucht te slaan. Toch nog heel onverwacht gestorven.

De uitvaart en crematie zijn gegaan zoals we samen hadden doorgesproken en dat is heel mooi geweest.

Ik had mijn werk en dat was heerlijk. Het gaf me afleiding en ik dacht even niet aan de situatie thuis. Tot 2015. Toen moest ik me ziek melden. Ik was uitgeput en kon niet meer. Sinds 2010 sukkelde ik al met mijn gezondheid, maar met medicijnen ging het allemaal net. Niet optimaal, maar ik was tevreden.

Ik heb in 2016 nog wel geprobeerd weer te gaan werken, maar door de plotselinge opname van Davy heb ik me weer volledig ziek moeten melden. Gesprekken gehad met de ARBO arts die de situatie begreep en snapte waarom ik niet kon werken. Mijn werkgever begreep de situatie en stond volledig achter me.

Maar dan…… De ARBO arts zegt ineens dat ik volledig kan werken. Na nog een gesprek er een UWV verzekeringsarts is de uitslag definitief. Ik moet me melden op mijn werk om volledig te gaan werken. Doe ik dat niet dan zal mijn salaris gestopt worden. Mijn werkgever riep me op me te melden om te komen werken. We zijn in gesprek gegaan en ik heb duidelijk gemaakt dat ik echt niet kon werken omdat ik ziek was. Rechtsbijstand van de ARAG had ik niet veel aan. Het enige wat die zeiden was dat ik moest gaan werken en me na een maand maar weer ziek moest melden. Een re integratieplan is er nooit geweest, niet van de kant van de ARBO, niet van de kant van mijn werkgever. Zij zaten klem en ik ben daar de dupe van geworden. Ik kon niet anders dan een beëindigingsovereenkomst te ondertekenen zodat ik zeker zou zijn van inkomsten, ook als ik na twee jaar bij het UWV terecht zou komen.

Ik kon niet anders. Mijn man was terminaal, ik moest voor hem zorgen. Ik was ziek en kon niet werken. Leven van alleen de uitkering, van € 999,00, van Davy was onmogelijk. Voor alternatieve medicijnen was ik al zo’n € 250,00 kwijt per week.

Ik heb op verschillende manieren geprobeerd via de ARAG mijn gelijk te krijgen, maar die komen niet verder dan dat ik vrijwillig de beëindigingsovereenkomst heb ondertekend en daarmee vervallen al mijn rechten en vervallen ook de fouten die de ARBO, het UWV en mijn werkgever hebben gemaakt. Een eigen advocaat kan ik niet betalen, dus houdt het op voor mij. Ik kan niet meer vechten voor mijn recht.

Financieel heeft de ziekteperiode ons/mij een fortuin gekost. Van het WMO krijg je zowat niets door alle regeltjes en uitzonderingen die ze hebben. Momenteel heb ik een uitkering van het UWV. De inkomsten zijn gegaan van € 3.500,00 per maand naar € 1.500,00 per maand.

Enkele dingen die we zelf hebben moeten kopen:

-      Rollator die ook als rolstoel gebruikt kan worden;

-      Bed;

-      Scootmobiel;

-      Relaxfauteuil;

-      Douchestoelen;

-      Douche aanpassen;

-      WC aanpassen;

-      Postoel;

-      Orthese;

-      Alternatieve medicijnen;

-      Opvouwbare Scootmobiel die mee kan in de auto;

-      Aangepast voedsel;

-      Diverse hulpstukken;

-      De tuin aan laten leggen voor o.a. een groot terras.

Ik ben nog wel wat vergeten, maar de lijst is al lang genoeg lijkt me. Het heeft duizenden Euro’s gekost en dat heb ik opgevangen door te betalen met creditcards. Toen ik nog een volledig salaris had en de uitkering van Davy er nog was, ging het wel, maar toen mijn inkomsten naar 70% gingen en de inkomsten van Davy wegvielen,is het niet meer te doen.

Ik moet me in allerlei bochten wringen om rond te komen en het lukt me niet om de schulden te betalen die ik heb af te lossen. Een lening afsluiten kan niet omdat ik een uitkering heb.

Wat is mijn wens, mijn droom?

Ik wil zo graag mijn leven oppakken zonder financiële zorgen en me alleen hoeven te richten om het verlies van Davy te kunnen verwerken.

Als laatste: Zou ik het hetzelfde doen als ik het over kon doen? Een volledig ja is mijn antwoord. Davy was en is mijn allesie en ik hield en hou zoveel van hem dat ik alles weg zou hebben gegeven om hem te helpen, te verzorgen en om samen een zo mooi mogelijk leven te hebben. Dat is nu gelukt en dat geeft me een heel goed en fijn gevoel.



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.














 

Laat een reactie achter

0 donaties
€ 0,00
Doel: € 7.500,00
0%

Je kunt nu de eerste zijn die deze actie steunt! Doneer en voeg optioneel een persoonlijke boodschap toe.