Help a.u.b. door te delen...

Help a.u.b. door te delen... | Geld inzamelen
 
 
Bent u bereid om mijn verhaal te lezen en dit te delen?

Een ieder weet van zichzelf op een bepaald moment in het leven: dit heb ik goed gedaan, die keuze had ik toen niet moeten nemen. Vooral dat laatste blijft vaak steken bij mensen, zo ook bij mij. 

 

Vooral als je leven zorgt voor een scherpe zelfreflexie: wat doe je nu? waar had je kunnen staan? heb je bereikt wat je wilde bereiken of had je er veel meer uit kunnen halen?

 

Mijn zelfreflexie zorgde voor totale knock-down. Waarom? Omdat ik kinderen kreeg, een gezin had. Ik dacht: ik klaagde altijd over mijn ouders, maar wat heb ik mijn kinderen, mijn gezin te bieden? 

 

Eigenlijk vrij weinig behalve liefde. Ik had een fulltime baan waarbij ik het minimum verdiende toen ik destijds voor een uitzendbureau werkte. Omdat mijn vriendin nog op school zat als IG-Verzorgende, moest het inkomen bij mij vandaan komen. En ook dat voel je. Je komt te kort, elke maand weer en de rekeningen stapelen geleidelijk op...

 

Dan kom je thuis uit je werk en zit je op de bank en denk: hoe los je dit op? Hoe zorg je ervoor dat je gezin kan blijven eten, schulden beperkt blijven en dat eens in de zoveel tijd iets leuks kan doen met je gezin?

 

Het antwoordt was vrij simpel...een betere baan vinden of omscholen naar een passend beroep uiteindelijk zorgt voor een beter inkomen.

 

Maar dat was niet simpel. Ik was 23 jaar toen ik een zichtbare tatoeage liet zetten, geen afbeelding die negativiteit vertegenwoordigd en promoot maar toch, het is bij een hogere functie niet gewenst, en zeker niet in de omgang met senioren en mindervaliden die ik graag vanuit hen huis maatschappelijk zou willen ondersteunen en begeleiden. 

 

Ook omscholing was gezien onze gezinssituatie destijds niet voor de hand liggend. Ik was vlak voordat ik ziek werd 32 jaar en te oud voor studiefinanciering, werken en leren leverde veel te weinig op omdat ik een leerlingensalaris kreeg. Die samenloopt van omstandigheden herinnerde mij eraan dat ik eerder de verkeerde keuzes had gemaakt in het leven. 

 

Toch moest ik blijven vechten om mijn kinderen, mijn gezin te geven waar zij recht op hadden. In 2018 was ik het zat om steeds te weinig inkomsten te hebben. Ik nam ontslag bij het uitzendbureau, die volgens mij werkelozen (tijdelijk) iets moois bieden om te re-integreren, maar op langer termijn mensen uitmelken en er meer dan nodig financieel belang bij hebben.

 

Omdat er voor mij en mijn gezin voorlopig geen positief vooruitzicht lag...

 

Wat zij (de uitzendbureaus) konden, dat kon ik ook...dacht ik. Mijn dochters zaten op de kinderopvang. Ik zette direct de kinderopvang op stop. Maar niet bij de belastingdienst. Ik ontving toen ruim 2500 euro aan kinderopvangtoeslag, haalde het bedrag van de bank, en begon direct met spullen inkopen (gereedschappen en bedrijfsauto) voor een eigen bedrijf terwijl ik een maand lang voor mijn dochter thuis zorgde. Mijn vriendin ging toen nog steeds naar school en stage als Verzorgende-IG (nu verpleegkundige in opleiding).

 

Met die 2500 ("geleende" kinderopvangtoeslag) euro startte ik een bedrijf op. Ik mailde bedrijven die mogelijk interesse hadden in mij als zelfstandig ondernemer (ZZP). Ik werd zelfstandige in de groenvoorziening, het groenonderhoud. Dit deed ik ook voor het uitzendbureau waar ik toen minimumloon verdiende. 

 

Één werknemer belde mij met interesse over wat ik kon doen. Met mijn dochter aan mijn arm en de telefoon aan mijn oor, zei ik: ik kan alles wat met aanleg en onderhoud in het groen te maken heeft. 

 

"Kom maar eens langs…", zei hij. Toen kreeg ik een fulltime dienstverband, als zelfstandig ondernemer. Wat normaal het uitzendbureau aan mij verdiende, dat verdiende ik nu volledig zelf. Daarnaast had ik mijn eigen particulieren klanten. Het resulteerde van een minimumloon tot een aardig tot goed salaris. Ik en mijn gezin waren meer dan tevreden. 

 

Na ruim 2 maanden eindelijk succes te hebben geproefd, zonder zorgen, met een mooi vooruitzicht, liep mijn leven bijna fataal af. Ik werkte en werkte, maar zorgde niet goed voor mijzelf waardoor mijn weerstand zeer slecht was. Als Corona er toen al was, dan had ik dit nu niet kunnen navertellen.

 

Ik werd niet getroffen door Corona, maar wel de Streptokokken-A bacterie. Op een bewuste nacht was het warm en ik kreeg jeuk aan mijn voet, krabbelde eraan, en er ontstond een minuscuul wondje dat openging. In no-time kreeg ik verschrikkelijke pijn, artsen dachten dat ik mij aanstelde en zagen de ernst er niet van in. Tot het moment dat binnen slechts enkele uren een bloedvergiftiging (sepsis) zich snel ontwikkelde. 

 

De spoedeisende hulp legde mij krijsend op bed op de verpleegafdeling. Ik moest daar mijn mond maar houden en niet mocht steeds op de noodknop drukken. Drie uur later hebben ze mij buiten bewustzijn gevonden in het ziekenhuisbed en moet ik aan mijn voet geopereerd worden omdat hij zo groot als een ballon oogde en inmiddels donker blauw was geworden.

 

Na de operatie zagen ze vreemde stippen vanaf mijn voet naar mijn bovenbeen kruipen. Een spoor dat steeds verder uitbreide. Toen vertelde de arts mij dat mijn onderbeen geamputeerd moest worden. Ik had geen keus, en wilde alleen maar zo snel mogelijk werken om mijn gezin het beste te gunnen. Maar ik moest toch instemmen met de amputatie anders zou ik doodgaan. Streptokokken-A (GAS) is een agressieve bacterie. Je ziet het met een microscoop, maar zorgt voor een immense pijn die zeer ondragelijk is. Je spierweefsel, bloedvaten sterven totaal af (ook wel necrotiserende fasciitis genoemd).

 

Ik ging dus akkoord voor de verwijdering van mijn onderbeen. Maar ik werd direct een week in slaap gehouden en lag 3 weken op de intensive care.

 

Ik en mijn gezin waren financieel gezien op bij af. Mijn oude werk als zelfstandige kon en kan ik niet meer doen. Dat zorgde voor een behoorlijke inkomstenterugval.

 

Ik ben nu ruim 2 jaar verder na de amputatie. Omdat het UWV mij in de steek heeft gelaten m.b.t. re-integratie na het krijgen van een handicap, ik nog steeds met een tattoeage zit (die ik heel graag wil laten verwijderen), moet omscholen én mijn dochters mij hebben gevraagd om een keer naar Disneyland te gaan...dacht ik...wat nu? Toen kwam de Coronacrisis om de hoek kijken...ik wist niet of ik erdoor gegrepen zou worden, maar het is me eerder overkomen.

 

Ik zat nog steeds thuis en ervaarde op grond van de maatregelen een heus quarantaine-gevoel. Maar ik was niet de enige. Je zit thuis, maar je moet wat doen.

 

Omdat het ernaar uitziet dat ik niet om korter termijn zal kunnen omscholen of werk zal vinden, heb ik het volgende gedaan.

 

Ik heb een websites ontwikkeld: https://www.woonkanaal.nl en https://www.huurtoeslag2020.nl

 

Omdat ik niet gemaakt ben voor geluk en ik denk dat om financiële middelen vragen mij mogelijk niets tot weinig zal opleveren, hoop ik dat u, ook namens mijn gezin, bereidt zal zijn om mijn website zoveel mogelijk te delen...

 

Das als u mensen kent die op zoek zijn een huur of koopwoning, starters zijn, een makelaar nodig hebben of gewoon meer informatie nodig hebben over het onderwerp: huur- en koopwoning, deel dan graag de onderstaande websites.

 

 

Naam website: Woonkanaal.nl

URL: https://www.woonkanaal.nl

 

Naam website 2: Huurtoeslag2020.nl

URL: www.huurtoeslag2020.nl

 

Delen zou super zijn!

 

Bedankt voor het lezen en let goed op elkaar!

 

 

Groet,

 

 

 

 

Colin

info@woonkanaal.nl



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








0 donaties
€ 0,00

Je kunt nu de eerste zijn die deze actie steunt! Doneer en voeg optioneel een persoonlijke boodschap toe.