160 km wandelen voor onderzoek Vulvakanker | Geld inzamelen
 
 

160 km wandelen voor onderzoek Vulvakanker

160 KM WANDELEN VAN NOORD NAAR ZUID FUERTAVENTURA VOOR MEER ONDERZOEK NAAR VULVAKANKER!

Op 7 oktober loop ik de tocht op Fuertaventura, een afstand van ca. 160 km.


In deze lange wandeltocht vraag ik aandacht voor het werk van Olijf (www.olijf.nl), een stichting die zich bezig houdt met gynaecologische kanker. Zij zetten zich in om meer aandacht te krijgen. Een ervan is de zeldzame vorm vulvakanker. Een vorm van kanker waar ik zelf momenteel nog van herstel.
In een paar jaar tijd is vulvakanker op jaarbasis verdubbeld van 200 naar 400 personen . Doordat deze kanker nu nog zeldzaam is, is hier nog veel onderzoek voor nodig. Heeft bijvoorbeeld deze soort kanker te maken heeft met het HPV virus?
Ik probeer geld bij elkaar te krijgen dat gaat naar het Catherina Onderzoeksfonds.(Vrouw en Onderzoek)


Dit ziekenhuis is bekend met vulvakanker en hebben een wetenschappelijk onderzoeksteam die geen geld krijgt vanuit de overheid. Ze leven voornamelijk van giften. Zo kan dit fonds voor € 20.000,-- een jaar lang onderzoek laten doen naar vulvakanker. Mijn doel is uiteindelijk voor twee jaar een onderzoeker te kunnen bekostigen. Het geld gaat dus rechtstreeks naar het Catherina onderzoeksteam.(Stichting vrouw en Onderzoek)

Zo probeer ik via deze weg een steentje bij te dragen, en het geldbedrag rechtstreeks aan het Catherina onderzoeksteam te geven.

Je kunt mij volgen (wel even liken) via mijn dagelijkse blog: https://www.facebook.com/GR131/ en via Facebook Jeanne van den Reek.

Wil jij helpen om een geldbedrag bij elkaar te krijgen voor meer onderzoek naar vulvakanker en Stichting Olijf? Ik doe mijn best om te lopen en een dagelijkse blog bij te houden.

Alvast heel erg bedankt.

Jeanne van den Reek
17-10-2018

THE LAST ONE....

Dit wordt een compilatie van mijn jaar en de afgelopen 10 dagen. Als eerste, een fanatische mooi reis die nog mooier was dan ik dacht! Fysiek erg zwaar! Mensen die me kennen, weten hoe ik in elkaar zit, en opgeven is nooit een optie!
Je hebt de tijd voor de kanker en de tijd na de kanker. Twee heel verschillende levens. Voor de kanker was ik vechtende tegen, en voor de Diabetes Type1. Niemand zag dat ik 24 uur per dag mezelf bezig hield met mijn allerliefste pomp die me in leven houdt! Ik sportte zeer regelmatig voor de zogenaamde kipfilets, die boven de 50 erg geliefd zijn, en liep regelmatig lange afstanden hard.
Als ik ergens een uitdaging in zag ging ik die niet uit de weg! Marathon New York, Halve Marathons in Nederland, Winerun Lanzarote..... vooral de uitdaging om te kijken wat ik wel kon met Diabetes type 1 ipv wat ik niet kon!!!! Ik genoot van de aandacht die ik kreeg. In mijn hoofd dacht ik dat mensen me aardig vonden door de prestaties die ik leverde. Mijn best willen doen...... zo dacht ik dat het hoorde om aandacht te krijgen van de medemens!
DIT WAS ALLES VOOR DE KANKER!

Wie bedacht nu een jaar en twee weken geleden dat ik kanker had, Ik had al Diabetes! EN WAT VOOR KANKER OOK NOG!!! Ik had er nog nooit van gehoord!
VULVAKANKER STADIUM 3. Dat wil zeggen, kanker met uitzaaiing. Een erg agressieve vorm van kanker die zich in now time uitzaait via de liezen.

Ik kreeg verschillende erg vervelende onderzoeken, en er werd een operatie gepland om de tumor te verwijderen. De tumor zat op de meest verschrikkelijke plaats en alles moest verwijderd worden.Incl. de poortwachtersklieren in de liezen om te kijken of er uitzaaiingen zijn. JA DUS......
Rechterlies was de sjaak!. Ik mocht kiezen, bestraling zonder 100% garantie of klieren eruit en garantie zodat de uitzaaiingen weg waren in de lies! Ik koos het laatste. Ik wilde nog lang niet dood.Tussen deze operaties in kreeg ik een slagaderlijke bloeding vanuit de vagina en dat was een heftig moment. Ik heb hier EMDR voor gehad, doordat ik er een trauma aan over had gehouden. Opstapeling van overleving zeg maar!
Dan komt de tweede operatie er aan en ze halen alle lymfeklieren aan de rechterkant eruit. Links was de helft er al uit!
KLAAR.....DONE!! Uitslag na de patholoog, je bent schoon. Gefeliciteerd zeggen ze....Is er een kans dat het terug komt? JA!!
Met dit ga je naar huis, en je zou blij moeten zijn. Geloof me, met een drain in je lies, waar een pot aanhangt, die dagelijks verwisseld moest worden door lymfevocht wat niet weg kon, pijn, en een flink ontstoken litteken, kon ik helemaal niets met die uitslag!
Maar beetje bij beetje knapte ik op, en dacht.....als ik maar weer kan hardlopen dan ben ik blij! En inderdaad, met zo'n heerlijk strakke steunkous/broek had ik de quote: "het zou en het moest", en binnen een korte tijd liep ik weer 5 km hard. Je moet niet vragen hoe, maar het lukte!
Dat was het lichamelijke gedeelte. Geestelijk komt daarna, en het ging niet goed. Door de operaties zijn de zenuwen doorgesneden en ik voel niets meer. Plassen gaat raar..... en zonder dat ik het wist, was de nazorg van het ziekenhuis niet meer met me bezig! Ik was uit hun systeem verdwenen en stond overal alleen voor. (Sinds kort is dit heel goed hersteld, en niemand weet waar het fout is gegaan)
Tijdens het ziek zijn kon ik niet presteren, ik was kwetsbaar! Toch had ik een grote kring mensen om me heen die begaan waren met mij ook al was ik niets aan het presteren! In mijn hoofd kon ik dit niet matchen....en had hier moeite mee. Hoe kunnen mensen mij nu aardig vinden? Ik presteerde niks! Waarom kreeg ik zoveel aandacht terwijl ik niets deed?
Ik had zoveel moeite met mijn zelfbeeld dat ik hulp gevraagd heb. Het "ik moet en ik zal" moest er wat af...... Voor wie moet ik?? Mensen vinden mij zo ook wel aardig!
Nu na de revalidatie ben ik al het negatieve aan het omzetten in zoveel mogelijk positief, en probeer ervoor te zorgen dat er veel meer onderzoek kan worden gedaan, dat Vulvakanker onder de aandacht komt.
Stadium 3 volgens kanker.nl leeft 45% nog na 5 jaar!

Waarom ik gelopen heb? Er zijn een heleboel vragen bij mij die niet beantwoord kunnen worden. Zorgverzekeraars kennen het probleem niet bij dit soort van kanker, zitten is lastig.......Wat als ik wil fietsen bijvoorbeeld, wat als ik niet lang kan zitten?....En dat geld niet alleen voor mij!!!
KWF heeft veel donateurs, maar het meeste gaat naar de bekende kankersoorten. Ik wilde dit niet, en zo was het idee ontstaan om zelf iets bij elkaar te krijgen via sponsoring, speciaal voor het onderzoeksfonds van het Catherina ziekenhuis. En een gedeelte voor stichting Olijf zodat zij meer aandacht kunnen besteden aan Vulvakanker.
Psychisch ben ik er nog niet helemaal, maar gaat de goede kant op. Het moet en zal is omgezet in ik WIL.....Als ik nu iets doe is het voornamelijk voor mezelf, waar ik me prettig bij voel, of ik nu in de aandacht sta of niet! Je zou het niet zeggen met deze actie maar toch voelt dit goed.
Of de kanker terug komt maak ik me niet zo'n zorgen om. Ik ben niet meer bang. Als het zo is dan is het zo en zie ik dan wel weer.
Wat ik wel doe is heel intensief mijn leven beleven en er zoveel mogelijk uit probeer te halen! Nu ben ik redelijk fit en schoon. En wat nu kan, kan nu! Stomme gedachte misschien, maar zo denk ik nu eenmaal.

En zo ontstond het idee FUERTAVENTURA........
Een nieuw begin na de kanker. Onderzoek is er nodig en meer aandacht voor deze zeldzame vorm van kanker waar de meesten nooit van gehoord hebben.
Ik heb een Doneeractie opgezet voor meer onderzoek. Van een kleine eenmansactie is dit behoorlijk uitgegroeid en kranten kregen er oor naar. De Telegraaf meldde me " waarom heb je niet eerder gebeld!" Tja......geen idee, een eenmansactie en het is al heel wat ,om zo'n reis voor te bereiden!

Mijn reis:
In een woord, FANTASTISCH! Een uitdaging zowel lichamelijk als geestelijk. Ik was best wat bang om alleen aan deze tocht te beginnen. Ging het me allemaal lukken? De overnachtingen, zorgen voor water onderweg, de Diabetes, en wat als ik val?
De etappes in het begin waren lang en kon ik redelijk volhouden. Wennen aan een rugzak met ongeveer 15 kilo, wennen aan de hitte, schoenen, de beklimmingen, afdalingen, maar dat geld voor iedereen.
Mijn mooiste etappe, tja ik denk de etappe die tevens ook het zwaarst was. Het Betancuria gebergte in de etappe Pajara naar Le Pared. De eerste 5 kilometer waren zo mooi dat ik er emotioneel van werd. Helemaal alleen in dat wijdse gebergte, niemand alleen ik! Maar ook een etappe waar ik moest huilen van angst, pijn, het niet durven maar toch moest, en dat er geen eind aan kwam!

La Oliva, het schattige witte dorpje, Tefia waar niets was alleen een onderkomen van een verlegen Italiaanse surf dude die eten voor me maakte en me een flesje wijn en ontbijt aanbood, Betancuria, het lopen door de regen, de ontmoeting met the Preecher and his Wife, s'Morgens het vullen van mijn waterflessen door de eigenaar van het historisch 600 jaar oude gebouw, Pajara waar ik sliep, en ze geen woord engels of Duits spraken. Le Pared waar ik terecht kwam in een viezige studentenhut. Te smerig, laat staan te bedenken dat ik daar ook maar ging slapen. Risco del Paso met zijn absolute mooiste stranden. Morro Jable,de toeristische trekpleister! En dan de eindetappe waar geen eind aan kwam, en ik al vreesde dat er geen bus zou komen! De ontmoeting met Eva Walder, een Oostenrijkse oudere vrouw die dit ook in haar eentje gedaan heeft. Heel bijzonder dat ik haar daar mocht treffen.
Ik ben mezelf meerdere malen tegengekomen, heb moeten knokken om die verdomde berg weer op te moeten, maar alles was het meer dan waard!! Ik zal deze reis nooit meer vergeten.

De Doneeractie zal nog even doorlopen, alle kleine beetjes helpen voor het nodige onderzoek!


Jeanne van den Reek
16-10-2018

Op zoek naar een bus....
En toen kwam er een einde aan Fuertaventura.
Als eerste moest ik op zoek naar de bus die me naar het noorden moest brengen. Die was er geen. Alles moest in etappes. Onderweg zag ik pas de werkelijke gelopen afstand! Potverdorie dat was een end!! Ik had er geen idee van. Maar je moet je voorstellen van Eindhoven naar Den Helder ongeveer. Eenmaal in Corralejo was ik verrast dat ik Eva Walder even ging ontmoeten. Een Oostenrijkse Dame van behoorlijke leeftijd, die in 2012 ook deze route gelopen had in haar eentje. Ik was met haar in contact gekomen via internet. En heel toevallig was zij nu ook daar, en wilde mij graag ontmoeten.
Nog even wat rondgewandeld te hebben, ben ik op de boot gestapt naar Lanzarote. Mijn koffer staat bij Denise Beek, zij was zo aardig om op mijn spullen te passen die ik niet nodig had. Omdat ik geen onderkomen had, heeft ze me haar bank aangeboden. Dank je wel Denise....


Jeanne van den Reek
15-10-2018

TO THE POINT........

 


Dat is de titel van vandaag. Ik ga naar PUNTO DEL JANDÍA .Het zuidelijkste punt van het eiland. 

Met gemengde gevoelens..... enerzijds ben ik blij, lichamelijk gezien dat ik het gehaald heb. Anderzijds jammer. Je zit zo in een andere wereld, dat je er niet meer uit wil, maar mijn ticket ligt klaar, ik moet!

Vandaag dacht ik lekker langs de zee af te lopen en zag op mijn kaartje geen ernstige beklimmingen. Jaja!!..... niet dus! De hele weg  ging het op en af. Omdat ik lichamelijk moe was en elk pijntje werd een vreselijk pijnte!! Je kent het wel, kleine pijntjes houdt je lang vol maar op een gegeven moment ben je er klaar mee en houd je t niet meer vol. Vroeger op de basisschool vertelde de directeur ( Men. Mertens heet hij) een verhaaltje over een drup water op je hoofd.... dat doet geen zeer! Maar als je weken onder de zelfde drup zit, kan je het niet meer verdragen..... zoiets is het🤨

Maar goed...... heel in de verte zag ik het eindpunt al liggen. Daar moest ik zijn..... maar wat was dat punt ver weg!!! Er kwam geen end aan.

Stukje bij beetje leek het dichterbij te komen en ik raakte opgewonden van blijdschap. Ik had het bijna gehaald!

En dan...... dan kom je aan, dat is echt raar!!! Afgelopen is het avontuur want je bent er! Niemand is er om je binnen te halen net als bij een marathon of zo!  Het is gewoon klaar en dat is raar! 

Ik wist dat dit moment ging komen daarom heb ik de laatste kilometers goed in me opgenomen en genoten  van wat ik nog zag.... welliswaar geitjes, maar toch!

Even TO THE POINT!! Ik was daar dus, maar moest ook terug! Maar hoe?

Waarschijnlijk stopt er een bus, ik had het al nagekeken via internet! Er stond inderdaad een bushalte, met een tijd dat die om 16 uur kwam.

Mooi, dacht ik, ik kom in ieder geval weer terug! Maar van 14.15 wachten tot 16.45 zag ik geen busje meer komen! Navraag gedaan bij een soort van bar, en ook de barman zei SI BUSO KOMT SOWO!!!

Ik heb het opgegeven en liep naar wat mensen. Ik vertelde ze mijn verhaal en natuurlijk namen ze me mee! Een lift!! Een superaardig jong stel gaven me een lift over een weg die niet echt comfortabel was! De enige weg naar Punto de Jandía was een zandpad van 20 km lang! Nu snap ik dat er geen bus komt.

Eenmaal terug in de hectiek van de stad heb ik even een duik genomen in het zwembad om het stof van me af te spoelen.

Moe maar voldaan zit ik nu op mijn balkonnetje en plotseling heb ik niks meer te lopen morgen!! Heel raar......

 


Jeanne van den Reek
13-10-2018

THE DESERT...

Ik stond vanmorgen op en keek naar mijn kaartje wat ik moest lopen, en werd weer bang want er stonden weer wat bergen op.😰.
Gelukkig waren het niet van die zware joekels als gisteren.
Deze etappe ging welliswaar vlot maar was allemaal los zand, wat het weer lastig maakte. Inmiddels zijn er wat blaren gekweekt..... schoenen die zeer gaan doen, schouders die beurs zijn van de rugzak, maar ondanks wat geklaag....... ik geniet er volop van!
In de desert.....alles wit ecru.... met af en toe een soort plantje, zie ik overal geitjes die aan het grazen zijn. In de desert!!! Vraag me af wat ze grazen....een rups loopt me achterna als ik er foto’s van maak!!
Na 18 KM los zand, zie ik in de verte het mooie strand van Risco del Paso. Daar ga ik echt effe een duik nemen!!
Mijn water was op en wilde wat kopen daar, ik wist van een paar jaar eerder dat daar een leuk barretje was. Maar helaas er was niks! Ik zag op het bord dat ik nog eens 15 km moest lopen. De moed zakte me echt in de schoenen. Geen water meer en nog zo ver. Ik heb besloten om een taxi te bellen die me naar het volgende dorpje kan brengen zodat ik weer met wat water verder kon. Beetje gesmokkeld maar was noodzaak! En zo kom ik aan in Morre Jable.
Mijn appartement wat ik heb geboekt is midden in het toeristisch geweld, en ik merk dat ik erg moet wennen aan de herrie......
Ondanks dat dit appartement een zwembad heeft en er wat te doen is, denk ik nu al met heimwee terug aan de stilte van de leuke overnachtingen. Wat een verschil!!
Gelukkig mag ik morgen nog 25 km lopen, en weg uit deze herrie, om s’avonds weer terug te komen in de herrie.


Jeanne van den Reek
12-10-2018

 

A HELL OF A DAY......
Ik wist dat dit een verre etappe zou zijn, maar niet dat deze zo zwaar was. De eerste paar km gingen vlot, en ik heb echt genoten van de omgeving. Vanmiddag postte ik een foto dat de top was bereikt..... echt niet!!

Het ging hoger en hoger, totdat ik bij een topje kwam wat vol stond met berggeiten. Ik dacht..... dat kan toch niet dat ik daardoor moet? Het was gewoon eng!! Maar erop is makkelijker dan eraf. Ik durfde niet, liep weer terug.... maar ik moest! Er was geen andere uitweg dan mezelf in de afgrond laten glijden. Verschrikkelijk als je hoogtvrees hebt en bang bent voor dieptes.
Ik liet mezelf cm voor cm zakken en zoekend naar houwvast heb ik me af laten glijden naar een verdieping lager!
Maar toen.... moest ik weer omhoog, mijn benen bibberde van de krampachtige houding. Omhoog omlaag omhoog omlaag.... alles was slecht aangegeven, dus raakte de weg kwijt.... Wat een ellende en wat voelde ik me ellendig. Ik moest zo ver vandaag en het schoot niet op. Uiteindelijk zag ik een bord en wist ik dat ik goed zat....... maar ik was er nog lang niet! Ik zakte steeds door mijn benen, mijn rugzak deed pijn, mijn tenen was ik kapot aan het lopen..... Maar ik moest door, ik liep door zandpaadjes waar geen taxi stopte, anders was ik ingestapt😉
Het duurde en duurde, ik was echt helemaal kapot. Tegen 17 uur kwam ik aan en ging naar mijn onderkomen. Hostel dacht ik...... Het was nog erger als een uitgeleefd studenten huis! Ik mocht een viezig matras pakken en daar op gaan liggen, in een open gebouw! DAT GING ME NET TE VER!
Gelukkig lag er een hotel in de buurt, en vroeg of ze een kamer vrij hadden. GELUKKIG.... er was iets vrij. Dan maar wat meer betalen en een warme douche na 2 dagen een koude douche. Maar ondanks de ontberingen was het wel heel mooi! Aanrader voor iedereen😂😂
Voor nu ga ik de route voor morgen eens bekijken want die is wel heel erg lang.


Jeanne van den Reek
11-10-2018

https://www.doneeractie.nl/160-km-wandelen-voor-onderzoek-vulvakanker/-30374

God blessure you.......

Vanmorgen lekker vroeg opgestaan met een beetje beter weer dan gisteren. The preecher and his Wife, zaten al klaar voor het ontbijt wat ze kregen. Ze wilden een foto van ons zodat ze in hun kerk op fuertaventura en hun Facebook account, mij konden laten zien en zo een donatie vanuit de kerk gaan doen. We namen afscheid want ik had een zware etappe voor de boeg.
En meteen ging het bergopwaarts. Het hoogste punt van de GR131 was vandaag. Wat een uitzicht toen ik eenmaal boven was. Zowel links als rechts zag ik de zee. Vandaag was ook de dag dat mijn hele lichaam zeer deed. Zelfs mijn schoenen deden zeer!!
De afdaling lijkt altijd makkelijk maar schijn bedriegt, eigenlijk kan je beter omhoog lopen dan naar beneden. Elk in de weg liggend kiezeltje, kan je laten uitglijden.

Ik was alleen, zelfs in de verste verte geen auto, stilte, echt doodse stilte, met af en toe een kwetterende vogel of een roofvogel die je hoorde.... Gigantisch mooi!
Eenmaal in het dal, liep de temperatuur al behoorlijk op en schoten de kilometers ook niet op, berg op berg af.......
Blijkt mijn extra batterij niet opgeladen te zijn en mijn telefoon liep leeg. De telefoon heb ik echt nodig voor gps! En of het nu van God komt of van de preecher, ligt daar zomaar een restaurant, zonder dorp!!! Waar ik echt mijn telefoon op moet laden. Dus weer wat vertraging en niet opschiet tijd!
Ik bestel een cappuccino en echt......... wie stond er voor mijn neus? The preecher and his Wife! Toeval bestaat niet, dat is mijn geloof....😂😂
65%opgeladen, dat moet genoeg zijn. Een volgende beklimming stond voor mijn neus. Poeh.......die was echt zwaar eentje van buiten categorie , het was warm en er kwam geen eind aan. Diegene die het filmpje gezien hebben die weten waarom ik dit zeg!
Maar! Ik ben boven gekomen en nu was het alleen nog de weg naar beneden., ik zag Pájara al liggen waar ik moest zijn. Dacht ik........ eenmaal daar moest ik nog 4 kilometer. Ik had me vergist in het dorp. Plotseling ging mijn telefoon, de persvoorlichter van het catherina ziekenhuis had contact gehad met de telegraaf en met tv omroep Brabant ......
Telegraaf vond ik leuk en kan voor nog meer geld zorgen. Tv? Mwah......kweet het niet! Daar moet ik nog over denken om met mijn hoofd in de huiskamers te komen. Door dit telefoongesprek was ik helemaal verkeerd afgeslagen en moest weer terug.
Alles wat ik wilde was dat ik er was, ik was doodmoe, alles deed pijn, mijn rugzak knelde van alle kanten, ik zakte door mijn benen en mijn suikerwaardes waren niet goed.
Eindelijk was ik in
Pajara waar ik wederom iets moois geboekt heb. Top 10? Nee ik verlangde naar een fijne warme douche zodat ik me helemaal schoon kon spoelen, maar na gisteren een koude douche gehad, had ik die vandaag weer......
Dat is niet fijn!!
In het dorp was serieus één restaurantje open, de rest was op vakantie!! Daar heb ik wat eten kunnen bestellen. Na zo’n tocht snakt je lichaam echt naar eten!

GOD BLESSURE YOU.......


Jeanne van den Reek
10-10-2018

Wat een WEER weer.....

Vanmorgen werd ik wakker in alle stilte in de Rural casa Benidicta(buitenhuis). De Italiaanse surfdude.... die heel verlegen was, had een ontbijtje klaar gemaakt. Cake met ei🤨.

In de bergen was het erg bewolkt en ik kreeg al zo’n donkerbruin vermoeden.
De eerste paar kilometers waren saai.... niks te zien, zelfs geen dieren! Ow ja toch.... een paar geiten! Af en toe al wat lichte regen. Ik kom een dorpje binnen gelopen en dacht aan een kop koffie, maar hier moet je het bij denken laten...... er is niks! Het begon ook al weer te regenen, maar gelukkig zijn het buien en liep ik tussen de buien door. En dan plotseling.... kom je in een dorp met drie huizen en hebben ze daar 2 restaurantjes waar de locals zitten. Allemaal van die oude mannetjes die geen tand meer in de mond hebben. Dus toch een kopje koffie voor mij😊
Ik zag op mijn gps dat ik vanaf nu flink moest gaan klimmen, en dat was ook zo...... ons moederke liet me weten dat de weg ophield....... ja dat wist ik al, ik liep al op een soort pad....... eindelijk boven botste ik tegen twee gigantische kerels op!!!! Ik had ze al gezien op foto’s met een mooie blauwe lucht.
Ik had de pech dat het keihard regende...... de wolken dreven langs mij heen en met mijn plastice regenzak liep ik maar vlug door. Op naar Betancuria.
En ja hoor.... weer een die in de top 10 mag....
Wat een leuk dorp en wat een leuk onderkomen. Een 600 jaar oude finca die ze omgebouwd hebben tot restaurant en het verhuren van kamers. Overdag erg touristisch met af en aanvoer van touristen, maar na vier uur stil en authentiek. De eigenaren van deze plek zijn super aardig en ik krijg een rondleiding in hun casa..... Flesje wijn en wat tapas voor weinig geld. En zo raak in gesprek met de enige gasten van deze
Rural, twee mensen die 25 jaar getrouwd zijn en op het eiland wonen. Ze hebben een kerk in Caleta de Fuste en gaan voor me bidden....😊 ook gaan ze in de kerk de mensen om een donatie zodat ze die kunnen storten op mijn doneeractie.......
En zo wacht ik op wat eten, wat wel nodig is na een cakeje van vanmorgen.


Jeanne van den Reek
08-10-2018

De kleur is Beige....

Mijn eerste echte etappe begint vandaag. 27 km naar La Oliva. Omdat ik gisteren al wat gelopen had, kon ik die kilometers eraf trekken. Calderòn Hondo was mijn vertrek plaatsje waar ik in een heel leuk klein huisje geboekt had,villa Orquidea.

Al snel was ik op de route van de Camino, en wat ook snel was, was de hitte......poehhhh mijn lijf zat al heel vlug onder de zoutkorrels! Zweet verdamping, dan krijg je menselijk zout!

Deze route begon wat saai.... alles was BEIGE! Stenen, lava, huizen, oude vulkanen, tot mijn schoenen! De weinige dorpjes die ik tegen kwam waren uitgestorven. Niks te doen! Maar langzaam veranderde de natuur in een soort heel licht groen! Begroeiing op het BEIGE.....

De paadjes begonnen wat smaller te worden en het ging serieus wel even wat omhoog. Af en toe kom je een wild dier tegen, ezeltjes....eekhoorntjes..vlinders....krekeltjes en hagedisjes.

Na 17 kilometer en geen mens gezien te hebben, kom ik uiteindelijk aan in La Oliva, een stil dorpje met wel een hele leuke dorpskern. Hier heb ik een heel leuk huisje gevonden voor weinig geld. Via Airbnb Habitación c/baño.

ik was al optijd in La Oliva, waar ik rondgelopen heb ik het Centrum.
Gelukkig is er in dit dorpje een kleine supermarkt, waar ik de eerste levensbehoeften kan kopen....water wijn en brood (haha)
Het weer is wat omgeslagen en er waait een flinke wind nu. Morgen weer verder en hopelijk een mooiere route dan vandaag.

https://www.doneeractie.nl/160-km-wandelen-voor-onderzoek-vulvakanker/-30374


Jeanne van den Reek
07-10-2018

Fuertaventura

WANDELTOCHTEN-CANARISCHE-EILANDEN·ZONDAG 7 OKTOBER 2018
De eerste dag........
Goed voorbereid deze keer begin ik al heel vroeg in de ochtend aan deze reis. Een vlucht naar Lanzarote om daar de bus te pakken naar het zuiden, en vanuit daar de boot naar Fuertaventura. Mijn allerliefste dochter zegt op het allerlaatste moment tegen me dat er geen bussen rijden! Ik.....blind vertrouwen in mijn dochter, boek meteen een auto, anders kom ik niet in het zuiden buiten een dure taxi! Vol zelfvertrouwen sta ik na de vlucht in de rij om de geboekte auto op te halen.....DIE IS ER NIET! Alle auto’s waren op!
Daar ging mijn alles van te voren goed geregeld gedoe! Dan toch maar een dure taxi......ik moest zo vlug mogelijk mijn boot halen omdat ik het eerste stukje tijd wilde lopen, anders moest ik morgen een hele lange afstand. Bij de haven bleek dat er alleen een boot ging om 16.30 uur.📷🤨 ZONDAG VANDAAG!! Niet dat ik me niet vermaakt heb hoor, het haasten was er even vanaf!

 

Ik kon hierdoor niet op tijd vertrekken aan de wandeltocht. Het enige wat ik kon doen was de kortste route naar mijn verblijf, omdat het al vroeg donker wordt hier.Navigatie aan.....📷✔️ en lopen maar.... weg uit die drukte van toerisme en genieten van dw natuur.


Ja hoor!!!.........de weg is de weg waar ik behoor te lopen. Ze Zijn er een snelweg aan het maken! Zo zie je maar..... dit kan je niet voorbereid doen!! Er is altijd iets wat niet volgens het boekje gaat! Uiteindelijk tegen de donker kom ik aan in een dorpje waar ik mijn eerste onderkomen geboekt had. En ja.....dit is het eerste wat wel goed ging vandaag.
Hoe gaat het met mij? Op zich wel goed getraind, maar door lympfe oedeem wel last van mijn been. Dat is iets wat ik heb overgehouden van de operaties. Buiten dat het gaat over vulvakanker ben ik ook diabeet, waar ik het meeste last van heb met zulke uitdagingen. Ik raak uit mijn dagelijks ritme en dat gaat meteen mis!! Insulinepomp die op hol slaat, hoge en lage suikers die ik weer stabiel moet proberen te krijgen!KLAGEN OF MOPPEREN DOE IK NIET, ALLES VOOR EEN GOED DOEL, ik geniet alleen maar van al de donaties die al zijn gedaan. Werkelijk boven mijn verwachting! Morgen ga ik het gebergte in en hoop ik wat later op de middag bij mijn volgende stop te zijn.
Ik hoop hierdoor nog meer mensen te bereiken die een donatie willen doen voor mijn actie!! Alle kleine beetjes helpen!


 

Laat een reactie achter

82 donaties
€ 3.068,00
Doel: € 20.000,00
15% / 13 dagen te gaan