help me alsjeblieft uit deze eindeloze hel

help me alsjeblieft uit deze eindeloze hel | Geld inzamelen
 
 
Heel mijn leven js eigenlijk een grote achtbaan, op en af, op en af.

Een vrouw die in 1991 is geboren in Roemenië, vanaf mijn 4,5 in Nederland gekomen, Eerste paar jaren waren mooi. maar daar is het al vlug mee gezegt. 

Heel mijn leven is een struggle geweest, pech maand in maand uit, begrijp me niet verkeerd. Iedereen heeft wel eens pech maar sommige mensen zie je dan langs komen of kom je tegen en dan denk je, die wil ik graag helpen. 

11 jaar lang heel erg gepest, dag in en dag uit. Op school, bij een sport vereniging, praktisch overal. Hierdoor heb ik een diagnose ptss gekregen. Loop al 5 jaar bij de psycholoog. Het is een lange weg met veel pijn verdriet en machteloosheid. Het gevoel dat het een keer mee mag zitten wordt steeds meer. Wanneer kan ik eindelijk is aan een baan komen die ik vol kan houden. Mijn ptss vermoeilijkt eigenlijk zowat alles. 

jaren loop ik al met mijn ziel onder mijn armen, wanneer ga ik een keer kunnen leven, zonder geld zorgen maar het normale leventje, gewoon een huisje. Eigen plek. Een plek waar ik me eindelijk een keer thuis kan voelen. Inplaats van elke keer weer bang zijn dat je ergens weer weg moet. Dus nooit rust aan mijn hoofd, 

Maar dit lijkt ook maar niet te lukken. Geen spullen om in te richten, geen geld voor om de borg te betalen, geen energie om de normaalste dingen te kunnen doen. Elke dag sta ik op met een zwaar gevoel, depressief gevoel. Een gevoel wat mij al jaren lang blijft achtervolgen. Elke dag ga ik weer zoeken naar werk. Het lukt maar niet en het lukt maar niet. Misschien omdat ik heel mijn leven zowat geen ervaring heb op kunnen doen en alleen nog maar een vmbo t diploma heb kunnen halen. Dit allemaal door het zo lang en heftig te zijn gepest en dat het thuis ook niet goed ging. Vanaf groep 8 begon de echte ellende, het zware pesten en Personen die heel kwaad werden als je met een slecht raport thuis kwam. dan was het nog meer oorlog. Zo elke dag in en elke dag uit.  In 2014 weg gegaan bij me ouders, het was niet te houden. Geen eigen keus voor hoe ik me kleed, wat ik aan opleidingen moest dien en noem het maar op.

In 2015 kwam ik dan eindelijk terecht bij een hulp instantie die me hielpen met een uitkering en rust aan me hoofd, had bijna, en nu nog steeds elke dag een persoon nodig om mee te praten omdat elke dag mijn hoofd vol stroomt met stress. 

Dit duurde nauwelijks een jaar of 2. Kreeg te horen je doet het zo goed dus we gaan de hulp stoppen, dus daar stont ik weer, half op straat. Vrienden gebeld met de graag of ik even kon blijven tot een oplossing en dat kon. Helaas kan ik er niet eindeloos blijven. Het probleem van nu. 

Moet uiteindelijk verder en dingen gaan regelen maar hoe moet dat als je voorledig zonder geld zit en van het kastje naar de muur word gestuurd. Nee eerst een huisje vinden, dan een uitkering. Of het zoveelste bericht van een sollicitatie met de mededeling, sorry we nemen je niet aan want te weinig ervaring of je komt niet spontaan genoeg over. Dat dan bij baantjes zoals schoonmaak of callcenter medewerker. Om moe van te worden.  Tjha dan vraag je toch gewoon een uitkering aan. Ook paar keer gedaan maar dan krijg je zo veel eisen en regeltjes die soms onmogelijk zijn om vol te houden en daardoor nog steeds geen rust en of het gevoel van waarde, er mogen zijn. 

Nu ben ik 29 jaar en sta nog steeds nergens,  Elke dag is een uitdaging, hoe ga ik het nu weer overleven. Elke dag stijve spieren van de stress, moeheid. Al paar jaar last van suïcidale gedachtes. Het gevoel ik kan en mag gewoon niet leven en gelukkig zijn en een keer geen stress hebben.  

Ben al zeker 5 jaar aan het worstelen met mijn ptss, met mijn onzekerheid, moeheid, geen licht aan de horizon. uitzichtloosheid. Bijna elke dag je leeg huilen. Mensen die zeggen je te helpen maar nooit iets nakomen. Elke dag weer proberen, maar elke keer is het toch weer NET niet voor elkaar te krijgen. Mensen zeggen ook, denk positiever, buig alles om naar iets mooies. ja makkelijk gezegt. sorry. Het ene loopt weer door in het andere probleem. Vandaag 1 dec heb ik dit geschreven met heel veel huilen, stress en pijn en de angst dat iedereen weer gaat zeggen, ach kom op meid, even door zetten, komt wel goed of dat soort standaard antwoorden. 

je zou zeggen je hebt toch familie die je verder kunnen helpen. Nee, die heb ik niet eens. Paar keer om hulp gevraagd maar konden nooit maar IETS doen.. 

Ik ben leeg, op, moe, gefrustreerd, uitgeput. zit gevangen in een web van problemen en zorgen. 

het zou fijn zijn als iemand mij een beetje opweg kan helpen voor mijn verhuizing of een klein beetje de boel wil verlichten. 

 

Voor meer vragen sta ik altijd open en zal ze dan netjes beantwoorden 

 

Groetjes een verdrietig leeg meisje/vrouw

 



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








0 donaties
€ 0,00
Doel: € 5.000,00
0%

Je kunt nu de eerste zijn die deze actie steunt! Doneer en voeg optioneel een persoonlijke boodschap toe.