Han en het Noorderlicht, droom of werkelijkheid?

Han en het Noorderlicht, droom of werkelijkheid? | Geld inzamelen
 
 

Onze 2 kinderen hebben het al zó lang zo druk, dat ze ons al 10 jaar vergeten zijn, evenals onze 3 kleinkinderen, die zien we ook nooit meer! Hun tienerjaren hebben wij volledig gemist, zijn ons als grootouders volledig ontnomen, omdat hun ouders geen tijd konden vrijmaken voor contact. Het zal je maar gebeuren! Nou, óns gebeurde het! En het heeft verrekte veel verdriet gedaan!

Kerst, Pasen, verjaardagen, ze zijn er nooit meer bij! Uitnodigen voor een gesprek kunnen we niet, want we weten niet waar ze wonen, van hun verhuizingen zijn we nooit op de hoogte gebracht. We zijn nu allebei 70 jaar en waren in mei 2021 50 jaar getrouwd. Een treurig Bruidsfeest is onze trieste herinnering daaraan.

Oh ja, we kregen een kaart van de Burgemeester en 3 of 4 Hallmark-kaarten van kennissen, maar daar bleef het bij. Vriendschappen hadden we al jaren geleden afgekapt, het aanzien van al die gelukkige families was te pijnlijk, dat konden we niet aan.  Dus vierden we ook ons Gouden Huwelijksfeest, midden in de lockdown, alleen met onze hond, in een uitermate luxe bungalow, met een zwembad en verder alles erop en eraan, tot een sauna aan toe, met veel privacy en met een prachtig uitzicht op de Drentse hei.

Maar in 2021 was het een trieste lente, koud, constant regen en dagelijks harde, koude wind, ook de zon liet het vrijwel helemaal afweten. Alles, maar dan ook alles is letterlijk in het water gevallen. Zelf saampjes dineren zat er niet in, dat kon en mocht niet door de Coronaregels! Het huren van deze bungalow hadden we beter achterwege kunnen laten, al verbleven we daar 14 dagen in luxe. Wat een trieste gouden bruidsdagen, wat een nare herinnering en wat een zinloze geldverspilling!! Dat dan weer wel!

We hadden jarenlang maar één wens: contactherstel met de kinderen. Maar na veel tranen, verdriet en lange gesprekken is het idee eindelijk ingedaald dat contactherstel er niet meer in zit, nooit meer! We blijven tot aan onze dood samen, maar wel kinderloos! Helaas! 

Han heeft nu diabetes, al aardig wat jaren! Tijdens een werkgever-keuring kwam dit boven water drijven, maar behalve de mededeling werd er ook door onze huisarts niks mee gedaan. Geen voorlichting, niets! Google stond in de kinderschoenen, opzoeken was geen optie. Diabetesfonds gebeld en met folders onszelf maar voorgelicht. Het ging allemaal goed, totdat Han in Frankrijk z'n voet stootte aan een stuk rots. De ellende begon daar en nu - 10 jaar later en 5 tenen armer - is het altijd w oppassen geblazen! Nooit meer op blote voeten, uitkijken met stoten en vooral snel naar een arts als er inderdaad iets plaatsvindt. Aangepaste en aangemeten schoenen zijn duur, maar hij heeft ze! Inmiddels heeft hij prostaatkanker gehad, gebeden, gehoopt én ervan genezen! Maar altijd weer controle, controle! En al deze ellende is onze nakomelingen volkomen ontgaan! Autorijden is nu al bijna onmogelijk voor hem, mits in een automaat. Ik heb wel een rijbewijs, maar mag niet met een caravan rijden, dus de tijd gaat dringen!

Want we zijn al in de herfst van ons leven, maar er moet toch iets zijn, waar je voor leeft? Een einddoel, een Bucketlust, een hartewens, of hoe je het ook wil benoemen! Als dat er ook niet meer is, waar leef je dan nog voor?

We hebben samen nu nog maar een droom! Nee, niet die ene met de kinderen, daar hebben we de hoop voor opgegeven! Er rest ons nog een doel: in levende lijve, vanuit een besneeuwd landschap, samen hand in hand het Noorderlicht aanschouwen, nieuwe gezamenlijke herinneringen maken en hiermee (al dan niet saampjes) de laatste definitieve reis naar het onbekende maken. Het zou een mooie afsluiting zijn van een leven van veel verdriet, maar ook met onvergetelijk mooie herinneringen!

Ons grootste bezit zijn nu onze 3 oude huisdieren, 2 katten, 1 hond én die oude Caravelair caravan uit 1984, een trouw ding, maar die het zéker niet zal redden om tot in Noord-Scandinavië te komen! 

Dus rest er nog maar één mogelijkheid om onze droom écht waar te maken en dat is er met een camper naartoe gaan. Maar ja, we zijn 70+, hebben slechts AOW als inkomen, dus waarvan zouden we die moeten betalen? Een lening of krediet krijgen we niet meer op die leeftijd, familie om hulp vragen is onmogelijk want we hebben geen familie meer en onze oude trouwe caravan brengt niets meer op! Alleen via een crowdfunding (feitelijk modern bedelen) zou het mogelijk kúnnen zijn. Hopen dat er ergens een barmhartige Samaritaan is die ons wil helpen met de aanschaf van een camper! Oh nee, geen nueuwe, stel je voor! Een goede, nette occasion die ons heelhuids naar Lapland zou gaan brengen. Het moet een automaat zijn i.v.m. de handicap van mijn lief, en niet al te groot, want daarvoor is mijn rijbewijs niet geschikt. 

Het is een mooie droom, die waarschijnlijk een laatste droom zal blijken te zijn. Of toch niet? Want wie weet, dat we, door nog veel jaren hard te sparen van onze AOW (!?) of door het winnen van de hoofdprijs in de een of andere loterij, onze droom alsnog kunnen verwezelijken door voldoende financiën bij elkaar te krijgen om onze caravan te vervangen en een camper te kopen en daarmee naar Lapland te rijden. Waar we dan met eigen ogen het Noorderlicht kunnen aanschouwen en ons daarna kunnen instellen op het maken van die allerlaatste reis, die we óf samen óf alleen uiteindelijk gaan maken!

We mogen dan wel (pas) 70 jaar zijn, het leven gaat snel als je ouder bent, heel snel! We weten niet of het ons gegund is om onze droom nog in goede gezondheid waar te gaan maken. Veel oud-collegae, buren, familieleden zijn er niet meer, de eenzaamheid probeert je te grijpen, dus het komt op onze eigen schouders neer! En dát is een beetje te veel gevraagd!
We schamen ons er niet voor, voor de hierboven staande eerlijke tekst want, 'het is wat het is', niets meer en niets minder!

Dus doen we onbeschaamd een beroep op onbekende derden en vragen onbeleefd en heel brutaal:

"Wilt u met een financiële bijdrage meewerken aan de verwezelijking van het laatste gezamenlijke doel in ons leven en ons financieel in staat stellen om - bij een behaald streefbedrag - een camper te kunnen aanschaffen?"
Onze droom, om in een besneeuwd landschap, in levende lijve, met eigen ogen en van zo dichtbij mogelijk, het Noorderlicht te kunnen aanschouwen en daardoor onze allerlaatste herinneringen te maken, wordt dan wel super bewaarheid! 

Wij zijn evt. toekomstige donateurs enorm dankbaar voor hun evt. bijdrage! 

Groet, Norma en Han



Er zijn nog geen updates geplaatst voor deze actie.








0 donaties
€ 0,00
Doel: € 25.000,00
0% / 24 dagen te gaan

Je kunt nu de eerste zijn die deze actie steunt! Doneer en voeg optioneel een persoonlijke boodschap toe.